Seite
Liber II Omelia XVIII autem tantā manſuetudinem nos imita­ri non poſſumus: ſed quia pauimentū ſu­mus: longe inferius iacemus. Sunt ve­ro nōnulli qui non Petrum apoſtolorum principē. ſed quendā alium eo nomine qͥ a Paulo eſt reprehenſus accipiūt. Qui ſi pauli ſtudioſius verba legiſſent: iſta nō dicerent. Dicturus etenim Paulꝰ cum veniſſet Petrus antiochiā: ei in faciē re­ſtiti. Gal̓.2. vt de quo Petro loqueretur oſtenderet: in ipſo ſue narrationis initio premiſit: dicens. Creditum eſt mihi euan­gelium preputij: ſicut Petro circumciſi­onis. Ibidem. Qui eniꝫ operatus eſt pe tro in apoſtolatū circumciſionis: operatus eſt ⁊ mihi inter gentes. Patet ergo de quo petro paulus loquitur. quem ⁊ apo­ſtolum nominat: ⁊ prefuiſſe euangelio cir cumciſionis narrat. Et fuerunt quidam qui ſecundā Petri epiſtolam: in qua epi­ſtole pauli laudate ſunt: eius dicerent nō fuiſſe. Sed ſi eiuſdem epiſtole verba pen ſare voluiſſent: longe aliter penſare potu­erant. In ea quippe ſcriptuꝫ eſt. Uoce de lapſa ad eū huiuſcemodi a magnifica glo­ria. hic eſt filius meus dilectus in quo mi hi complacui.2. Pe. I. Atqꝫ ſubiungi­tur. Et hanc vocem nos audiuimus cum eſſemus cum ipſo in monte ſancto. Ibi­dem. Legant itaqꝫ euangelium: ⁊ proti­nus cognoſcunt quia cum vox iſta de ce­lo venit: Petrus apoſtolus cum domino ſtetit. Ipſe ergo hanc epiſtolam ſcripſit: qui hanc vocem in monte de domino au­diuit. Sed quia pauca de Petro diximꝰ nunc ſi placet ad Pauli manſuetudinem conuertamur. ⁊ penſemus ſi poſſumꝰ. Il­le qui tanti ardoris eſt in zelo predicatio uis vt apoſtolorum quoqꝫ primo non pa­ceret. quante ſit manſuetudinis in ſtudio longanimitatis. Taceamus autem ꝙ te­virgis ceſus eſt. quia ſemel lapidatus eſt quia ter naufragium fecit. quia nocte ac die in profundo maris fuit. quia a iudeis quinquies quadragenas vna minus ac­cepit.2. Corinthi. 11. Minus enim ani­mum ad iracundiam commouent ea ma­la que nobis ab apertis aduerſarijs irro­gantur. hoc plus ſolet dolere quod a pro­prijs patimur. Unde ⁊ per pſalmiſtam ipſa veritas contra traditorem ſuum lo­quitur dicens. Quoniam ſi inimicus me us maledixiſſet mihi: ſupportaſſem vtiqꝫ Tu vero vnanimis dux meus ⁊ notus meus: qui ſimul mecum dulces capiebas cibos. Pſal.44. Penſemus ergo ſi po­ſumus. Paulus apoſtolus qui tantum patiens inter perſecutores: quātum man ſuetus int̓ diſcipulos fuerit. Certe corin thi veniens ab idolorum ſeruitio corin­thios retraxit. quis eſſet verus deus in­notuit. eterne eiꝰ vite gaudia predicauit. Et cum magnam multitudineꝫ populi in fide collegiſſet: tantam illic inopiam per­tulit: vt victus ſui graui neceſſitate labo­raret. Et panem terre a diſcipulis non accepit: quibus panem celi predicauit. Inſiſtebat verbo pro vita audientium. in ſiſtebat labori manuum pro vita corpo­ris ſui. prima Corinthi. quarto. De ter­ris quoqꝫ alijs ſtipendia ei a diſcipulis mittebantur: vt Corinthijs predicare ſu­ficeret. Ipſe quoqꝫ ad eoſdem corinthi­os poſt per epiſtolam loquitur: dicens. Cum eſſem apud vos ⁊ egerem: nulli oneroſus fui. nam quod mihi deerat ſuꝑ pleuerunt fratres qui venerunt a mace­donia. ſcd̓a Corinthi. duocedimo. Qui­bus ad magnum quoque improperium premiſit dicens. Alias eccleſias ſpoliaui: accipiens ſtipendium ad miniſterium ve­ſtrum. Ibidem. Penſemus ergo ſi poſ­ſumus cuius hoc manſuetudinis fuerit. Panem ſpiritus predicare. et panem carnis non accipere. corda audientium de diuitijs eternis inſtruere. Et inter eoſdem diſcipulos fideles ⁊ habundan­tes fame laborare. inter ſatiatos pati in­opiam: nec tamen quod patiebatur di­cere: nec tamen etiam dolere. videre du­ra erga ſe corda audientium tenacium: nec a predicatione deſiſtere. Nam ſicut I 2