xxxiꝓprijs q̄ gerūt arbitrio volūtatis. Nā ⁊ demones ne torqueant̉ p̄cant̉: nec vtiqꝫ iniuſte velparcit̉ eis: vel ꝓ ſua quiqꝫ īprobitate torquentur. Et hoīes plerūqꝫ aꝑte: plerūqꝫ occulte luunt ꝓ ſuis factis diuinitꝰ penas ſiue in hac vita: ſiue poſt mortē: qͣꝫuis nullꝰ hoīm agat recteniſi dīno adiuuet̉ auxilio. Nullꝰ demonuꝫ authoīm agat īique niſi dīno eodēqꝫ iuſtiſſimo d̓ia.9iudicio ꝑmittat̉. Sic̄ eī ait apl̓s: non ē iniqͥtasapud deū. Et ſic̄ ip̄e alibi dic̄. Inſcrutabilia ſūtaa. ij.iudicia dei: ⁊ īueſtigabiles vie eiꝰ: Nō igr̄ in hͦlibro de illis pͥmis: nec de iſtis medijs dei iudicijs: ſꝫ de ip̄o nouiſſimo iudicio qͣꝫtū ip̄e tribuerit diſputabo: qn̄ xp̄s de celo vēturꝰ ē viuos iudicaturꝰ ⁊ mortuos. Iſte qͥppe dies iudicij proprie vocat̉: eo ꝙ nullꝰ ibi erit imꝑite querele locus: cur iniuſtꝰ ille ſit felix: ⁊ cur iuſtꝰ ille infelixOīm nāqꝫ tūc nō niſi bonoꝝ vera ⁊ pleniſſimafelicitas: ⁊ oīm nō niſi maloꝝ digna ⁊ ſūma infelicitas apparebit.Ca. II.Unc aūt ⁊ mala equo aīo ferre diſcimꝰq̄ patiunt̉ ⁊ boni: ⁊ bona nō magnipendere q̄ adipiſcunt̉ ⁊ mali. Ac ꝑ hͦ etiaꝫ inhis rebꝰ in quibꝰ nō apparet dīna iuſticia: ſalutaris ē dīna doctrina. Neſcimꝰ eī qͦ iudicio deibonꝰ ille ſit pauꝑ: malus ille ſit diues: iſte gaudeat quē ꝓ ſuis ꝑditis moribꝰ cruciari debuiſſemeroribꝰ arbitramur: ꝯtriſtet̉ ille quē vita laudabilis gaudere debuiſſe ꝑſuadet. exeat de iuditio nō ſolū īnultus: verūetiā dānatꝰ innocēsaūt iniqͥtate iudicis preſſus: aut falſis obrutteſtimonijs. Ecōtrario ſceleſtꝰ aduerſariꝰ eiꝰnō ſolū impunitꝰ: verū etiā vindicatꝰ inſultetimpiꝰ optime valeat: pius lāguore tabeſcat. atrocinēt̉ ſuauiſſimi iuuenes: ⁊ qͥ nec ꝟbo quēqͣꝫ ledere potuerūt: diuerſa morboꝝ atrocitate affligant̉. infantes vtiles rebꝰ hūanis īmatura morte rapiant̉: ⁊ qͥ vident̉ nec naſci debuiſſe: diutiſſime inſuꝑ viuāt: plenus criminibusſublimet̉ honoribꝰ: ⁊ hominē ſine querela tenebre ignobilitatis abſcōdant: ⁊ cetera hmōiq̄ qͥs colligit: qͥs enūerat? Que ſi haberēt ī ip̄avelut abſurditate ꝯſtantiā: vt in hac vita ī quahō(ſic̄ ſacer pſalmꝰ eloquit̉) vanitati ſimilis fa143.ctus ē: ⁊ dies eiꝰ velut vmbra p̄tereūt: nō niſimali adipiſcerent̉ trāſitoria bōa iſta atqꝫ terrena: nec niſi boni talia paterent̉ mala poſſet hͦreferri ad iudiciū iuſtū dei: vel etiā benignumvt qui non erant aſſecuturi bona eterna quefaciūt beatos: his temꝑalibus vel deciperent̉ꝓ malicia ſua vel pro dei miſericordia conſolarent̉ bonis: ⁊ qui nō erant paſſuri eterna tormenta: temꝑalibus vel pro ſuis quibuſcumqꝫvel qͣꝫtuliſcūqꝫ peccatis affligerent̉: vel ꝓpterimplendas virtutes