Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem tenꝰ ⁊ nos cuꝫ loqͥmur ex om̄ipotētis dei dono hoc eſſe noſtrū meritū putemus: et quādo a locutiōe doctrine obmuteſcimꝰ: quāuis noſtra culpa ſit: vos tamē hanc eſe veſtrā ſpecialiter credatis: vt dū viciſſim mala nobis tribuimꝰ ⁊ bona alijs: per ip̄am humilitatis gratiā fiat: vt doctrine ſermo qui ablatus fuerat redeat. Seqͥt̉. ¶ Cum autē locutus fuero tibi aꝑies os tuū ⁊ loqueris ad eos. Hec dicit dn̄s deꝰ: qui audit audiat: ⁊ qui quieſcit quieſcat: qꝛ domus exaſperans eſt. Sepe quidā verbū dei audire deſiderāt ſed dū alios conſpiciūt aurē auertere etiā ip̄i a ſalutis auditu deuiāt. Et plerumqꝫ multi quieſcere appetūt: atqꝫ cūctis mūd huius actibꝰ vacare nullis iam deſideriis terrenis ſuccūbere: ſed dū vidēt alios in quiete agendo ꝓficere: atqꝫ in hoc mūdo diuitijs ⁊ honoribꝰ extolli: quia necdum in via rectitudīs firmi ſunt: ad praua opra ex alioꝝ exemplo dilabūtur. Hinc eſt em̄ ꝙ in typo infirmantiū pſalmiſta loquēs dicebat. Mei autē pene moti ſunt pedes mei pene effuſi ſūt greſſus mei: qꝛ zelatus ſum in peccatoribꝰ pacē peccatorū videns. p̄s. 7. Hinc iterū dicit: Duꝫ ſuperbit impius incendit̉ pauper. p̄s.9. Hinc ad hieremiā prophetā voce domīca de iudea ⁊ iſrael dicit̉: Nunquid vidiſti que fecerit aduerſatrix abiecit ſemetipſam ſuꝑ omnē montē excelſuꝫ ⁊ ſuꝑ om ne lignū frondoſuꝫ ⁊ fornicata eſt ibi ⁊ dixi cū feciſſet hec om̄ia ad me cōuertere et nō eſt reuerſa. Hierem̄.4. Ubi ſtatī ſubdit̉ qualiter ex emulatiōe eius iudea ceci dit que ſtare videbat̉. Ait em̄: Et vidit ī uaricatrix ſoror eius iuda ꝓ eo ꝙ mechata eſſet aduerſatrix iſrael dimiſiſſē eam et dediſſem ei libellū repudij: ⁊ nō timuit p̄uaricatrix iuda ſoror eius: ſed abijt ⁊ fornicata eſt etiā ip̄a. Ecce miſericors deus cōtempnitur ⁊ vocat: aduerſantibꝰ ſe ſinū miſericordie aperit: quia peccāti dicit Ad me cōuertere ⁊ tamen nō eſt cōuerſa Sed quia om̄ipotentē deū plebs iſraelitica deſeruit: reuerti nolēs: libellū repudij accepit. Deſeruit videlicet peccādo: ſed libellū repudij accepit in ſuis iniqͥtati bus ſine flagello remanēdo. Anīa enim que peccat recedit: ſed ſi eaꝫ poſt peccati ꝓſperitas ſequit̉: nulla diſciplina: nulla diſtrictiōis increpatio reuocat: ad cor in diuiſionē quā inter ſe ⁊ dn̄m fecit. Eti am libellū repudij accipit: vt iā velut alie nā derelicta faciat mala que vult zeli dei flagella nō ſentiat: quatenꝰ ad eterna ſuꝑ plicia ꝓfundius deſcēdat. Sed ſoror eiꝰ iuda quoniā dimiſſā iſraheliticā plebē in ſuis voluptatibus vidit: ip̄a quoqꝫ in immūdicia fornicatiōis exarſit. Quia enim aſpexit adulterā in ſua peruerſitate florere: etiā ip̄a non timuit deterius peccare: atqꝫ a cōiunctiōe dn̄i quaſi a viri legit timi cubili recedere. Un̄ neceſſe eſt vt peccātes quoſqꝫ tūc cōſideremꝰ amplius mi ſeros: quāto eos cōſpicimus in culpa ſua ſine flagello derelictos. Hinc em̄ per ſalo monē dicit̉: Auerſio paruuloꝝ interficiet eos ⁊ ꝓſperitas ſtultoꝝ ꝑdet illos. Prouerb̓.1. Qui em̄ a deo auertit̉ ⁊ ꝓſperat̉ tanto perditiōi ſit ꝓximus: quāto a zelo diſcipline inuenit̉ alienꝰ. Dicat̉ ergo. Qui audit audiat: ⁊ qͥ quieſcit quieſcat: quia domus exaſperans eſt. Ac ſi aperte diceret̉: Uos qui iam ⁊ ver ba veritatꝭ audire ⁊ a praua cepiſtis actio ne quieſcere: nolite illos imitari quorum me exaſperari moribꝰ videtis. Qd̓ tamē ⁊ intelligere aliter poſſumꝰ. Quidā en̄ verbū audiētes non audiūt: quoniā aurē ad ſacrū eloquiū ponūt: ſed cor a mūdi de ſiderijs nō euellūt. Et ſunt nōnulli qͥ qͥſcētes minīe quieſcūt: quia a prauis quidē actibus ocioſi ſunt corꝑe: ſed peruerſi tate operū ex delectatiōe verſant in mēte Hinc eſt eniꝫ qd̓ de iudea ad captiuitatē peruenientē ſcriptū eſt. Uiderūt eam hoſtes ⁊ deriſerūt ſabbata eius. Treno. 1.
