Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem rū. Niſi em̄ in mentis exceſſu ſubleuatus dulcedinē ſuauitatis eterne cognouiſſet: in hoc adhuc mūdo retentus nō diſcerne ret: ꝙͣ longe ꝓiectus iaceret. Oſtenſa ergo anīalia vadūt ⁊ nō reuertunt̉: atqꝫ vadunt ⁊ redeūt: qꝛ ſctī viri ⁊ ab actiua vita quā apprehēderūt: ad iniquitates nō cor ruūt: ⁊ a cōtemplatiua vita quā tenere iugiter nō poſſunt: in actiuā relabunt̉. Sicut em̄ dictū eſt ipſo infirmitatis ſue pondere deuicti: ad ſemetip̄os redeūt repulſi vt eūtes diſcant quid deſiderēt: ⁊ reuertē tes vbi iaceāt ſciant. Euntes intelligāt: vbi nō dū ſint: reuertētes quid ſint. Sed qualiter ſancta hec animalia redeant demonſtrat̉: cum ſubdit̉. In ſil̓itudinē fulgurꝭ coruſcātꝭ. Bene aūt reuertentia aīalia coruſcāti ful guris cōparant̉. Quia ſancti viri cū al̓s dū ad ſuperna cōtemplanda euolant: primitias ſui ſpūs in celeſtis patrie amore ligant. Sed grauati humane cōuerſatiōis pondere: ad ſemetip̄os redeūt: bona celeſtia que ſaltē per ſpeculū cōtemplari potuerūt: fratribus denūciant: eorūqꝫ anīos in amorē intime caritatꝭ accendūt. Quā nec videre ſicut eſt: nec loqui preualēt ſicut viderūt: loquētes aūt verbis ſuis cor da audientiū feriūt ⁊ incendūt. Quaſi ex go fulgur coruſcās redeūt: qꝛ per eos ſuꝑ nū lumē intermicat: ad amore celeſtis patrie mētes audientiū inflāmat. More itaqꝫ coruſcātis fulguris cū loquēdo percutiūt: ignē. ſpirital̓ deſiderij ſpargūt. Alio qͦꝫ mō ſancta anīalia vadūt ⁊ redeūt. Dadūt em̄ cum ad infinuandā celeſtis doni gratiā in predicationē mittūt̉: atqꝫ vt ad fidē trahant: mira corā infidelibus faciūt Sed redeūt: qꝛ hec oīpotentis dn̄i virtuti tribuētes: ſibimetip̄is que fecerit nō aſcri būt. Cum em̄ ſtupēda faciūt fulgura ſūt: qꝛ corda intuentiū cōcutiūt: terrēt: illumi nāt: ⁊ accendūt. Unde ſcriptū eſt. In luīe iacula tua ibūt: in ſplēdore fulguris armo rū tuoꝝ. Abac.3. Iacula dn̄i ſunt verba ſanctoꝝ: que corda peccantiū feriūt: ſed iſta iacula habēt arma. Scitis fratres: qꝛ preliatores viri iacula mittūt: armis vero muniunt̉: dū ergo verbis addūt miracula quaſi armis ſe muniūt: ne ipſi feriant̉. In lumine iacula tua ibūt: qꝛ in aperto exeūt verba dei. Sed qꝛ comitari debēt ſentēti as ſanctoꝝ doctoꝝ facta miraculoꝝ: recte ſubiūgit̉ In ſplēdore fulguris armoꝝ tuoꝝ. Quia dū addūt eis arma miraculo rū mētes perſequentiū fulgurāt: vt eos ꝑ ſequi nō preſumāt. Hec itaqꝫ anīalia vadūt ⁊ reuertunt̉ in ſimilitudinē fulguris coruſcātis Quia poſtꝙͣ mira ſancti inter hoīes faciūt: poſtꝙͣ corda audientiū ſparſo lumīe incendūt: ad quandā auctori ſuo gloriā redeūt: vt illi laudē reddāt: ꝑ queꝫ ſe poſſe talia ſciunt. Sic petrus cū ſanato hoīe qui claudus ex vtero matris fuerat: ſignū fecit: qd̓ oēs qui cognoſcerēt: valde mirarent̉: dixit: Quid miramini in hoc aut nos qͥd intuem quaſi noſtra virtute: aut pietate fecerimus hūc ambulare. De us abraā: deus yſaac ⁊ deus iacob: deus patrū noſtroꝝ glorificauit filiū ſuū ieſum. Actu.3. Et paulo poſt. In fide noīs eius hūc quem vidiſtis ⁊ noſtis cōfirmauit nō mē eius. Signū quippe faciēs intuentiū oculos miraculi luīe perſtrinxit: ſed hūili tatē cuſtodiēs: ⁊ laud̓ auctori reddēſ: qua ſi vnde venerat redijt: qꝛ lux fulguris vn de fuerit oſtēdit. Sancta itaqꝫ anīalia cū ad ſigna operāda veniūt: ⁊ cū ad reddendā auctori ſuo gloriā intus apud ſemetipſa redeūt fulgur ſūt: qꝛ ⁊ oſtēdendo miracula ⁊ exēpla humilitatis p̄bendo men tes intuentiū feriūt ⁊ incendūt. In omni aūt qd̓ faciūt: iccirco ſemꝑ ad laudē creatoris redeūt: vt in ea virtute quā accipiūt vera ſtabilitate perſiſtūt. Nam ſi quid ſibi tribuerēt: in hoc qd̓ acceperāt: ſtare nō poſſent. Unde bene etiā per ſalomonē dicit̉ Ad locū de quo exeūt flumina reuertū tur: vt iteꝝ fluāt. Eccl̓s.i. Siue em̄ in vir tutibꝰ ſeu in doctrina quid aliud ſūt ſancti viri ꝙͣ flumina: que terrā cordis carna liū aridā rigāt. Sed ſiue in operatiōe quā faciūt ſeu in doctrine verbis citiꝰ ſiccarēt̉ niſi per intentionē cordis ſēꝑ ſollicite ad