Omelia XIX Liber II talium donorū gradus celeſtis vite aditū intremus. Actuū. to. Non em̄ virtutibꝰ venit̉ ad fidem: ſed per fidē pertingit̉ ad virtutes. Cornelius em̄ centurio cuiꝰ elemoſyne ante baptiſmū angelo teſtāte laudate ſunt: nō operibus venit ad fidē: ſed fide venit ad opera. Nam ⁊ ei per angelum dicitur. Oratiōes tue ⁊ elemoſyne aſcenderūt in conſpectum dei. Ibidem. Si em̄ deū vere ⁊ ante baptiſmū non cre diderat quid orabat: vel quomō hūc omnipotēs deus exaudierat: ſi non ab ip̄o ſe in bonis perfici petebat. Sciebat igit̉ creatorē omniū deū: ſed ꝙ eius om̄ipotens filius incarnatꝰ eſſet ignorabat. Neqꝫ em̄ poterat bona agere: niſi ante credidiſſet. Scriptū namqꝫ eſt. Sine fide impoſſibile eſt placere deo. Heb̓. III. Fidē ergo habuit: cuius operatiōes ⁊ elemoſyne placere potuerūt. Bona autē actiōe ꝓmeruit vt deū perfecte cognoſceret: ⁊ incarnatio nis eius myſteriū crederet: quatenꝰ ad ſa cramētū baptiſmatis perueniret. Per fidē ergo venit ad opera: ſed per opera ſoli datus in fide. Ueſtibulū itaqꝫ ante gradꝰ eſt: qꝛ qͥ priꝰ credidit: ip̄e poſt virtutū gradibus ad porte aditū aſcendit. Sequit̉. ¶ Et porta atrij interioris cō tra portā aquilonis ⁊ orientalē. Hoc loco cōtra non ꝓ aduerſitate ponit̉ ſed ꝓ rectitudine: ita em̄ porta interioris atrij poſita monſtrabat̉: vt porta aquilonis ⁊ oriētis perfecto ad eā aditu tenderet. Quid eſt ergo ꝙ porta interior recto itinere poſita cōtra portam oriētis ⁊ aqui lonis oſtendit̉: niſi hoc quod aperte dat̉ intelligi: quia ſiue iudaico ⁊ gentili populo: ſeu iuſtis ⁊ peccatoribꝰ: ſed poſt peccata cōuerſis eque aditꝰ regni celeſtis aperit̉. Larga eſt em̄ miſericordia creatoris noſtri. Et porta interior non ſolum portā oriētis reſpicit: ſed etiā aquilonis. Quia non ſolū his qui in innocētia permanēt: ſed etiā peccatoribꝰ peccata ſua penitendo damnātibus aperiunt̉ interioris atrij gaudia vt ineffabilia myſteria patrie cele ſtis agnoſcāt: agnoſcendo ſitiāt: ſitiendo currāt: currendo ꝑueniāt. Hec eterni gau dij ſecreta cognouerat qui dicebat: Sitiuit anīa mea ad deū viuū: quando veniā ⁊ parebo ante faciē dei. p̄s. i. Predicator gentiū ad hūc aditū regni celeſtis anhelabat: cū dicebat: Cupio diſſolui ⁊ eſſe cum xp̄o. Philip. 1. Hec exultatiōis occulte ſe creta cognouerat ſponſa: que dice bat: Dilectus meus miſit manū ſuā per foramen: ⁊ venter meus intremuit ad tactū eius. Canti.§. Dilectus etem̄ manū per foramen mittit: quādo virtute ſua dominus noſtrū animū per ſubtilē intellectum pulſat. Et venter intactu illius cōtremiſcit: quia infirmitas noſtra per hoc ꝙ celeſtis gaudij intellectu tangit̉: ip̄a ſua ex ultatiōe turbat̉. Et ſit in mēte pauor cum leticia: quia ⁊ ſi iam ſentit quid de celeſti gaudio diligit: adhuc metuit ne nō pereat qd̓ vix tenuiter ſentit Quid igit̉ reſtat niſi vt ſe ad perfectioris vite curſum dirigat: om̄es qui illa gaudia patrie celeſtis agnoſcūt: Unde hic aꝑte ſubiungit̉. ¶ Et mēſus eſt a porta vſqꝫ ad portam centū cubitos. Centenariū numerū: quia decies per de nariū ducit̉: iam ſuperius diximꝰ eſſe per fectū. Is itaqꝫ qui aditū atrij interioris vi det: ꝓfecto neceſſe eſt vt per vitam perfectiōis currat: ⁊ a porta inchoatiōis vſqꝫ ad cōſummatiōis ingreſſuꝫ perueniat. Mē ſuret̉ gͦ atriū interius qd̓ a portis exterioribus vſqꝫ ad portā interiorē tendit̉ centū cubitis: vt qui intrare amādo cepit: latitudinē perfectiōis habeat in mēte. Qua tenus in eo quē diligit: hunc nec aduerſa coanguſtēt: ſed tranſitoria cūcta deſpiciens quouſqꝫ ad gaudia ſecreta perueniat per atriū perfectiōis currat. Sunt etem̄ multi qui iaꝫ in ſeptē gradibus aditū por te exterioris intrauerūt iuxta quendā ſuperne diſpenſatiōis modū: per timorē dei humiles: per pietatꝭ ſtudiū miſericordes per ſcientiā diſtricti: per mentis fortitudi nem liberi: per conſiliū cauti: per intelle
zum Hauptmenü