Liber Omelia permittunt̉. Sed quia vno in loco poſiti diuītatis in ſe preſentiā portant ⁊ ardēt: thronus dei flāma ignis dicit̉. Hi aūt qui amore dn̄i in predicatiōe diſcurrūt. Rote eius ignis ardētes ſunt. Quia cū ex eius deſiderio per varia loca diſcurrunt: vnde ip̄i ardent: alios accendūt. Poteſt tamē diſcurſus atqꝫ mobilitas ſpiritus requiſi tiōe alterius conſideratiōis intelligi. In ſanctoꝝ quippe cordibus iuxta quaſdam virtutes ſemꝑ permanet: iuxta quaſdā vero receſſurus venit: ⁊ venturꝰ recedit. In fide etem̄ ſpe atqꝫ charitate: ⁊ in bonis ali is ſine quibus ad celeſtē patriā nō poteſt veniri. ſicut eſt humilitas: caſtitas: iuſticia: atqꝫ miſericordia perfectoꝝ corda nō deſerit. In ꝓphecie vero virtute: doctrine facūdia: miraculoꝝ exhibitiōe electis ſuis aliquādo adeſt: aliquādo ſe ſubtra hit. Adeſt vt eleuent̉: ⁊ ſemetip̄m ſubtra hit: vt humilient̉. Adeſt vt eos oſtēſa virtute glorificet: recedit: vt ſemetip̄os ſubtracta eius virtute cognoſcant. Adeſt vt oſtendat quid per ip̄m ſint: recedit vt pate faciat: qui vel quales remaneāt ſine ip̄o In his itaqꝫ virtutibus ſine quibus ad vitā minime peruenit̉: ſanctuſſpiritꝰ in electoꝝ ſuoꝝ cordibus permanet. In his ve ro per quos ſanctitatis virtus oſtēdit̉: ali quādo miſeri corditer preſto eſt: ⁊ aliquā do miſericorditer recedit. Diſcurrēs ergo ⁊ mobilis ſpiritus dicit̉: quia inſignis atqꝫ virtutibꝰ iuxta vniuſcuiuſqꝫ votū cō tinue non habet̉. Bene autē inter ſancta animalia diſcurrere perhibet̉. Diſcurſus quippe ad celeritatē pertinet. Inter perfectos autē diſcurrit ſpiritus: quia ⁊ ſi abeoꝝ cordibus ad momentū receſſerit: citi us redit. Sequit̉. ¶ Et anmialia ibant ⁊ reuertebantur in ſimilitudinē fulguris coruſcantis. ¶ Cum ſuperius dictū ſit: nō reuertebant̉ cū ambularēt: qua ratiōe nunc dicit̉: anīa lia ibāt ⁊ reuertebant̉. Ualde ſibi hec vident̉ eſſe cōtraria: qꝛ ibant ⁊ nō reuertebant̉: ⁊ ibant ⁊ reuertebant̉. Sed qualit̓ intelligendū ſit: citius agnoſcimus: ſi du as vitas actiuā ſcꝫ ⁊ contemplatiuā ſolli cite diſcernamus. In vna em̄ fixi permanere poſſumꝰ: in altera autē intentā men tē tenere nullo mō valemus. Cuꝫ em̄ tor porē noſtrū relinquimus: noſip̄os ad bone operatōis ſtudiū excitamus: quo alibi niſi ad actiuā imus: a qua reuerti poſt noſ nullo mō debemus. Quia qui illā ad tor porem negligētie ad prauitatis nequiciā quas reliquerat: redit: eſſe ſine dubio celeſte anīal neſcit. Cuꝫ vero ab actiua vita ad cōtemplatiuā ſurgimus(qꝛ diumens ſtare in cōtemplatiōe non valet: ſed om̄e qd̓ de eternitate per ſpeculū ⁊ in enigmate cōſpicit: quaſi furtim hoc ⁊ per tranſitū videt) ip̄a ſua infirmitate ab immēſitate tāte celſitudīs animꝰ repulſus: in ſemetip̄o relabit̉. Et ncc̄e eſt vt ad actiuā rede at: ſeqꝫ ip̄m cōtinue in vſum bone oꝑationis exerceat: vt cū mens ſurgere ad ꝯtem planda celeſtia nō valet: queqꝫ poteſt bona agere nō recuſet. Sicqꝫ ſit vt ip̄is ſuis bonis actibꝰ ad ſuperiora rurſus in cōtem plationē ſurgat: ⁊ amoris paſtū de pabu lo cōtemplate veritatis accipiat: in qua qꝛ diu ſe tenere ip̄a corruptiōis infirmitas nō poteſt: ad bona rurſum oꝑa rediēs ſuauitatis dei memoria paſcit̉: ⁊ foris piis actibus: intus vero ſanctis deſiderijs nutrit̉. Hinc etem̄ de perfectis viris poſt ꝯtemplationē ſuā redeūtibus dicit̉. Me moriā ſuauitatis tue eructabūt. p̄s.144. Dulcedinē quippe ſuauitatis intime: qꝛ vt cūqꝫ poſſunt(velut ex quodā coruſco preguſtādo tangere: eius memoriā ſtudēt recolēdo ſemꝑ ⁊ loquēdo eructare. Unde ⁊ aꝑte nos pſalmiſta admonet dicēs Lux orta eſt iuſto: ⁊ rectis corde leticia. Leta mini luſti in dn̄o: ⁊ ꝯfitemini mēorie ſanctitatꝭ eiꝰ. p̄s.86. Qui rurſus ait: Quā magna multitudo dulcedīs tue dn̄e. p̄s. zo. Que videlꝫ ꝙͣ magna eſſet: nullo cō gnoſceret: niſi hāc aliquatenꝰ ꝯtemplādo guſtaſſet. Hinc iterū dicit: Ego dixi in ex taſi mea: ꝓiectus ſum a vultū oculoꝝ tuo
