Liber Omelia II nes interpretant̉: qꝛ hi qui ⁊ alios ad iniquitatē ſuadendo ꝓtrahūt: in ſemetipſis mīſteria demonū ad iniquitatē ſuſcipiūt: quāuis demones per naturā nō ſint. Uenit ergo fortitudo dei in terra chaldeoꝝ: quia inter eos vnigenitꝰ patris apparuit qui ⁊ in ſemetip̄is ad peccatū defluxerāt: ⁊ ad peccata alios captiuātes trahebant. Sed expoſitiōis ſermo nūc ad prophete perſonam redeat. ¶ Et facta eſt ſuper eum ibi ma nus domini. ¶ Manus vel brachiū dn̄i filius dicit̉: qꝛ per ip̄m oīa facta ſunt. De quo etiā pſalmiſta ait: Fiat manus tua vt ſaluū me faciat. p̄s.118. Manus quippe dei que per diuītatē non eſt facta: ſed genita: per hūa nitatē facta eſt: vt humani generis vulne ra ſanaret. Ibi ergo ꝓpheta incarnationē vnigēiti agnouit: vbi ſuꝑ ſe manū dn̄i factā vidit. Qd̓ ꝟo hic ſubdit̉. ¶ Et vidi ⁊ ecce ventus turbinis veniebat ab aquilone. Cap. 1. Intuēdū nobis eſt qui ſit in ꝓphete verbis ordo locutiōis. Qui em̄ ſuperius de ſeip̄o dixerat: Aperti ſūt celi ⁊ vidi viſiones dn̄i. ¶ Poſtea tanꝙͣ ſi de alio narret adiūgit. ¶ Et facta eſt ſuper eū ibi manus dn̄i. Ibidē. Ac deinde quaſi ad ſe reuertit̉ ⁊ dicit: Et vidi ⁊ ecce vētus turbinis veniebat ab aquilone. Quid eſt hoc qd̓ modo Ezechiel loquit̉: modo de ezechiele: Si per totū diceret de ſe: queſtio nō eſſet. Si per totū diceret: quaſi de alio nihilominꝰ queſtio nō fuiſſet. Quid ergo eſt hoc qd̓ ſic variat̉ ſermo propheti cus: vt modo ꝓpheta de ſe loquat̉: modo aūt de ipſo quaſi alius loqui videat̉: Sed ſciendū eſt: qꝛ hi qui ꝓphecie ſpiritu replent̉: per hoc qd̓ aperte nōnunꝙͣ loquūtur de ſe: ⁊ nōnunꝙͣ ſic de ſe verba tanqͣ de alijs proferūt: indicāt: qꝛ non ꝓpheta ſed ſpūſſanctus loquit̉ per ꝓpheta. Proeo em̄ qd̓ per ipſos ſermo ſit: ip̄i loquunt̉ de ſe. Et ꝓ eo qd̓ aſpirāte ſanctoſpiritu loquūt̉: iſdē ſanctuſſpūs per ip̄os: loquit̉ de ip̄is: veritate atteſtāte: qui dicit: Nō em̄ vos eſtis qui loqͥmini: ſed ſpūs patris veſtri qui loquit̉ in vobis. Math̓. 10. Hinc etiā moyſes ait. Et erat moyſes vir mitiſ ſimus ſuper oēs hoīes: qui morabant̉ in terra. Num.12. Quia em̄ non dicit erā: ſed erat: profecto aperte indicat: qꝛ is qui per illū de illo loquebat̉: alius erat. Hinc Iohānes ait: Uidit illū diſcipulū quē diligebat ieſus. Io. 19. Unde ⁊ paulus: vt no ſe eſſe qui loquebat̉ oſtenderet: dixit: An experimentū queritis eius: qui in me loquit̉ xp̄s: 2. Corin. 13. Quia igit̉ in lo cutiōe ꝓphetica: alter eſt qui preſidet: alter qui obſequit̉: cū de ſeipſo ꝓpheta loqͥ tur: perſona obſequētis eſt: cū vero per ꝓ phetā ſpiritus loquit̉: ſublimitas preſidē tis oſtēditur. Recte ergo ⁊ tanꝙͣ de alio dicit̉: Facta eſt ſuper eū ibi manus dn̄i. At de ſe protinus adiūgit. Et vidi ⁊ ecce ventus turbinis veniebat ab aquilone. I Nunc itaqꝫ diſcutiendū nobis eſt. qͥd ſit qd̓ dicit. Et ecce ventus turbinis veniebat ab aquilōe: ⁊ nubes magna. Pro eo quod ventus aquilo cōſtringit in frigore nō incōgrue aquilonis noīe torpor maligni ſpiritus deſignat̉. quod eſaias quoqꝫ ꝓpheta teſtat̉: qui dixiſſe dyabolū denūciat dicens: Sedebo in mōte teſtamēti in lateribus aquilonis. Eſa.14. Malignꝰ em̄ ſpiritus montē teſtamenti tenuit: qui iudaicū populū qui legē acceperat ſibi in perfidia ſubiugauit: quādo em̄ corda doctoꝝ tenet: montē teſtamenti dyabolus poſſidet: vnde preſidet. Qui etiā in lateribus aquilonis ſedet: quia mētes homiminū frigidas poſſidet. Unde ⁊ ſpōſe vo ce in cantico canticoꝝ dicit̉. Surge aqui lo ⁊ veni auſter ꝑfla ortū meū: ⁊ fluēt aro mata illiꝰ. Cant.4. Cum em̄ iubēte dn̄o frigidus ſpūs recedit: calidus ſpūs mentē fideliū occupat: qui ortū dei.i. ſctāꝫ eccleſiaꝫ perflat: vt opiniones virtutū eius ad multoꝝ noticiā velut arōata defluāt. Re cedēte etem̄ aqͥlone.i. maligno ſpū: ſctūs ſpiritus mentē quaſi auſter replet: qui di calefaciēdo flauerit: ſtatim de fideliū cordibus aromata virtutū fluūt. Propheta ergo ea que eſſent in finem ventura con
zum Hauptmenü