Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielemapoſtoloꝝ acta teſtant̉: anno ⁊ ſex menſibus cōtinue in eadē ciuitate predicauit.Actuū. 18. Cumqꝫ ab eiſdē corinthijs receſſiſſet ad eos poſtmodū ſcribit qd̓ apudeos poſitus pertulit.2. Corinth̓. 11. Quare autē hoc eis cū inter eos viueret: nunꝙͣ dixit: Ne qd̓ erga euꝫ factū ex bona voluntate nō fuerat: fieret ex iuſſione. Et cūinnoteſceret eoꝝ miſeria: remaneret volūtas ignota. Quare autē hoc poſtmodū lōge poſitus ſcribit? Ne om̄imodo diſcipuli ī correcti remanerēt: ⁊ quales magiſtroin tenacia fuerāt: alijs quoqꝫ fratribus tales non eſſent. Uere in hoc paulus veremagiſter gentiū: ſua negligēs: aliena curans: impleuit quod p̄dixerat. Nemo qd̓ſuū eſt querat: ſꝫ qd̓ alteriꝰ ⁊ nō q̄ ſua ſūtſinguli cogitātes: ſed ea q̄ alioꝝ.1. Cori.10. Quāta itaqꝫ iſta manſuetudinis virtus eſt. Quanta tranquillitas ſpiritus:Quis autē noſtrū ſi vnū huius mūdi diuitē ad om̄ipotentis dei ſeruitiū conuertiſſet: ſeqꝫ egere cōſpiceret: ⁊ illū ſibi viteſubſidia nō prebere: nō protinus de eiusvita deſperaſſet? Quis nō incaſſum laboraſſe ſe diceret? Quis nō ab eiꝰ exhortatiōe obmuteſceret: quē in ſemetip̄m primū ferre fructū boni operis non videret:Sed paulus per manſuetudinē in virtutū vertice ſolidatus perſtitit: p̄dicauit: dilexit: ⁊ bonū quod ceperat expleuit: eāqꝫportando ⁊ perſiſtendo diſcipuloꝝ cordaad miſericordiā perduxit. Nam eoꝝ profectū poſtmodū ſcire ſe indicās: in eademepiſtola ſcribit de miniſterio qd̓ ſit in ſanctos. Ex abūdantia eſt em̄ mihi ſcriberevobis. Scio em̄ promptū animū veſtrū:pro quo de vobis glorior apud macedonas: quoniam achaia parata eſt ab annopriore ⁊ veſtra emulatio ꝓuocauit plurimos.2. Corinth̓.s. De quibꝰ rurſus aitQui nō ſolum facere ſed ⁊ velle cepiſtisab anno priore. Ibidē. In quibus em̄ nōtam opera ꝙͣ pia vota requirebat: in eisꝓculdubio plus laudat pia vota ꝙͣ operaNotandū nobis eſt: quia habet improperiū becip̄a conſolatio: cū dicitur ab annopriore. Bonū quippe: ſed tarde fecerant:atqꝫ ideo hoc magiſter nō ſine reprehenſione laudat. Medicꝰ quippe eſt: qui medicamentū vulneri apponit: qd̓ et ea quepurgata ſunt refouet: ⁊ ea que putrida inueniunt̉ mordet. Sed hec tolerando atqꝫpredicādo expleuit quod cepit. Et mirelonganimitatis virtus: diſcipuloꝝ duricia me molluit ad miſericordie viſcera:quia longitudo porte ſurrexit in altitudinem. Sed infirmi nos ad imitandū tantemāſuetudinis longanimitatē idonei nonſumus: quia videlicet pauimentū ſumuset deſpecti in noſtris moribus iacemus.Ecce aūt dū de duobus ducibus celeſtisexercitus loquor: martyr quoqꝫ ſtephanꝰmemorie occurrit: qui tentus ꝓ creatorisſui nomine: ⁊ in medio perſecutoꝝ deductus: imperterritus ſtetit: fiducialiter docuit: ⁊ ex zelo veritatis perſecutores ſuosfortiter increpauit dicēs: Uos ſemper ſpiritui ſancto reſtitiſtis. Actuū. Cunqꝫilli ad lapides currerēt: flexo genu ꝓ eiſdem perſecutoribꝰ orauit dicens: Domine: ne ſtatuas illis hoc peccatū. Que itaqꝫ iſta virtus eſt ſic zelo feruere: vt eis a qͦbus terrebat̉ perfidie improperia fiducialiter diceret: ⁊ ſic diligere vt in morte quoqꝫ pro eis a quibus moriebat̉ oraret. Sicquippe ex zelo inferbuit: ac manſuetudinis nihil haberet. Et ſic māſuetus in eorum dilectiōe perſtitit: ac ſi cōtra eos feruoris nihil habuiſſet. Penſemus interhec: vbi noſtre conſcientie reatus iacet.Quis em̄ noſtrum ſi ſaltē verbi contumeliā a proximo acceperit nō confundit̉: cōmouet̉: non ad odiū erumpit: non preceptum dilectiōis obliuiſcit̉: Sed hoc ſtephanus ex om̄ipotentis dei gratia potuitquia ſurgēs in altitudinē porta fuit. Hocnos miſeri noſtra virtute imitari nō poſſumus: quia longe inferius ſicut pauimētū lacemus. Quid aūt nos in vita ſanctorū de noſtra admiratiōe dicimus: cum ip̄iquoqꝫ antiqui patres predicatoꝝ ſancteeccleſie vitam cōſiderantes valde admirati ſunt. An nō eorum vitam pſalmiſta
