Liber rit eſculapius ꝓnepos eius Sed vndecūqꝫ nata ſit non opinor audebūt ignobilē g dicere dij ꝑegriniᵍ deā ciueꝫ romanāʰ Sub tot deoꝝ p̄ſi dio qͦs nūerare qͥs pōt indi­genas: alienigeas: celeſteſ terreſtres: īfernos. marīos: fōtanos: fluuiales: vt var­ro dic̄ certos atqꝫ incertos: ī oībuſqꝫ generibꝰ deoꝝ ſicut ī aīalibꝰ mares femīas Sub hoc tot deoꝝ p̄ſidio ꝯſtitu­ta roma: nōtā magnis hor­rēdis cladibꝰ: quales ex mul tisⁱ paucas cōmēorabo agi­tari affligiqꝫ debuit. Nimis em̄ multos d̓os grādi fumo ſuo: tāqͣꝫ ſigno dato ad tuitio ꝯgregauerat: qͥbꝰ tēpla al taria: ſacrificia. ſacerdotes ī ſtituēdo atqꝫ p̄bendo: ſūmū vero deū cui vni hec rite ge­ſta debent̉: offēderet. Et fe­licior qͥdē paucioribꝰ vixit Sed qͣnto maior facta eſt: ſi­et iuppit̓ appollinē. appollo vero eſculapiū g De­am ciuē romanā ⁊c̄. tāto dicit febrē ciuē romanā. qꝛ ip̄a fuit aliunde adducta. ſic̄ berechyntia mat̓ deoꝝ ſic̄ eſculapiꝰ. ſꝫ ſolū a romanis eſt ipſa deificata h Subhͦ tot deoꝝ ⁊cͣ. ſciēdū ē romāi ita multi­plicauerūt deos ī vrbe. vix erat aliqͥd ī vrbe cui attribuiſſent de­os ꝓprios qͦſdā fecerūt celeſtes. id ē in celo habi­tātes. ſic̄ ioueꝫ multos alios. terreſtres. ſic̄ faunū ꝑicū celi hmōi. qͦſdaꝫ īfernales ſic̄ plu tonē. febrē. pallo furias. qͦſdā ꝟo aqͣticos. ſicut neptunū deū ma ris. nymphas ſiue muſas fece­rūt deas aquarū illas diſtinxer̄t ẜm diuerſitatem aquaꝝ. nym phas marinas dixerūt naiades. nymphas fonta nas amadriades cāpoꝝ napeas. montiū oreades. ſiluaꝝ dryades. Nec ſuffecerunt aliq̄ nymphe du abꝰ aqͥs vl̓ tribꝰ. ſed cuilibet fōti. cuilibet fluminū dederāt ꝓpriā. Et in ter deos poſuerūt vtrūqꝫ ſexū. ſic̄ ſaturnꝰ eſt maſcul berecyntia femīa vxor eiꝰ. Sil̓r iuppit̓ maſculus iuno femīa ꝯiunx. ſic de alijs. Uarro etiā maximꝰ int̓ deos auctor. in rebꝰ diuinis qͦſdā ponit deos cer­tos.ſ. quoꝝ origo approbatio certa eſt. quoſdā ꝟo in certos oppoſitū. vt pꝫ infra li. vj. ca. iij. i Pau cas cōmemorabo ⁊cͣ.ſ. in ſeq̄nti ca. ca. xiiij. qͥbuſ­ alijs. k Excepto numa ⁊c̄. de quo.. ca. ix. x. l Frēꝫ romuli. de cuiꝰ int̓fectōe li. ij. ca. xiiij. C. XIII a Uomō nec iuno ioue ſuo ⁊c̄. In iſto ca. ī­cipit. b. augꝰ. tangere mala romani ſūt paſ ſi obſtāte defēſiōe deoꝝ ſuoꝝ. ſpecialit̓ tigerūt tꝑe romuli ꝯditortis vrbis romāe. tāgit duo mala. qͦꝝ pͥmū fuit interfectio affiniū ꝯſanguineo­ſcd̓m fuit int̓fectio ſocioꝝ qd̓ tāgit̉ ibi. deinde titū ⁊c̄. Tāgit aūt in pͥncipio fauore deoꝝ quē iactabāt ſe hr̄e iouis qͣꝫ iunonis qͣꝫ veneris. De iunone ꝟo ioue dic̄ ſic. a Quō nec iuno ⁊c̄. ꝑͦ dicit qꝛ iuno fingit̉ eſſe ſoror ꝯiunx iouis. ip̄am ꝟo licet qn̄qꝫ habuiſſēt iratā ꝓpt̓ iudiciū ꝑidis troiani qd̓ tulit ꝯͣ ip̄am ve­nere. ſic dictū fuit.. li. j. ca. iij. tn̄ dicūt hr̄e fauo rabilē ſibi. Fingit em̄ virgilius li. xij. eneidos qͣꝫdiu eneas ſocij tenuerūt nomē troianū vocati ſūt troia ni habuerūt iunonē ſibi