Seite
De hisqꝫ vi. me. cā fi. ⁊ monialiū vt colligit̉ ī ꝟ. ideo Itē noͣ ꝙ ſi ꝓfeſſus exiuit monaſteriū ⁊ allegat iuſtā cauſā timoris ſeu nul litatis ingreſſus nō cōpellit̉ ītrare niſi pr̄iꝰ diſcutiat̉ iuſticia cauſe allegate. vn̄ papa mādat hic iſtos abſol ni recepto iuramēto de ſtādo mādatis ecc̄ie ⁊ cāꝫ priꝰ diſcuti. Noͣ ꝙ metꝰ mortis ip̄o facto impedit in­greſſum religionis ſeu ꝓfeſſionē. ⁊ ſic iſte eſt vnꝰ ex ca ſibꝰ noͣ. ꝙ metꝰ cā ānullat actū ip̄o facto. ⁊ de hoc ⁊ a lijs caſibꝰ noͣ. jͣ. ⁊ abbas Ultimo noͣ ꝙ ꝓfeſſio nul la pōt ratificari ex poſt facto ꝑ tacitū cōſenſum. Idē in matrimonio carnali. vt in. c. ad id qd̓. jͣ. de ſpon. In gl. i. ibꝰ cū. M. vbi tollit̉ ꝓteſtatō ꝑ cōtratū fa ctū poſtea ſecutū ⁊ h̓ nō So. qn̄qꝫ ꝓteſtatō ē iuſta cā reſtita ⁊ tūc nō tollit̉ ꝑ cōtrariū factū vt hic qn̄qꝫ nō ſubeſt iuſta cauſa veniendi cōtra ꝓteſtationē ⁊ tūc tol­lit̓ ꝑ cōtrariū factū ad idē vide gl. in. c. tua. jͣ. de ſpō. In eadem gl. ibi non obſt nō gl. ꝙ ſi quis nō au det ꝓteſtare pōt nihilominꝰ venire cōtra actū proban do iuſtu metū dic̄ tn̄. Hoſti. ꝙ deꝫ fieri ꝓteſtatō corā alijs ꝓbis viris. ar. ī. c. paſtoral̓. ī.§. i. d̓ offi. dele. Dic melius vt. s. ſentit gl. ꝙ ſi nō audet ꝓteſtari nō tenet̉ aliquid dicere forte enim timet a ꝓbis viris reuelari. vn̄ latis eſt poſtomodū ꝓbare metū. vt in. c. ſe. ⁊ in. c. ad aures. jͣ. eo. Et facit ꝙ noͣ ī. c. fi. de appel. In gl. ij. in fi. Et de multiplici velo vide bo. glo. xx. q. i. in §. velamē. In glo. iij. ibi nunqͣꝫ ꝑmittūtur. Hoſti. ſoluit formalius ꝙ ſimulatio doloſa vel deceptoria ꝓ­hibetur. cauta ⁊ ꝓuida admittitur ⁊ ita dn̄t reduci ad ꝯcordiam iura allegata in glo. Et tene hāc ſolutionem menti. dicit tn̄ ꝙ quis nō dꝫ dicere mendatiū vt noͣ. in. c. ne quis. xxij. q. ij. vn̄ alibi dicit gl. ī. c. cupiētes d̓ elec. li. vi. ꝙ aduocatus habēs iuſtā cauſam non debꝫ niti ad optinēdū pro mendatio Ad idē qd̓ noͣ. Inn. in. c. olim de reſti. ſpo. vbi notanter dicit ꝙ in defectū iuſticie ſeu ꝓbationū pōt quis in occulto ſibi ſatiſface re de rebus ſibi ſubtractis. dūmodo abſtineat a men datio In gl. ī verbo ꝙ vr̄o ī fi. noͣ. gl. ad duo Pri mo ꝙ nō refert an̄ abſoluendus iuret ſtare mādatis iudicis vel eccleſie vtroqꝫ enim caſu intelligit̉ de iuſto mādato. Scd̓o noͣ. ꝙ iurās ſimpliciter parere manda tis alicuiꝰ nō obligatur vigore iuramenti niſi ad man­datū iuſtum ⁊ ſcd̓m ius ꝓ hoc facit. jͣ. de iureiur. quīta uall̓ ⁊. c. veniens. Extra gol. dicit hic Goſ. quo ad primū dictū. ꝙ in hoc pōt eſſe differentia qꝛ iuramen tum p̄ſtitum certe ꝑſone nō extēditur ad ſucceſſorem vt in. l. cum apud. ff. iudicatū ſolui. ſecꝰ ſi eſt p̄ſtitū ex p̄ſſo noīe digītatis. vl̓ ſi iurauit ſtare mādatis eccleſie nā tūc iuramentum eſt reale. vt ī. c. qm̄ abbas. d̓ ꝯffi­dele. Et cū hoc dicto Goſ. tranſeūt cōiter doct. hic ẜ certe hoc dictū nō eſt verū ī materia noſtra. qꝛ abſo­uendꝰ p̄ſtādo iuramentū videt̉ ſemꝑ habere reſpectū ad dignitatem ⁊ nō ad ꝑſonā iudicis. qꝛ materia ſubie cta nō pōt ꝯcernere ꝑſonā tm̄. ideo nō eſt curādū an ſit exp̄ſſum nomē ꝓpͥum vel nomē appellatiuū ꝓ hoc c. dilecti. jͣ. de fo. ꝯpe. ⁊. l. cū poſt mortē.