Transkription / Homiliae Super Eze... [163

Liber II Omelia XIX tenentur aſſcripta. Admonentur ergo di ſcipuli priuatā leticiam deponere. de cōmuni autem ⁊ perpetua felicitate gaudere. Quiſquis itaqꝫ in eo gaudet qd̓ alter non habet: ex ipſa ſua abundātia deterior factus: gaudium priuatum habet. Cōtra huius nos appetitū abundantie Iohannes admonet dicens. Nolite diligere mūdum: neqꝫ ea que in mūdo ſunt.i. Ioh.2. Qui mox rationē ſubdidit quare. Si qͥs diligit mundū: non eſt charitas patris in eo. Ibidem. Nemo enī poteſt duobus dominis ſeruire. quia nō valet ſimul tranſitoria ⁊ eterna diligere. Si enī eternitatē diligimus cūcta tēporalia in vſu non ī affectu poſſidemus. Qui eandē rationē ꝓtinus ſubdit: dicens. Quia omne quod ī mundo eſt: concupiſcētia carnis eſt. ⁊ cōcupiſcētia oculorū. ⁊ ſuꝑbia vite.i. Ioh̓. 2. Ideo enī habere aliquid hoīes ⁊ vltra ꝙͣ neceſſe eſt concupiſcūt: vt habēdo ſuꝑbiant. ⁊ qꝛ hoc alius nō habet: ſe in cogitationibus extollāt. Quiſquis itaqꝫ talis eſt: adhuc ad portandā abundantiam doctus non eſt. Sepe autē qd̓ auaricia ex ap petitu ſuggerit: neceſſitatē putat. Et cum minora ſufficiant dolet maiora deeſſe: atqꝫ incautus animꝰ quandā quaſi neceſſitatem patitur quā parit. Et cū nimia ſunt que deſiderat: ſuam ſibi auariciam aliquo modo excuſat. Abundātia itaqꝫ ſuperbie vicina eſt. Quā ſi quādo etiaꝫ cupiditas intercepit: hanc(vt ita dixerim) quaſi peregrina captiuitas inuaſit. Si igitur abundandi artem ſcire volumus: neceſſe eſt vt non ſoluꝫ ea que vicina ſunt: ſed ea eti am que de longinquo veniūt vitia fugiamus. Diſcamus penuriā pati. ne ea que non habemus habere etiam cū culpa requiramus. ne felices putemus quos rebus onuſtos cernimus. Phil̓.4. Nimia valde ſunt ea que ſibi quaſi in ſumptus vite preſentis preparant. Multa portant: ſed in via breui. Magna eſt in hoc itinere ſocia paupertas que animū non anguſtat. cum deeſt terrena ſubſtantia de qua eterno iudici rationes ponamus. Liberi ad patriam tendimꝰ. quia quaſi in via pō dere caremus. Diſcamus ſatiari: ne in ſu mendis alimentis corporis gule magꝭ ꝙͣ neceſſitati ſeruiamus. Plus enim concu piſcentia ꝙͣ neceſſitas petit. Et ſepe dum carnis inopie ſatiſfacere curamus voluptas ſurripit: modum refectionis excedit. Unde ſit vt culpa tranſeat ad culpā quia plerūqꝫ inde alia tētatio carnis naſcit̉: dū carni immoderata refectione ſeruitur. Expectata etenim primi hominis infirmāte natura: in hoc mundo cum noſtris tētatio nibus naſcimur. Et caro nobis aliquando adiutrix eſt in bono opere: aliquando auteꝫ ſeductrix in malū. Si igitur ei pluſꝙͣ debemus tribuimus: hoſtem nutrimꝰ. Et ſi neceſſitati eius que debemꝰ nō reddimus: ciuem necamus. Satianda itaqꝫ eſt caro: ſed ad hoc vſqꝫ vt in bono nobis opere famulari ſufficiat. Nam quiſquis ei tantū tribuit vt ſuperbiat: ſatiari penitꝰ ignorat. Ars itaqꝫ magna eſt ſatiari: ne vnuſquiſqꝫ per ſatietatē carnis ad iniqui tatem prorumpat turpitudinis. Diſcamꝰ eſurire: vt nobis ꝓpter abūdantiā ſequētē noſtra hic inopia placeat. Nec nos vētris neceſſitas ad culpam trahat: nec pec catum menti ipſa indigētia ſuggerat. Et dum caro fame afficitur: ad cupiditatem animus irritetur: ⁊ querat cum culpa ꝓuidere vnde carni valeat in neceſſitate ſatiſfacere. ne cor in indignationē proſiliat: ⁊ linguam in murmurationis amaritudinem accendat. Qui igitur in carnis ſue ī opia ſe hinc inde circūſpicit. atqꝫ a peccati laqueo cuſtodit: nouit eſurire. Nos ita qꝫ fratres chariſſimi iram atqꝫ auariciam in aduerſitate fugientes ⁊ elationem ⁊ īmoderata gaudia in proſperitate declinā tes. quia per fidem. ſpem. atqꝫ charitateꝫ interioris vite atrium tribus portis intra re conſpicimꝰ: palmas hinc ⁊ inde tenea mus. Libet adhuc alterum ciuem celeſtꝭ patrie ad mēteꝫ reducere ⁊ qualiter. hinc inde palmam teneat demonſtrare. Beatꝰ etenim iob cum eſſet viris orientalibꝰ ditior: ⁊ ei proſpera cuncta ſuꝑpeterent. fi