aduerſantē. ſed poſtqͣꝫ relicto cut nauis nautas: tāto plu­res adhibēdos putauit: cre­do deſperās pauciores illos ſub qͥbus in cōꝑatōe peioris vite meliꝰ vixerat: ſuffice re ad opitulandū grāditati ſue. Prīo em̄ ſub ip̄is regibꝰ excepto numa pompilio: d̓­quo iam ſupra locutus ſum: quantū malū diſcordioſi cer taminis fuit: qd̓ˡ frēꝫ romuli coegit occidi. Ca. XIII Uomodo nec iu­noque ioue ſuo iaꝫ fouebatᵇ roma­nos rerū dn̄os gentēqꝫ toga tāᶠ nec venꝰ ip̄a eneadas ſuoſ potuit adiuuareº vt bono eqͦ more ꝯiugia mererēt̉: cla deſqꝫ tāta irruit huiꝰ inopie: vt ea dolo raꝑent moxqꝫ cō­pellerent̉ pugnare ſocerꝭ et miſere femīe nōdū ex in­iuria maritꝭ ꝯciliate ꝑentū ſāguīe dotarent̉. at vicer̄t ī hac ꝯflicatiōe romani vici­illo noīe vocati ſūt latini habuer̄t ꝓpitiā b Ro manos reꝝ dn̄os ⁊c̄. Iſte ꝟſus ē virgilij li. j. eneidos vocati ſunt aūt romani togati a toga eſt veſtis qua antiqͥ romani vti ſolebāt in pace ẜm papiā diuerſa genera togaꝝ diſtinguit. Et ſicut dicit. A. geliꝰ. ro­mani primo ſine tunicis toga ſola amicti fuerunt. Nec venꝰ ip̄a eneadas ⁊c̄. Ene ade ſunt romani gēiti ab enea hos d̓r venꝰ ſpēal̓r fo uiſſe duplici rōe k ſcꝫ qꝛ troianirāt. dilexit troi anos ꝓpt̓ paridē dedit iudiciū lea ꝯͣ Iunonē. vt ſupͣ tactū eſt eti a aꝫ qꝛ venus fuit mater enee. ſic̄. li. iſto ca. iij. di­Eneid̓. i. ctum eſt. d Ut bono et c equo more ⁊c̄. d dicit. b. augꝰ ꝓpt̓ romulū ſocios ſuos qui po­tuer̄t habere vxo res niſi raꝑēt eaſ doloſe. vt ſupra ē dictū eſt. ca. xvij. li. ij. ꝓpter quēra ptu ſecuta ſt̓ po ſtea multa bella ī ter raptores ſcꝫ romanos parē tes raptarum ita debellabat̉ inter ſoceros generoſ oportuit multos occidi ex vtraqꝫ parte. e Et miſere femine ⁊c̄. hoc dicit ꝓpter puellas raptas que grauiter valde tulerunt in principio iniuriam ſibi fa ctam a romanis. Dicit em̄ titus liuius libro primo de vrbis origine. non minor erat indignatio raptaruꝫ filiarumqꝫ parentum. Sed raptores nitebant̉ ſe ex­cuſare aſcribere totum factum crudelitati parentū qui ipſis filias ſuas petentibus in vxores dare nole bant. Et ſicut dicit titus. accedebant blandicie eorū virorum factum purgantium cupiditate atqꝫ amore. que maxime ad muliebre ingeniū efficaces preces ſūt et ſic mitigati ſunt animi puellarum. Sed parentes ſtatim poſt raptum filiarum cum ſordida feſte lachry mantes circūibant ciuitates vicinas et querelis ſuis eos concitabant contra romanos. Quamuis autem maior pars raptarum eſſet ſabinenſium. erant. tamē et alie rapte aliorum locorum. Primo ergo pugnaue runt contra romanos hac de cauſa. ceminenſes qui in agrum romanum magnum impetum fecerunt vaſtā do ſcilicet agros eorum. Sed dum vaſtando ſe ſpar­ſim diffunderent fit eis obuius romulus cum exerci­tu ſuo. leuiqꝫ certamine docet vanam ſine viribus iram eſſe. Exercitum enim fugat. Regem eorum in prelio occidit. et ſpoliat. et duce corum interfecto