III libro attigi: eoſdē hn̄s deos ⁊ colēs cur a grecis victū ca ptū atqꝫ deletū ē?ᵇ Priamo inquiūt ſunt reddita laome dontea pr̄na ꝑiuria. Ergo veꝝ eſt ꝙ apollo atqꝫ neptu nus eidē laomedonti mercē narijs oꝑbꝰ ſeruierūt. Illis qͥppe ꝓmiſiſſe mercedē falſū qꝫ iuraſſe ꝑhibetur. Miror apollinc nominatū diuinatorē in tanto opificio laboraſ ſe. neſcientē ꝙ laomedō fue rat ꝓmiſſa negaturꝰ Quāqͣꝫ nec ip̄m neptunū patruū eiꝰ frēm iouis: regem maris de cuit ignaꝝ eſſe futuroꝝ. Nā hunc humerꝰ de ſtirpe enee de poſteris cuiꝰ roma ē. cum an̄ illā vrbē ꝯditā ideꝫ poeta fuiſſe dicat̉ inducit magnuꝫ aliqͥd diuinantē: quē etiā nu bes rapuit vt dic̄ ne abachil le occideret̉ cuꝑetqꝫ ꝯuerte re ab imo(qd̓ apud virgiliuꝫ ꝯfitet̉ Structa ſuis manibꝰ ꝑiure menia troie. Neſcientes igit̉ tāti dij ⁊ neptunꝰ et apollo laomedōtē ſibi negaturū eē mercedē: ſtructores meniū troianoꝝ gratis ⁊ in gratis fuerūt Uideant ne gͣ uius ſit tales deos credere: qꝫ dijs talibꝰ peierare hoc eī nec ip̄e homerus facile credit: qͥ neptunū quideꝫ cōtra troianos apollinē aūt ꝓ troi anis pugnantē facit: cū illo ꝑiurio ambos fabula narrat offenſos. Si igit̉ fabulis cre dunt: erubeſcāt talia colere numina. Si fabul̓ nō credūt nō obtēdāt troiana ꝑiuria: aut mirent̉ deos ꝑiuria puniſſe troiana. amaſſe romaEdificata vero citate non ſoluit ꝓmiſſū. ⁊ iō neptu nus induxit grecos ſuꝑ troianos ad ſubuertēdū ciui tatē. ſꝫ apollo zelauit ꝓ troianis. poete aūt fingūt io uem ⁊ neptunū filios ſaturni fuiſſe ⁊ frēs. apollo āt erat filiꝰ iouis. ⁊ ꝑ ꝯn̄s neptunuſ fuit patruꝰ eius. Nō obſtāte aūt ꝙ neptunꝰ ꝯͣ troianos zelaret ītā tū ꝙ troiā a fūda mēto vellet ſb̓uer tere. ſic̄ dic̄ ꝟgili us li. v. eneid̓. tn̄ eneā rapuit ⁊ ꝓtexit ſb̓ nube ne ab achille occide ret̉ qn̄ interfecit multa milia. vt dic̄ ꝟgiliꝰ. vn̄ et ꝟſus virgilij qͥ h̓ inducit̉ ab augꝰ. ſ. ſtructa ſuiſ ma nibꝰ ⁊c̄. d̓r in ꝑſo na neptunin arrātis quō eneaꝫ ſaluauit ⁊ impro ꝑantis ꝑiuriū la omedōtis. Iſtd̓ aūt qd̓ dictū ē de raptu enee ne oc cideret̉. hr̄ apud homerū de qͦ dic̄ hic augꝰ ꝙ homē Eneid̓. 5. rus poeta qͥ fuit an̄ romā ꝯditaꝫ īducit neptunuꝫ p̄dicentē ml̓ta de romanis qͥ fuer̄t ſtirps enee. queꝫ etiā ſub nube rapuit vt dic̄ homē rus. Ex qͦ arguit augꝰ ꝙ neptun p̄uidit ꝙ laomedon non ſeruaret ꝓmiſſum. qͦ autē temꝑe fuerit ho merus ſatis eſt ī certū ꝓpt̓ diſcordiā ſcptoꝝ qͥ d̓ tē pore eꝰ faciūt mē tōeꝫ. tn̄ oēs ꝯcor dāt in hͦ ꝙ ip̄e crat an̄ romulū. ⁊ de hͦ loqͥt̉ augꝰ in fra li. xxij. ca. vj. ⁊ cuſebiꝰ ⁊ hiero nymꝰ in chronicꝭ ⁊. A. geliꝰ li. ix. c Un̄ em̄ ꝯiuratio catiline. d̓ iſta ꝯiuratione habet̉. s. li. ij. ca. xxiij. d Quos manꝰ atqꝫ lingua