Seite
Liber l ſed bellona dotauit.ˡ aut for taſſis alecto illa īferna furia iam eis fauēte iunone plus in illos habuit licentie qͣꝫ cū eis precibus contra eneam fuerat excitataᵐ Androma che felicius captiuata eſt qͣꝫ illa coniugia romana nup­ſerunt. licet ſeruiles: tamen poſt eiꝰ amplexꝰ nullū troia noꝝ pyrrhꝰ occidit. Romāi aūt ſoceros interficiebant ī p̄lijs: quoꝝ iam filias ample xabant̉ in thalamis. Illa vi­ctori ſubdita: dolere tm̄ ſuo­rū mortē potuit nō timere. Ille ſocietate bellantibꝰ: pa rentū ſuoꝝ mortes ꝓcedēti­bus viris timebāt: redeunti bus dolebāt: nec timorē ha­bētes libeꝝ: nec dolorē. Naꝫ ꝓpter interitū ciuiū: ꝓpinqͦ rū: fratꝝ: ꝑentū aut pr̄ie cru ciebant̉: aut crudelit̓ letabā tur victorijs maritoꝝ. Huc accedebat ꝙ vt ſunt alterna belloꝝ aliq̄ ꝑentū ferro ami ſerūt viros: alieqꝫ vtrorūqꝫ ferro: ⁊ ꝑentes ⁊ viros. Ne­qꝫ em̄ ⁊ apud romanos ꝑua fuerūt illa diſcriminaⁿ Siqͥ­dem ad obſidionē quoqꝫ per uentū eſt ciuitatis: clauſiſqꝫ portis ſe tuebant̉. Quibus pͥa fuit irata troianis ſic̄ ⁊ iuno. Et. b. augꝰ h̓ alludit virgilio li. vij. eneidos. vbi inducit iunonem turba­tam de pace facta int̓ regē latinū ⁊ eneā. data enee in vxorē lauinia. ꝙ nuptie ille forēt occaſio effuſiōis ml̓ ti ſāguīs ⁊ belloꝝ. dicētē ſic. Sāguīe troiano ⁊ rutilo dotabere ꝟgo. Et bellana manet ꝓnuba. In rei verita te ꝓpt̓ nuptias illas turnꝰ rex rutiloꝝ intulit bellū taꝫ regi latīo qͣꝫ etiā enee. qꝛ latinꝰ pͥ mo ſpopōderat lauiniam turno. poſtmodū ꝟo ve niente enea dedit eā enee ī vxorē. in pͥmo aūt bello ru tiloꝝ ꝯͣ latinū et troianos int̓fe ctus ē rex latinꝰ. In ſcd̓o int̓fect e ab euea turnus Tertiū fuit p̄liū ex eadē cā ſumēs originē. in qͦ int̓ fectꝰ eſt eneas. ꝓ pter q̄ dic̄ iuno. ⁊ bellona manet ꝓnuba.i. bellana erit ꝓnuba tua. id ē mediatrix et ꝓcuratrix nupti arū tuaꝝ. ē aūt ꝓ nuba idē qd̓ pa­nympha.ſ. lla q̄ nubetē viro ꝯiū. git. l Ani fortaſſis alecto illa. h̓ ſciēdum. tres fingunt̉ fu­rie dee infernaleſ crinite ſerpētibꝰ ꝓpt̓ venena q̄ in hoīm mētibꝰ cau ſant.ſ. apperituꝫ vindicte. opū de ſideriū. ⁊ libidīo ſe voluptatis a­morē Prīa furia vocat̉ alecto. ſe­cūda teſiphone. tertia megera. Eſt āt alecto nomē īdeclīabile qd̓ īterp̄ tat̉ faciēs luctū. Et alludit h̓. b. augꝰ dictꝭ ꝟgilij. vt. sͣ. Fingit em̄ ꝟgiliꝰ ꝙ iuno fuit irata ꝓpt̓ pacē ſup̄ tactaꝫ ſ. latini cū enea. intm̄ ꝙ cōminata ē ſe velle excitare de os īfernales ꝯͣ troianos. Et dic̄ ꝙ ad mādatū iunōis alecto pͥmo cōmouit vxorē latini amatā noīe ꝯͣ eneā. q̄ ſuaſit viro ſuo ꝙ nō daret filiā ſuā ence. ſꝫ fruſtra ni­ſa ē. Poſtmodū ꝟo alecto ꝯcitauit turnū ⁊ rutilos in irā ꝯtra latinū ⁊ eneā. ⁊ ſecuta ſūt mala ſup̄ tecta.