Seite
Liber viij De allegatiōe ⁊ ſolutiōe diaboli. ix Quid ſit regnū ſctōꝝ cū xp̄o ꝑ mille an­nos: ⁊ in qͦ diſcernat̉ a regno eterno. x Quid reſpondendū ſit eis qui putāt re ſurrectionē ad ſola corꝑa non etiam ad animas pertinere. xj. De gog⁊ magog: quos ad ꝑſequendaꝫ eccleſiam dei ſolutus prope finem ſe culi diabolus incitabit. xij An ad vltimū ſuppliciū ꝑtineat impiorū quod deſcendiſſe ignis de celo ⁊ eoſ deꝫ comediſſe memoratur. xiij An ante tp̄s ꝑſecutiōis antixp̄i mille an ni annumerandi ſint. xiiij De dānatiōe diaboli cū ſuis ⁊ ꝑ recapitu lationē d̓ reſurrectiōe corꝑm omniū mortuoꝝ ⁊ d̓ iudicio vltīe ret̓butōis. xv Qui ſūt mortui qͦs ad iudiciuꝫ exhibuit mare: vel qͦs mors ⁊ īferi reddider̄t. xvj. De celonouo ⁊ terra noua. xvij De eccleſie glorificatione ſine fine poſt mortem xviij Quid apl̓s petrꝰ de nouiſſimo dei iudi­cio p̄dicare docuerit mortuorum. xix/ Quid apl̓s paulus theſſalonicēſibꝰ ſcri­pſerit: ⁊ d̓ manifeſtatiōe antixp̄i cuiꝰ tempꝰ dies dn̄i ſubſequetur xx Quid idē apl̓us in pͥma ad eoſdē epl̓a d̓ reſurrectiōe mortuoꝝ docuerit. xxj. Quid eſaias ꝓph̓a de mortuorū reſurre ctiōe ⁊ retributiōe iudicij ſit locutus xxij Qualis futura ſit egreſſio ſanctoruꝫ ad videndas penas malorum xxiij Quid ꝓph̓auerit daniel de ꝑſecutione an̄xp̄i ⁊ d̓ iudicio dei regnoqꝫ ſctōrū. xxiiij In pſalmis dauidicis q̄ d̓ fine ſcl̓i huiꝰ: ⁊ q̄ d̓ nouiſſimo dei iudicio ꝓph̓antur: xxv. De ꝓphetia malachie qͣ dei iudiciū vlti­mū declarat̉: ⁊ qͦꝝ d̓r ꝑ purificatorias penas facienda mundatio xxvj De ſacrificijs que ſancti offerent deo ſic placitura: quō in diebꝰ p̄ſtinis ⁊ ānis prioribus placuerunt. xxvij De ſeꝑatiōe bonoꝝ ⁊ maloꝝ: ꝑ quā no­uiſſimi iudicij diſcretio declaratur. xxviij De lege moyſi ſpiritaliter intelligenda ne in damnabilia murmura carnalis ſenſus incurrat. xxix De aduentu helie ante iudiciū cuiꝰ p̄di­catione ſcpͥturaꝝ ſecreta reſerāte iu dei conuertentur ad xp̄m. xxx Ꝙ in libris veterꝭ teſtam̄ti cū deꝰ legit̉ iudicaturꝰ: n̄ euident̓ xp̄i ꝑſona mon ſtret̉: ſꝫ ex qͥbuſdaꝫ teſtīonijs vbi dn̄s deus loquitur non dubie appareat ꝙ ipſe ſit chriſtus. Incipit liber viceſimus. Caj. Edie vltimi iudi­cij dei qd̓ ip̄e do­nauerit locuturi: eūqꝫ aſſerturi ad­uerſus impios ⁊ ī­credulos: tanqͣꝫ in edificij fundamē­to pͥus ponere te­ſtimonia dīna de bemus. Quibus qui nolunt credere: hūanis ratiunculis falſis atqꝫ fallacibus contraueni­re conantur ad hoc vt aut aliud ſignificare cō tendant quod adhibetur teſtimonium de lit­teris ſacris: aut omnino diuinitus eſſe dictum negent. Nam nullum exiſtimo eſſe mortaliuꝫ: qui cum ea ſicut dicta ſunt intellexerit: ⁊ a ſū­mo ac vero deo per animas ſanctas dicta eſſe crediderit: non eis cedat atqꝫ conſentiat: ſiue id etiam ore fateatur: ſiue aliquo vitio fateri erubeſcat aut metuat: vel etiam paruicatia ſi­millima inſanie: id quod falſum eſſe nouit aut credit: etiam contentioſiſſime defendere mo liatur: Quod ergo in confeſſione ac ꝓfeſſiōe tenet omnis eccleſia dei veri: chriſtum de ce­lo eſſe venturum ad viuos ac mortuos iudicā dos: hunc diuini iudicij vltimum diem dicimꝰ id eſt nouiſſimum tempus. Nam per quot di­es hoc iudicium tendatur incertum eſt. ſꝫ ſcri pturarum more ſanctarum diem poni ſolere pro tempore: nemo qui illas litteras quamli­bet negligenter legerit neſcit. Ideo auteꝫ cū diem iudicij dei dicimus adijcimus vltimū vel nouiſſimum: quia ⁊ nunc iudicat: et abhuma ni generis initio iudicauit: dimittens de para diſo et a ligno vite ſeparans primos homines peccati magni perpetratores: immo etiā quā do angelis peccantibus non pepercit: quoruꝫ princeps homines a ſeipſo ſubuerſos in vidē­do ſubuertit: proculdubio iudicauit. Nec ſine illius alto iuſtoqꝫ iudicio: et in hoc aereo celo et in terris et demonum ⁊ hominum miſerri­ma vita eſt erroribus erumniſqꝫ pleniſſima. Uerum et ſi nemo peccaſſet non ſine bono re ctoqꝫ iudicio deus vniuerſam rationalem cre aturam perſeuerantiſſime ſibi domino ſuo co herenteꝫ in eterna beatitudine retineret. Iu dicat etiam non ſolū vniuerſaliter de genere demonū atqꝫ hoīm vt miſeri ſint ꝓpt̓ pͥmoruꝫ meritum pctōꝝ: ſꝫ etiam de ſinguloꝝ operibus Ede d vlti mi⁊c̄. Declaratq ſunt fines ꝟi ciuitat. terrene ⁊ ce leſtis ꝓſeqͥ tur de con ditiōibꝰ ho rū finiū pͥ­mo agens de mō ꝑue niendi ad hos fines. ſcd̓o decis rando con ditiōes ho rum finiuꝫ libris ſequ tibus.ſ. li. xxj. ⁊. xxij. qꝛ aūt mo­dus ꝑueni ēdi ad hos fines ē ꝑ iu diciū gene rale. ido­hoc ſpāli audula iudicio on̄ dens dicꝫ illū iudio ventuꝝ et­