iſta ſunt ꝟba ſaluſtij ī catilinario. ⁊ eſt h̓ lingua nominatiui caſus. Populus in ſuffrana.? Un̄ em̄ ꝯiuratio catiline in tanta tāqꝫ corrupta ciuita te: habuit etiā eorū grādem copiāᵛ qͦs manꝰ atqꝫ lingua d ꝑiurio: aut ſanguīe ciuili ale bat? Quid em̄ aliud totiens ſenatores corrupti ī iudicijs totiensᵉ ppl̓us in ſuffragijs: vel in qͥbuſqꝫ cauſis: q̄ apud eū contionibꝰ agebant̉: niſi etiā peierando peccabant? Nam corruptiſſimis morib ad hͦ mos iurandi ſeruabat̉ antiquus: nō vt a ſceleribus metu religionis ꝓhiberent̉ ſed vt periuria quoqꝫ ſceleri bus ceteris adderentur. Ulla itaqꝫ Ca. III cauſa eſt: quare ſint dij quibus vt dicūt ſteterat illud imperium:ᵇ cū l a grecis preualentibus probentur victi: troianis peierantibus fingant̉ irati.ᶜ Nec adulterium paridis vt rurſus a quibuſdam defendun tur: victoria vlciſcendū cen ſuerunt. Auctores enim doctoreſqꝫ peccatorum eſſe aſſolent. non vltores. Urbem romam inquit Saluſtius ſicuti ego accepi ꝯdidere at qꝫ habuere in initio troiani qui enea duce ꝓfugi: in certis ſedibus vagabantur. Si ergo adulteriū paridis vindicandum numina cenſuerunt: aut magis in troianis: aut etiam in romanis puniendum fuitᶜ quia enee mater hoc fecit. Sꝫ quomodo in illo illud flagicium oderāt qui in ſua ſocia venere non oderant vt alia omittā) qd̓ gijs ⁊cͣ. Suffragiū eſt cōſenſus qui dat̉ in electōe vel alio negocio vbi querit̉ conſenſus multitudinis. ⁊ iō dicit populum corruptū in ſuffragijs. qꝛ ſeꝑe ꝑ fauo rē ⁊ munera elegit ad magiſtratꝰ indigniſſimos ⁊c̄. Capitulū m n Ulla itaqꝫ cā ē ⁊c̄. In hoc ca. ꝓbat augu. ꝙ troia nō pe rijt qꝛ dij erāt ira e ti ciuitati ꝓpt̓ cri mē aliqd̓ cōmiſſū ibidē. nā dij ꝑ crimīa nō iraſcu tur Illud aūt qd̓ augꝰ dic̄ in pͥnci pio hꝰ. c..ſ. ꝙ dij qͥbꝰ vt dicūt ſteterat īꝑiū. ſumit̉ a ꝟgilio li. ij. ene idos. vt pꝫ. sͣ. li. ij. ca. xxij. b Cū a grecis a p̄ualētibꝰ. hͦ fuit ꝓbatū. sͣ. li. j. ca. iij c Nec ad bultertū paridis. ⁊cͣ. Tangit h̓ hiſtoriā d̓ alexādro qui dictus ē pacris. qui fuit filiꝰ priami regis tro ianorum. Ipſe em̄ ſicut narrat dares phrygius rapuit helenam vxorem menelai d tanqͣꝫ pulchriorē mulierem grecie Saluſtiꝰ ī catili. que ſicut fingūt poete fuit ſibi ꝓmiſſa a venere qͥ tulit pro ea ſente tiaꝫ contra iuno nem ⁊ palladem ſicut tetigit ſup̄ libro primo capi tulo tertio. d Inquit ſalu ſtius ſcilicet ī catilinario. e Quia enee mater hoc fecit. ⁊cͣ. Hic probat ꝙ dij potius debuerāt vindicaſſe adulteriū matris enee in troianis. vel potius in romanis qui teſte ſaluſtio ab enea proceſſer̄t. qͣꝫ adulteriū paridis. qꝛ grauius fuit pctm̄. Et tangit augꝰ. fabulā d̓ mr̄e enee quā tn̄ romāi habuere