Liber Omelia XX bis.2. Corinth̓.5. In hoc em̄ ꝙ contem plando ⁊ loquēdo ſapiētibus mente excedit: porta interior eſt. In hoc vero ꝙ pauulis ſobrie in predicatiōe ſe temperat: ⁊ quāta ebrietate ſpiritus infundat̉ in men te cum p̄dicat nō oſtendit: exteriorē portam ſe manifeſtat. Ipſi itaqꝫ ⁊ exteriores porte nobis ſunt ⁊ interiores: que nos et in primo aditu fidei: ſpei: atqꝫ charitatis inſtituūt. Et cū iam proficiētibus celeſtis regni myſteria p̄dicāt: per ſubtiliorē ſenſum nos ad interiora perducūt. Unde et per ſeptē gradus prius aſcenſus earū deſcribit̉: ⁊ poſtmodū per octo. Per octauū etem̄ gradum illius vite myſteria ſignan tur: quā in ſecretis ſuis perfecti intelligūt: qui iam cūcta temꝑalia mente tranſcendere nouerūt: qui preſentē vitaꝫ que ſeptem dierū curriculo euoluit̉ plene deſpiciūt: qui de intima cōtemplatōe paſcū tur. Habēt igit̉ porte ſpiritalis edificij ſe ptē gradus: quia timorē domini: pietatē et ſcientiā: fortitudinē ⁊ conſiliū: intellectū ⁊ ſapientiā ſuis auditoribus predicāt Sed cū iam om̄ia dimitti precipiūt: cum nihil in hoc mūdo diligi admonēt: nil ꝑfectū teneri: vim contemplatiōis celeſtis patrie intēdi: atqꝫ ī eius ſuadēt myſterijs de lectari: gradū addūt ⁊ ad interiora traciūt. Iſte gradus docente veritate cuidā oſtenſus eſt: cui cū legis precepta dicerē tur: reſpōdit. Hec om̄ia cuſtodiui a iuuen te mea. Math̓. 19. Quaſi em̄ iam in ſeptem gradibus ſtabat: cū a iuuentute ſua oīa cuſtodiſſe ſe diceret. Sed ei mox dici tur: Adhuc vnū tibi deeſt. Si vis perfectus eſſe: vade vende om̄ia que habes et da pauperibus: ⁊ habebis theſaurū in ce lo: ⁊ veni ſequere me. Ibidē. In quibus verbis octauū equidē gradum vidit: ſed aſcendere noluit: quia triſtis abſceſſit. Quiſquis itaqꝫ cōtemptis rebus temporalibus eternitatis cōtemplatione paſcit celeſtis regni gaudia rimat̉. Poſt ſepteꝫ gradus quos timēdo ⁊ operando atqꝫ intellectū ſapiētie ſue creſcēdo tenuit: octano gradū interioris porte aditū intrauit. Per octauū vero numerū et dies eterni iudicij: ⁊ carnis reſurrectio deſignat̉. An de ⁊ pſalmus qui pro octaua ſcribit̉ a pauore iudicij eſt inchoatus: cū dicitur: Domine ne in ira tua arguas me: neqꝫ in furore tuo corripias me. p̄s.6. Nunc enim tempus eſt miſericordie: in illo autē iudi cio dies ire. In quo videlicꝫ die om̄e hoc tempus finit̉: quod ſeptē diebus euoluit̉. Et quia poſt ſeptē dies ſequit̉: iure octauus appellat̉. In quo ⁊ caro noſtra reſur git ex puluere: vt ſiue bona ſiue mala que egit recipiat a veritate. Unde per legem quoqꝫ octauo die fieri circūciſio iubetur. Geneẜ.7. Nam per membrū quod circū cidit̉: mortalis propagatio generat̉: decedentiū quoqꝫ ⁊ ſuccedentiū numerus augetur. Sed quia in reſurrectiōe mortuorum: nec carnis iam ꝓpagatio agit̉: ⁊ de ceſſio atqꝫ ſucceſſio nulla erit: quia ſicut ſcriptū eſt. Neqꝫ nubēt: neqꝫ nubent̉: ſed erunt ſicut angeli in celo. Math̓. 22. et Marci.12. et Luce.20. octaua die preci pitur preputiū incidi. Ibi enim locū iam carnis propagatio nō tenet: vbi reſurgēs caro perſeuerātiā eternitatis habet. Per hoc verbū mater virgo deſcendit: que de um in vtero ſine virilis carnis admixtione cōcepit: qui primus nobis eterne patrie gloriam in ſua reſurrectiōe monſtrauit. Qui ſurgens a mortuis iam nō moritur: ⁊ mors ei vltra nō dominabit̉. Roman̄. 6. Nobiſqꝫ exemplū dedit: vt ea fieri in die vltimo de noſtra carne credamꝰ que facta de carne illiꝰ in die reſurrectionis agnouimus. Sed quia de carnis reſurrectiōe nobis ſermo ſe intulit: triſte ni mis ⁊ valde lugubre eſt: ꝙ quoſdā in eccleſia ſtare: ⁊ de carnis reſurrectiōe dubitare cognoſcimus. Hāc autem antiqui patres venturam eſſe certiſſime crediderūt etiam cum nullū adhuc eiuſdē reſurrectionis exemplū tenuerūt. Qua igitur damnatiōe digni ſunt: qui et exemplum iam dominice reſurrectiōis acceperūt: et tamen de ſua reſurrectiōe diffidunt. Mignus tenent ⁊ fidem nō habent. Eccleſi
zum Hauptmenü