Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem . Niſi em̄ in mentis exceſſu ſubleuatus dulcedinē ſuauitatis eterne cognouiſſet: in hoc adhuc mūdo retentus diſcerne ret: ꝙͣ longe ꝓiectus iaceret. Oſtenſa er­go anīalia vadūt reuertunt̉: atqꝫ va­dunt redeūt: qꝛ ſctī viri ab actiua vita quā apprehēderūt: ad iniquitates cor ruūt: a cōtemplatiua vita quā tenere iu­giter poſſunt: in actiuā relabunt̉. Si­cut em̄ dictū eſt ipſo infirmitatis ſue pon­dere deuicti: ad ſemetip̄os redeūt repulſi vt eūtes diſcant quid deſiderēt: reuertē tes vbi iaceāt ſciant. Euntes intelligāt: vbi ſint: reuertētes quid ſint. Sed qualiter ſancta hec animalia redeant de­monſtrat̉: cum ſubdit̉. In ſil̓itudinē fulgurꝭ coruſcātꝭ. Bene aūt reuertentia aīalia coruſcāti ful guris cōparant̉. Quia ſancti viri al̓s ad ſuperna cōtemplanda euolant: pri­mitias ſui ſpūs in celeſtis patrie amore li­gant. Sed grauati humane cōuerſatiōis pondere: ad ſemetip̄os redeūt: bona cele­ſtia que ſaltē per ſpeculū cōtemplari po­tuerūt: fratribus denūciant: eorūqꝫ anīos in amorē intime caritatꝭ accendūt. Quā nec videre ſicut eſt: nec loqui preualēt ſi­cut viderūt: loquētes aūt verbis ſuis cor da audientiū feriūt incendūt. Quaſi ex go fulgur coruſcās redeūt: qꝛ per eos ſuꝑ lumē intermicat: ad amore celeſtis pa­trie mētes audientiū inflāmat. More ita­qꝫ coruſcātis fulguris loquēdo percu­tiūt: ignē. ſpirital̓ deſiderij ſpargūt. Alio qͦꝫ ſancta anīalia vadūt redeūt. Da­dūt em̄ cum ad infinuandā celeſtis doni gratiā in predicationē mittūt̉: atqꝫ vt ad fidē trahant: mira corā infidelibus faciūt Sed redeūt: qꝛ hec oīpotentis dn̄i virtuti tribuētes: ſibimetip̄is que fecerit aſcri būt. Cum em̄ ſtupēda faciūt fulgura ſūt: qꝛ corda intuentiū cōcutiūt: terrēt: illumi nāt: accendūt. Unde ſcriptū eſt. In luīe iacula tua ibūt: in ſplēdore fulguris armo tuoꝝ. Abac.3. Iacula dn̄i ſunt verba ſanctoꝝ: que corda peccantiū feriūt: ſed iſta iacula habēt arma. Scitis fratres: qꝛ preliatores viri iacula mittūt: armis vero muniunt̉: ergo verbis addūt miracula quaſi armis ſe muniūt: ne ipſi feriant̉. In lumine iacula tua ibūt: qꝛ in aperto exeūt verba dei. Sed qꝛ comitari debēt ſentēti as ſanctoꝝ doctoꝝ facta miraculoꝝ: re­cte ſubiūgit̉ In ſplēdore fulguris armoꝝ tuoꝝ. Quia addūt eis arma miraculo mētes perſequentiū fulgurāt: vt eos ſequi preſumāt. Hec itaqꝫ anīalia va­dūt reuertunt̉ in ſimilitudinē fulguris coruſcātis Quia poſtꝙͣ mira ſancti inter hoīes faciūt: poſtꝙͣ corda audientiū ſpar­ſo lumīe incendūt: ad quandā auctori ſuo gloriā redeūt: vt illi laudē reddāt: queꝫ ſe poſſe talia ſciunt. Sic petrus ſanato hoīe qui claudus ex vtero matris fuerat: ſignū fecit: qd̓ oēs qui cognoſcerēt: valde mirarent̉: dixit: Quid miramini in hoc aut nos qͥd intuem quaſi noſtra virtute: aut pietate fecerimus hūc ambulare. De us abraā: deus yſaac deus iacob: deus patrū noſtroꝝ glorificauit filiū ſuū ieſum. Actu.3. Et paulo poſt. In fide noīs eius hūc quem vidiſtis noſtis cōfirmauit eius. Signū quippe faciēs intuentiū oculos miraculi luīe perſtrinxit: ſed hūili tatē cuſtodiēs: laud̓ auctori reddēſ: qua ſi vnde venerat redijt: qꝛ lux fulguris vn de fuerit oſtēdit. Sancta itaqꝫ anīalia ad ſigna operāda veniūt: ad redden­ auctori ſuo gloriā intus apud ſemeti­pſa redeūt fulgur ſūt: qꝛ oſtēdendo mi­racula exēpla humilitatis p̄bendo men tes intuentiū feriūt incendūt. In omni aūt qd̓ faciūt: iccirco ſemꝑ ad laudē crea­toris redeūt: vt in ea virtute quā accipiūt vera ſtabilitate perſiſtūt. Nam ſi quid ſi­bi tribuerēt: in hoc qd̓ acceperāt: ſtare poſſent. Unde bene etiā per ſalomonē di­cit̉ Ad locū de quo exeūt flumina reuertū tur: vt iteꝝ fluāt. Eccl̓s.i. Siue em̄ in vir tutibꝰ ſeu in doctrina quid aliud ſūt ſan­cti viri ꝙͣ flumina: que terrā cordis carna liū aridā rigāt. Sed ſiue in operatiōe quā faciūt ſeu in doctrine verbis citiꝰ ſiccarēt̉ niſi per intentionē cordis ſēꝑ ſollicite ad