exercerent̉ malis. Nuncvero qn̄ nō ſolum in malo ſunt boni: ⁊ in bonomali qd̓ videt̉ iniuſtū: verūetiā plerūqꝫ ⁊ malis mala eueniūt: ⁊ bonis bona ꝓueniūt: magꝭinſcrutabilia fiunt iudicia dei ⁊ inueſtigabilesvie illius. Quāuis gͦ neſciamꝰ quo iudicio deꝰRom̄. j.iſta vel faciat vel fieri ſinat: apud quē ſummavirtus ē ⁊ ſumma ſapientia: ſummaqꝫ iuſticia:nulla infirmitas: nulla temeritas: nulla iniquitas: ſalubriter tn̄ diſcimꝰ nō magnipēdere ſeubona ſeu mala que videmꝰ eē bonis maliſqꝫ cōmunia: ⁊ illa bona q̄rere q̄ bonoꝝ: atqꝫ illa mala maxime fugere que ꝓpria ſunt malorū. Cūꝟo ad illud dei iudiciū venerimꝰ cuiꝰ tꝑs iā ꝓprie dicit̉ dies iudicij: ⁊ aliqn̄ dies dn̄i nuncupatur: nō ſolū quecūqꝫ tūc iudicabunt̉ verūetiāquecūqꝫ ab initio iudicata: ⁊ quecūqꝫ vſqꝫ adillud tꝑs adhuc iudicanda ſunt apparebūt eſſeiuſtiſſima. Ubi hͦ quoqꝫ manifeſtabit̉: qͣꝫ iuſtoiudicio dei fiat: vt nūc tam multa ac pene omnia iuſta iudicia dei: ſenſus menteſqꝫ mortaliūlateant: cum tn̄ in hac re pioꝝ fidē nō lateat iuſtum eē qd̓ latet.Ca. IIIEmpe ſalomon ſapientiſſimꝰ rex iſrael qͥ regnauit in hieruſalē: librū qͥ vocatur eccleſiaſtes: ⁊ a iudeis qͦꝫ habet̉in ſacrarū canone lr̄aꝝ: ſic exorſus eſt. Uanitas vanitatū dixit eccleſiaſtes: vanitas vaniEcc̄s. jtatum: ⁊ oia vanitas. Que homini abundātia ex om̄i labore ſuo quo laborat ſub ſole? Etcū ex hac ſententia cōnecteret cetera: cōmēorans erūnas erroreſqꝫ vite huiꝰ: ⁊ euaneſcentes interea temporū lapſus: vbi nihil ſolidumnihil ſtabile retinet̉: in ea rerū vanitate ſub ſole: illud etiā deplorat quodāmō ꝙ cū ſit abūdātia ſapiētie ſuꝑ inſipiētiā: ſicut ē abundātia lucis ſuꝑ tenebras: ſapiētiſqꝫ oculi ſint in capiteipſiꝰ: ⁊ ſtultꝰ in tenebris ambulet: vnꝰ tn̄ incurſus incurrat oībꝰ vtiqꝫ in hac vita que ſubſoleagit̉: ſignificans videlicet ea mala que bonis⁊ malis videmus eſſe cōmunia. Dicit etiā illd̓ꝙ ⁊ boni patiant̉ mala tanqͣꝫ mali ſint. et malitanqͣꝫ boni ſint adipiſcant̉ bona: ita loquens:Eſt inqͥt vanitas que facta ē ſuꝑ terrā: qꝛ ſuntEcc̄os.iuſti ſuꝑ quos venit quaſi factū impiorū: ⁊ ſūtimpij ſuꝑ qͦs venit ſicut factū iuſtorū. Dixi qm̄hoc qͦꝫ ē vanitas. In hac vnitate cui qͣꝫtū ſatisviſum ē: intimādū totū iſtū librū vir ſapientiſſimus deputauit: nō vtiqꝫ ob aliud: niſi vt eamvitā deſideremꝰ q̄ vanitatē nō habet ſubh̓ ſole: ſꝫ veritatē ſub illo qͥ fecit hunc ſolē. In hac gͦvanitate: nunqͥd niſi iuſto dei rectoqꝫ iudicio ſimilis eidem vanitati factꝰ vaneſceret homo?̓In diebus tamen vanitatis ſue: intereſt plurimum vtrum reſiſtat an obtemperat veritati: et vtrum ſit expers vere pietatis an parti