ſ. ef fuſio ſāguīs. ⁊ ſtrages magͣ belloꝝ m Androma che feliciꝰ ⁊c̄. Andromache fuit filia Eetiōis regꝭ the baꝝ. ⁊ vxorhectoris. Pyrrhꝰ aūt fuit filiꝰ achill̓ Achil les ꝟo int̓fecit hectore. ⁊ pyrrhꝰ pͥamū. Andromache igit̉ pꝰ morē priami captiuata ē curꝰ mamore caprꝰ dolo apertis. admiſſiſqꝫ ho­ſtibus intra menia: in ipſo fo ro ſcelerata ⁊ nimis atrox in ter generos ſoceroſqꝫ pugͣ commiſſa eſt. Et raptores il li etiam ſuperabantur: ⁊ cre bro fugientes intra domos ſuas ⁊ grauius fedabant pri ſtinas(qͣꝫuis ⁊ ipſas puden­das lugendaſqꝫ) victorias. Hic enim romulus de ſuorū iam virtute deſperans iouē rogauit vt ſtarent atqꝫ ille hac occaſione nomen ſtato­ris inuenit Nec finis eſſet tā ti mali niſi rapte ille lacera­tis crinibus emicarent: et prouolute parentibus iram eorum iuſtiſſimam non ar­mis victricibus: ſed ſupplici pietate ſedarētᵈ Deīde titū tacitum regē ſabinorū ſoci­um regni romulus ferre cō­pulſus eſt germani conſor­tis impatiens: ſed quan­do et iſtum diu toleraret: qui fratrem geminumqꝫ nō pertulit?ᵖ Unde et ipſo in­terfecto: vt maior deus eſſꝫ regnum ſolus obtinuit. que ſunt iſta iura nuptiaꝝ: que ir ritam̄ta belloꝝ. q̄ federa ger manitatꝭ: affinitatꝭ: ſocieta­tis: diuinitatis? Que poſtre ē pyrrhꝰ ītm̄ ꝙ duxit eā ī vxorē. ⁊ pꝰ has nuptias nuli lū troianū occidit. qꝛ ꝟo andromache captiuata fuit. beatꝰ augꝰ amplexꝰ eius dicit ſeruiles. Nā ſeruꝰ a ſer uādo d̓r. Qui em̄ in bellis ſeruabant̉ ad vitā. ſerui di cti ſunt. Signant̓ aūt hic facit mentōꝫ de nuptijs an­dromaches. qꝛ ip̄a ꝓ eo ꝙ nupta fuit pyrrho multum anxie ꝯq̄ſtaēenee di. feliciꝰ ꝯtigiſſe ſorori ſue polyxe­ne q̄ īmolata fuit ad tumulū achil lis a pyrrho quā ſibi q̄ pyrrho nu pta fuit. ſic̄ dicit virgiliꝰ li. iij. enei dos. ⁊ hoc qꝛ ſic̄ idē virgiliꝰ dicit alterā amās pyr rhus. androma­chē cuidā famu­lo in vxorē tradi­dit. Dicit tn̄ au­guſti. cā felicius nupſiſſe capti­uā pyrrho. qͣꝫ ro māos ſabinis ꝓ pter cām ſupͣ ta­ctā. ⁊ qꝛ nō ſunt orta bella ex his nuptijs ſic̄ ex ill̓. n Siqͥdem ad obſidionē ⁊cͣ Ea q̄ h̓narrat. b. au­gu. ꝯtigerūt qn̄ titꝰ taciꝰ pͥnceps ſabinoꝝ dolo oc­cupauit arcē ca­pitolij ⁊ poſtmo dum pugnauit contra romanos vt ſupra in iſto capitulo narraui o Deinde titū tacium ⁊cͣ. Iſte titus vt ſupra di xi receptus eſt a romulo in ſocie­tatem regni. ita ꝙ romulus ⁊ ti­tus ſimul regna uerunt. ad quod romulus neceſſitate compulſus eſt. vt ſupra patuit. cum tamen ſicut dicit auguſtinus germanum propri um ſcilicet remum non poſſet pati ſecum regnare. p Unde ⁊ ipſo interfecto. ⁊cͣ. De interfectione tacij narrattitus liuius libro primo de vrbis origine. ꝙ poſtqͣꝫ pax ⁊ ſocietas inter romulum ⁊ ipſum fa­cta eſt. contigit ꝙ laurentes ſeu lauinienſes miſerunt ad eum nuncios quos propinqui repulerunt contra ius gentium. Cum vero laurentes de hoc conquere­rentur tacio. ipſe diſſimulauit eis facere iuſticiaꝫ. im mo propinquos defendit. Unde poſtmoduꝫ cum ip̄e laurentū aſcenderet ad ſacrificiū ſolēne. a laurentibꝰ interfectus eſt. Cuius interfectionē romulus non ita tulit male ſicut debuit. nam mortem dimiſit inultā. et