Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem ctū ꝓuidi: per ſapientiā maturi. Sed adhūc quibuſdā neceſſitatibꝰ obligati: huius mūdi curis inſeruiūt. Et vnde iam ex magna parte excuſſerūt animū: ibi adhuc tenent̉ inuiti. Cūqꝫ ſuꝑimpoſita terrene occupatiōis portāt onera: minus in preceptis celeſtibus exercent̉. Et dū anhelare medullitus ad eternā patriam nō vacat: ip̄a in eis ſua aliquo modo deſideria langueſcūt: qꝛ animo curis tꝑalibus p̄pediti vera gaudia que cognouerūt amare nō tā tum licet quantū libet. Hi plerūqꝫ a iugo mūdi colla mentis excutiūt: oīa ꝓeſerunt: terrene cure pōdera deponūt. Atqꝫ vt ad celeſte deſideriū latius animi ſinū laxāt. vitā remotā petunt: ⁊ in ea ſanctis p̄cibꝰ intenti: ſacris meditatiōibus deditā quot tidiano ſe fletu afficiūt: ⁊ vetuſtatē cordiigne amoris cōflant: atqꝫ ad celeſte gaudiū accendēdo ſe innouāt. Hi plerūqꝫ in ip̄o ſuo deſiderio accenſi exire iā de carne concupiſcūt: atqꝫ ad vitā preſentē redire poſt fletū nolūt. Sed tamen differunt̉ vt dilatus amor ex ip̄a ſua dilatiōe ꝓficiat: ardēti deſiderio quaſi qd̓ negat̉ creſcat. Sic in regione geraſenoꝝ qui liberatꝰ a legiōe demonū fuerat: iam cū dn̄o ire volebat: ſed tamen ei dicit̉: Reuertere in de mū tuam: ⁊ narra quāta fecerit tibi dn̄s. Luce.8. Sic ſponſa in cāticis canticorū ſanctis deſiderijs anxia loquit̉ dicēs: In lectulo meo per noctes queſiui quē diligit anima mea. Queſiui illū ⁊ nō inueni. Cantico. 3. In lectulo em̄ dilectū querit: quādo in ip̄o ſuo ocio ⁊ vacatiōe quā appetit iam videre anima dominū concupiſcit: iam ad eum exire deſiderat: iam carere preſentis vite tenebris anhelat. Sed querit illū ⁊ nō inuenit: quia quāuis magno amore deſiderat: adhuc tamē ei non concedit̉ videre quem amat. Tales itaqꝫ ſanctoꝝ mētes quid aliud in hoc deſiderio faciūt: niſi qd̓ iam a portis exterioribꝰ per atriū interioris ad portā currūt? Qui bus ſepe euenit: vt cū ſe viderint magno celeſtis gratie munere cōpunctos iam ſe perfectos exiſtimēt: ⁊ obediētes putent. Sed quia nullus eſt qui dura p̄cipiat: pa tientes ſe eſſe credāt: ſed quia nemo eos per cōtumelias ⁊ aduerſitates pulſat: et plerūqꝫ ꝯtīgit vt ſpiritale mīſteriū vel iuti ſuſcipiāt: atqꝫ ad gubernationē fideliū deducant̉. Qui cū magnis tribulatiōibꝰ fuerint hincinde pulſati: turbati mēte ſeſe imꝑfectos inueniūt qui nō pulſati perfectos ſe eſſe crediderūt. Qua ex re agit̉ vt ad ſemetip̄os colligāt: ⁊ apud ſe opprobriū ſue infirmitatis erubeſcat: atqꝫ ex ip̄a ſua cōfuſione roborati cōtra aduerſa patientiā opponāt: ⁊ ex tribulatiōe ꝓficiant: qui prius in ocio ex ip̄a ſua ſecuritate torpebant. Et veraciter eſſe tales incipiūt: quales ſe eſſe prius inaniter putauerūt. Hi itaqꝫ cū a portis exterioribus vſqꝫ ad iteriorē portā ꝑ boni ſtudij atriū deferūt̉ hocip̄m in eis atriū centū cubitis menſuratur: quia dilectiōe ⁊ exercitio in ſancta quottidie. perfectiōe proficiūt. Per quotidiana em̄ defideria in mēte perfici: qua ſi centū eſt cubitis īterius atriū mēſurari. Iccirco ergo a portis vſqꝫ ad portā centū ſunt cubiti: vt quaſi quedā more vnde ſit ip̄a dilatio viuendi: per quā quottidie in virtutibus creſcit̉: vt ad interiorē aditum perfectius perueniat̉. Sequit̉. ¶ Et eduxit me ad viam auſtralem: ⁊ ecce porta que reſpiciebat ad auſtrū. Et menſus eſt frontem eius: ⁊ veſtibulū eius iuxta menſuras ſuperiores. Et feneſtras eius: ⁊ veſtibula in cir cuitu ſicut feneſtras ceteras: qui quaginta cubitoꝝ longitudinē: ⁊ latitudinem vigintiquinqꝫ cu bitorum. Et in gradibus ſeptē aſcendebatur ad eam: ⁊ veſtibu lum ante fores eius. ¶ Cuncta hec in oriētis ⁊ aquilonis por
zum Hauptmenü