Omelia Liber XII. Hoſtes quippe ſabbata derident: quādo maligni ſpiritus ocioſe mēti prauas cog tatiōes inijciūt: vt ſi quieſcit ab oꝑe: quieſcat a maloꝝ operū delectatiōe. Re­cte nūc dicit̉: Qui audit audiat: quate nus ſic fiat ſermo in aure corporis: vt ſo­net in aure cordis. Et qui quieſcit quie­ſcat. Ut prauitatis deſideria repellant̉ a cogitatiōe: iam repulſa vident̉ ab ope­re. Ubi ne maloꝝ ſicut diximus exempla­ſequamur: adiungit̉. Quia domꝰ exaſpe­rans eſt. Mali autē ſi diu tolerant̉ ſubi to corruūt: eoꝝ penas infirmi cōſpiciūt. ne quoꝝ culpas impunitas exiſtimāt immi­tent̉. Unde hic quoqꝫ eiuſdē iudee deſo­latio ſubiungit̉: domus exaſperās vo­cat̉: ꝓtinus ꝓphete ſuo dn̄s dicit. Et tu fili hominis ſumme tibi laterē pones coram te: de ſcribes ciuitatē hieruſalē: ordi­nabis aduerſus eam obſidionē edificabis munitiōes cōpor tabis aggerē: dabis contra caſtra: pones arietes in gyro. Et tu ſumme tibi ſartaginē ferre am pone eam murū ferreū in­ter te ciuitatē: obfirmabis fa­ciem tuam ad eam: erit in ob­ſidionē: circūdabis eam ſignū eſt domus iſrahel.) In quibus videlicet verbis quid aliud tuxta hyſtoriā: niſi hieroſolyme vrbis ob­ſeſſio atqꝫ deſtructio deſignat̉: peccato­ris populi afflictio exprimit̉: qui domꝰ. ex aſperans vocat̉: cum aperte diciur: Or dinabis aduerſus eam obſidionē: edi ficabis munitiōes comportabis agge­ dabis cōtra eam caſtra: pones arie tes in gyro. Sed quia verba ꝓphecie ſi­plerūqꝫ narrant hyſtoriā: vt per hāc etiā myſtica deſcribāt: oportet vt hec eadē di­cta que ꝓtulimus hyſtorialiter: etiā ſpiri taliter diſſeramus: maxime quia in eis in terponit̉ quod teneri poſſe ad litterā non videt̉ cum dicit̉. Et tu ſumme tibi ſartagi­ ferreā: pones eam murū ferreū inter te ciuitatē: obfirmabis faciē tuā ad erit in obſidionē. Niſi em̄ rebus hyſto ricis myſtica myſcerent̉: quid ſartago fer rea neceſſaria ꝓphete fuit: vt hanc inter ſe ciuitatē poneret: quatenꝰ ſe ab eius obſidione ſepararet. Cum em̄ dicit̉: Su­me tibi ſartaginē ferreā: pones mu­rum ferreū inter te ciuitatē: aperte de­clarat̉: quia per eandē ſartaginē ferreā ab obſidione ciuitatis ꝓpheta ſe liberū red­dat. Unde quod p̄dixit ſubiungit̉. Ob firmabis faciē tuā ad eam: erit in obſi­dionē. Ex qua re oſtendit̉: qꝛ ꝓpheta in eadē obſidione erit ſi ſartaginē ferreā int̓ ſe ciuitatē murū ferreū ponit Et cer te ſic in ea captiuitate que prius: ſiue in ea que poſtmodū iſraelitico populo cōti­git nullus ab eiuſdē captiuitatis pericu­lo liber fuit: ſed om̄es ſimul par calamitaſ inuoluit. Quid ergo intelligi iuxta litte­ram poteſt: vt ꝓpheta inter ſe ciuitatē que obſidenda eſt ſartaginē ferreā ponat Sed quāuis omne hoc qd̓ in deſcriptiōe lateris ob ſignū al̓s ſub ſigno hieroſoly­moꝝ ciuitatis legit̉ iuxta litterā factū ſit. Nobis tamen ſciendū eſt: quia typicū ali quid per ſartaginē figurat̉: ſed obſeſſio hieroſolymoꝝ vera deſcribit̉. Ex qua re īſtruimur: vt aliud cōpletū iuxta hyſto riā ſcimus: aliud iuxta allegoriā a ratio ne vacare cognoſcimꝰ: ī ſacro verbo vtra qꝫ teneamus: qtn̄s obſeſſionē hieroſoly moꝝ que iuxta lr̄aꝫ poſtmodū facta eſt: in ꝓph̓e verbis factis credamꝰ eſſe figura : tn̄ eād̓ obſidionē obſidio alia: ideſt interior deſignat̉. In qua iure querimus quid per ſartaginē ferreā que murus fer­reus dicit̉ valeat deſignari. Illā itaqꝫ ob­ſidionē qua hieroſolymoꝝ ciuitas deſtru­cta eſt iam factā nouimus: ſed nūc aliā in trinſecus que quottidie agit̉ requiramꝰ. De qua per ſignificatione dicit̉. Et tu fili hominis ſumme tibi