![]()
XX mus cū om̄i pietate ⁊ caritate. Et ꝓph̓a hiere mias cū ppl̓o veteri dei vēturā p̄nūciaret capti uitatē: ⁊ dīnitus imꝑaret: vt obedienter in ba byloniā irent: deo ſuo etiā iſta patiētia ſeruiēī.29. tes: monuit ⁊ ip̄e vt oraret̉ ꝓ illa dicēs: qꝛ in pa ce eiꝰ ē pax nr̄a. Utiqꝫ interim tꝑalis pax que bonis maliſqꝫ cōis eſt. Ca. XXVII. Ax aūt nr̄a ꝓpria: ⁊ hic ē cū deo ꝑ fideꝫ ⁊ ī eternū erit cū illo ꝑ ſpeciē. Sꝫ h̓ ſiue illa cōis: ſiue nr̄a ꝓpria talis ē pax: vt ſo laciū miſerie ſit potiꝰ qͣꝫ beatitudinis gaudiū. Ip̄a qͦꝫ nr̄a iuſticia qͣꝫuis vera ſit ꝓpter veri bo ni finē ad quē refertur: tn̄ tanta ē in hac vita vt potius pctōꝝ remiſſiōe conſtet: qͣꝫ ꝑfectiōe vir tutū. Teſtis eſt oratio totiꝰ ciuitatis dei: q̄ per ab̓. 6 egrinat̉ in terris. Per om̄ia quippe mēbra ſua clamat ad deū. Dimitte nobis debita nr̄a: ſic̄ ⁊ nos dimittimꝰ debitoribus nr̄is. Nec ꝓ eis eſt ico. 2. efficax hec oratio: quorū fides ſine oꝑbꝰ mortua eſt: ſed ꝓ eis quorū fides ꝑ dilectionē oꝑat̉ Quia em̄ deo quidē ſubdita: in hac tn̄ conditi ſap̄. 9. on mortali: ⁊ corꝑe corruptibili: qd̓ aggrauat aīam: nō ꝑfecte vitijs ratio imꝑat: ideo neceſſaria ē iuſtis talis oratio. Nā ꝓfecto qͣꝫqͣꝫ impetur: nequaqͣꝫ ſine ꝯflictu vitijs imꝑat̉. Et vtiqꝫ aliquid ſubrepit in hoc loco infirmitatis etiam bn̄ cōfligenti: ſiue hoſtibꝰ talibꝰ victis ſubditiſqͣꝫ dn̄anti: vnde ſi nō facili oꝑatione: certe labi li locutione aut volatili cogitatione peccetur. Et ideo qͣꝫdiu vitijs imꝑat̉: plena pax nō ē: qꝛ ⁊ illa que reſiſtūt ꝑiculoſo debellant̉ prelio: et illa que victa ſunt nōdū ſecuro triūphant̉ ocio: ſed adhuc ſollicito p̄munt̉ imꝑio. In his gͦ tem ptationibus: de quibus om̄ibus in diuinis elo Iob. 7 quijs breuiter dictū eſt. Nūquid nō temptatio eſt vita humana ſuꝑ terrā: qͥs ita viuere ſe pre ath̓. 6 ſumat vt dicēdo deo. Dimitte nobis debita no ſtra: nō neceſſe habeat niſi homo elatus. Nec vero magnꝰ ſed inflatus ac tumidus: cui ꝑ iuſticiā reſiſtit qui gr̄am largit̉ humilibus. Pro co. 4. pter quod ſcriptum ē: Deus ſuꝑbis reſiſtit: hu milibus aūt dat gr̄am. Hic itaqꝫ in vno quoqꝫ c fideli iuſticia eſt: vt obedienti deꝰ homini: animus corꝑi: ratio aūt vitijs etiā repugnātibꝰ im peret vel ſubigēdo: vel reſiſtēdo: atqꝫ vt ab ip̄o deo petat̉: ⁊ meritoꝝ gr̄a ⁊ venia delictoruꝫ: ac de acceptis bonis gr̄arūactio ꝑſoluat̉. In illa ꝟo pace finali qͦ referēda: ⁊ cuiꝰ adipiſcēde cā habēda ē iſta iuſticia: qm̄ ſanata īmortalitate atqꝫ īcorruptione