Transkription / Homiliae Super Eze... [129

Liber II Omelia XVI quieſcimus quia requiem anime poſt cor pus inuenimus. Dominico vero die videlicet a paſſione tertio: a conditione vt diximus octauo. iam corpore a morte reſurgemus: ⁊ in gloria anime etiā cuꝫ carne gaudebimus. Quod ergo mire ſaluator noſter fecit in ſe: hoc veraciter ſignificauit in nobis. vt nos dolor in ſexta ⁊ requies in ſeptima: ⁊ gloria excipiat in octaua. Hinc per Salomonem dicitur. Da partes ſeptē necnon ⁊ octo. quia ignoras quid mali futurū ſit ſuper terraꝫ. Eccl̓. 6. Partes etenim ſeptē ſimul ⁊ octo damꝰ: quando ſic ea que ſeptē diebus eud luunt diſponimꝰ: vt per hec ad bona eterna veniamus. Ut dum modo caute agit̉: poſtmodum venientis tremēdi iudicij ira deuitetur. Octo itaqꝫ cubitos veſtibulū mēſuratur intrinſecus. quia per lucem que poſt ſeptem dies ſequitur: latitudo nobis eternitatis aperitur. Sed nemo ad illam venit: niſi qui hic dilectionē dei ac proximi deuota mēte tenuerit. Unde ⁊ ſubdit̉. ¶ Et frontē eiꝰ duobꝰ cubitis. Frons etenī porte eſt boni meritum vite preſentis. Sicut enī veſtibulū intrinſe cus ſuperna requies debet intelligi: ita ꝑ frontem porte neceſſe eſt qualitate viſibilis vite ſignari. Frons ergo porte duobꝰ cubitis menſuratur. quia quiſquis hic dilectionē dei ac proximi ſeruare ſtuduerit: ipſe ad eternitatis atrium pertingit. Uita igitur noſtra vt duobus cubitis ſit men ſurata: tendi quotidie per charitatem debet in amorē dei ſimul ⁊ proximi. Non ē enim charitas vera ſi minus a duobus cubitis habet. Unde moyſes cum per colores veſtiū electorum virtutes exprimeret in ornamento pontificis bis tinctū coccū iubet adhiberi. Exod̓.28. Quid namqꝫ per coccū niſi charitas deſignatur: q̄ ſemper flamma amoris accendit̉. Sed coce bis tingitur quando non ſolum ex amore dei: ſed etiā proximi noſtra charitas inflā matur. Nā quiſquis ſic amat deum vt cō miſſi ſibi proximi curaꝫ relinquat: adhuc in eo coccus ſemel tinctus eſt. Et quiſqͥs ſic amat proximum vt minuat. deſideriuꝫ qd̓ flagrare debet in deum: non eſt adhuc in eo color tincture geminatus. Debemꝰ ergo ⁊ amare eos cum quibus viuimꝰ: et ad illum totis deſiderijs anhelare in quo veraciter viuamus. Ecce enī ad fidem atqꝫ ad audiendū verbum omnipotētis domini nos qui religioſo induti habitu videmur: ex diuerſa mundi qualitate conuenimus: atqꝫ ex diſſimilibus iniquitatibꝰ in ſancte eccleſie concordia congregati ſu mus. ita vt iam patenter factū eſſe videatur quod de promiſſiōe eccleſie per Eſaiam dicitur. Habitabit lupus cum agno pardus cum hedo accubabit. Eſa. II. Nam per ſancte charitatis viſcera lupus cū agno habitat. quia hi qui in ſeculo raptores fuerunt cum manſuetis ac mitibꝰ in pace conquieſcūt. Et pardus cum hedo accubabit. quia is qui peccatorū ſuoꝝ maculis varius fuit: cum eo qui ſe deſpicit ⁊ peccatorū fatetur humiliare cōſentit Ubi ⁊ ſubditur. Uitulus ⁊ leo ⁊ ouis ſimul morabuntur. Quia ⁊ is qui per con trarium cor ad quotidianum ſe deo ſacrificium preparat. ⁊ alius qui tanꝙͣ leo ex crudelitate ſeuiebat. ⁊ alter qͥ velut ouis in innocentie ſue ſimplicitate perdurat: ī caulis ſancte eccleſie conuenerunt. Ecce qualis eſt charitas que per diuerſitates mentium accenditur. cōcremat. conflat. ⁊ quaſi in vnam auri ſpeciē reformat. Sed in eo ꝙ ſe electi ſic amant: ad illum neceſ ſe eſt vt feſtinent: quē eterno gaudio in ce lis videre mereantur. Unus eſt eteniꝫ do minus ac redemptor noſter: qui ⁊ hic ele ctorum ſuorū corda ad vnanimitatē ligat ⁊ ad ſupernum amorē per interna deſideria ſemꝑ ſtimulat. Unde ⁊ illic ſubditur. Et puer paruulus minabit eos. Ibidem. Quis iſte eſt puer paruulus: niſi de quo ſcriptum eſt. Puer natus eſt nobis: filiꝰ datus eſt nobis ¶ Qui ſimul habitantes minat: quia ne in terrenis rebus corda noſtra inhereant: et hec per internum deſiderium quottidie inflaminat. Et hoc ipſuꝫ eius minare: eſt ad ſuum nos aA ꝓ