§. i. ff. de ad mi. tu. Hinc noͣnter dicit bar. ī. l. termīato. C. d̓ fruct. ⁊ li. expen. ꝙ ſi iudex. reẜuat ſibi taxationē expenſaꝝ exp̄ſſo noīe ꝓp̓o nihilominus facultas taxandi trāſit in ſucceſſorem qꝛ materia nō pōt ꝯcernere ꝑſonā ſed dignitatem tm̄. ad idē qd̓ dixi in. c. qm̄ abbas p̄al. ⁊ facit. c. aduerſus ⁊ qd̓ ibi noͣ. jͣ. de immu. ecc. Nā ſi excōico vicariū ſeu ptātem excōicatō nō tranſit in ſuc ceſſorē qꝛ materia ſubiecta ꝯcernit ꝑſonā ⁊ n̄ digitatē vt ibi nō. ſꝫ in alia materia que pariter pōt ꝯcernere ꝑ ſonā ⁊ dignitatem pōt procedere illud dictum Goſ. In gl. pe. in fi. gl. in hac vltima ſolutione nimis generaliter loquitur. ẜ pōt ſic intelligi ꝙ vtraqꝫ ꝑs dꝫ docere de iure ſuo.ſ. ꝙ moniales habent ꝓbare ꝓfeſſi onem qua probata fundata eſt eaꝝ intentio. nā ꝓbato facto p̄ſumit̉ ꝙ interuenerūt oīa requiſita ad factam ꝓ­hͦ tex. noͣbilis ī. c. ī pn̄tia. de ꝓba. vbi ꝓbata ꝓfeſſione p̄ſumit̉ ꝙ ꝓfitens hēbat legitīaꝫ etatē. ⁊ negāti īcum bit ꝓbatō Mulier vero que allegabat metum hēbat ꝓbare metum. ⁊ ſic vtraqꝫ ꝑs ꝓbabit. Uel tene ſcd̓aꝫ ſolutionē gl. Et ex ea noͣ ꝙ quis dicit̉ aliquid ꝓbare eoip̄o ꝙ habet intentionem ſuā fundatā a iure cōi ⁊ ꝙ nō ꝓbatur cōtrarium ꝑ aduerſarium ſi tamen muli er ꝓbaret ꝓteſtatōnē ex legitia cā interpoſitā tunc onꝰ ꝓbandi ꝙ ſponte fecit incumbit monialibus vt in pri ma ſolutione gl. Quid aūt ſi cōcurrunt ꝓbatōnes cō trarie qd̓ vt qꝛ mulier ꝓbaret ꝙ ꝑ metū fecit Moīa leſ ꝟo ꝙ ſpōte q̄ ꝓbatio ſit p̄ferēda. Dic ꝙ illa que fit de metu īmo plus crederetur duobꝰ teſtibus affirmā tibus metū ꝙͣ mille dicētibꝰ ꝙ ſponte fecerit vt noͣnt̉ dicit Inn. in. c. cū ſuꝑ hoc. de. renū. ⁊ ē rō qꝛ deponē tes ſuꝑ metu deponunt ſuꝑ actu perceptibili ſenſu cor poreo vt qꝛ tyrānus minatus fuit mortem niſi leta fa cie ꝓfiteretur. ſꝫ deponētes ꝙ ſponte deponunt d̓ actu in ꝑceptibili qꝛ de intrinſecis cordis In gl. fi. ibi i. poſt mortē viri hec ſo. bona ē. nā poſt mortē mariti poterat mulier ſe irreuocabiliter obligare. ẜ viuēte vi­ro nō poterat exquo erat iuuenis. ⁊ remanebat in ſecu lo. vn̄ ſaltem ep̄s ex ſuo officio pōt reruocare mulierē de monaſterio qͣꝫtūcunqꝫ maritus ſibi dediſſet licētiā vt in. c. i. jͣ. de ꝯuerſio. ꝯiug. ideo ſequēs ſolutō gl. nō ē tuta. Et d̓ hac materia dic vt plene dixi in. d. c. i. ⁊. c. ex ꝑte. e. ti. Ultimo nota ex gol. ibi ꝙ viuēte viro metꝰ mortis durare intelligit̉ ⁊cͣ. ꝙ mulier aliquid ge rens metu mariti excuſatur tota tꝑe vite mariti ſi non ꝓuocauit ad iudiciū. qꝛ videt̉ ſemꝑ timuiſſe maritum hoc intelligo qn̄ maritꝰ erat ita potēs ꝙ veriſimiliter mulier timuit. ſꝫ ſi mulier potuiſſet fugere ad locū tutū dor