natura vitia nō habebit: nec vnicuiqꝫ nr̄m ab alio vel a ſeip̄o qͥcqͣꝫ repugna bit: nō opꝰ erit vt ratio vitijs que nulla erūt im peret: ſꝫ imꝑabit deꝰ hoī: animꝰ corꝑi: tantaqꝫ obediēdi ibi erit ſuauitas ⁊ facilitas: qͣꝫta viuēdi regnādiqꝫ felicitas. Et hoc illic in oībus hohus atqꝫ in ſingulis et̓nū erit: eternūqꝫ eē cerī tum erit: ⁊ ideo pax beatitudinis huiꝰ: vel bea titudo pacꝭ huiꝰ ſūmū bonū erit. Ca. XXVIII. Orū aūt qui nō ꝑtinēt ad iſtā ciuitatē dei: erit ⁊ ecōtrario miſeria ſempit̓na q̄ etiā ſecūda mors d̓r: qꝛ nec aīa ibi vi uere dicēda ē: que a vita dei alienata erit: nec corpꝰ qd̓ eternis doloribꝰ ſubiacebit. Ac per hͦ ideo durior iſta ſecūda mors erit: qꝛ finiri mor te nō poterit. Sꝫ qm̄ ſicut miſeria beatitudini ⁊ mors vite: ita bellū paci videt̉ eē cōtrarium: merito querit̉ ſicut pax in bonorū finibus p̄di cata ē atqꝫ laudata: qd̓ vel quale bellū in finibus maloꝝ ecōtrario poſſit intelligi. Ueꝝ qͥ hͦ q̄rit: attendat qͥd in bello noxiū ꝑnicioſūqꝫ ſit: ⁊ videbit nihil aliud eē int̓ ſe qͣꝫ reꝝ aduerſitatem atqꝫ cōflictū. Qd̓ igit̉ bellū grauiꝰ ⁊ amarius cogitari pōt: qͣꝫ vbi voluntas ſic aduerſa ē paſſioni: ⁊ paſſio volūtati: vt nulliꝰ eaꝝ victo ria tales inimicitie finiant̉. ⁊ vbi ſic ꝯfligit cum ipſa natura corꝑis vis doloris: vt neutrū alteri cedat Hic em̄ qn̄ cōtingit iſte ꝯflictꝰ: aut do lor vincit: ⁊ ſenſū mors adimit: aut natura vin cit: ⁊ dolorem ſanitas tollit. Ibi aūt ⁊ dolor ꝑmanet vt affligat: ⁊ natura perdurat vt ſentiat: quia vtrūqꝫ ideo non deficit ne pena deficiat. At hos aūt fines bonorum ⁊ maloruꝫ: illos expetendos: iſtos cauendos: quoniā ꝑ iudicium tranſibunt ad illos boni: ad iſtos mali: de hoc iudicio qͣꝫtū deus donauerit in ꝯn̄ti volumine diſputabo. Explicitus eſt liber decimuſnonus. Incipiūt capitula libri viceſimi. i Ꝙ qͣꝫuis omni temꝑe deus iudicet ī hoc tamē libro de nouiſſimo eius iudicio ſit proprie diſputandum. ij De varietate rerū humanaꝝ cui nō pōt dici deeſſe iudiciū dei: qͣꝫuis nequeat inueſtigari. ij Quid in libro eccleſiaſtē ſalomō de his que in hac vita ⁊ bonis et malis ſunt cōmunia diſputauit. iiij Ꝙ ad diſſerendū de nouiſſimo iudicio dei: noui pͥmū teſtamenti: ac deinde veteris teſtimonia ꝓlaturus ſit. v Quibus ſentētijs dn̄i ſaluatoris diuinū iudiciū futurum in fine ſcl̓i declaret̉: vj Que ſit prima reſurrectio. q̄ ſecunda vij De duabꝰ reſurrectōibꝰ ⁊ d̓ mille ānis qͥd ī apocalypſi Ioānis ſcpͥtū ſit: ⁊ qͥd de eis rationabiliter ſentiatur. 