Seite
partes ꝯſentiant de quibus cauẜ vide glo. in. c. quod tranſactōnem. de offi. lega. et eſt tex. cum glo. in. c. ma lores. in pͥn. de bap. ⁊ in. c. qͣꝫuis. de elec. li. vi. In glo. iij. ibi pn̄t agnoſcere de reſtōne. ſentit ergo glo. ꝙ iſti ordinarij nō hn̄tes adminiſtratōem pn̄t cognoſce­re de reſtōne ſi ꝑtes ſponte ſe ſubijciūt eoꝝ iuriſdictio ni. hͦ intellige tu incidenter nam p̓ncipaliter nō poſſūt cognoſcere qꝛ nō pn̄t ea que ſunt meri vel mixti. impe rij ⁊ hoc ſenſit glo. in. l. fi. C. vbi ⁊ apud quē. ⁊ Inno. hic nec ꝓdeſt ꝯſenſus ꝑtiuꝫ. qꝛ ꝑtes non pn̄t dare hāc ptātem nō hn̄ti vt patet hic in arbitro. nec poteſt fieri prorogatio iuriſdictōis qꝛ ꝓrogatio nō poteſt fieri ad ſpēm ſeꝑatam. vt dixi in. c. i. jͣ. de mutu. peti. et noͣ. ī. l. inter litigantes. ff. ad muni. facit qd̓ noͣ. Inno. in. c. de cauẜ. de offi. dele. nam ꝓrogare idem eſt qd̓ extende­re iuriſdictōnem alterius in ſe ſed iſti nō hn̄t ea q̄ ſunt meri vel mixti imꝑij ergo in eis nō habet locū iſta ꝓro gatio. In gl. pe. ibi nec d̓r arbiter. noͣ bene iſtam ꝑ ticulam glo. vſqꝫ ad finē ex qua habes notare duo. Primo ꝙ arbiter p̄t agnoſcere nō ſolum de exp̄ſſis ī ꝯpromiſſo ſꝫ etiam de eo ꝙ oritur ex ꝯpromiſſo ſeu in cidit in cauſa ꝯpromiſſa. ⁊ idē noͣ. ꝑ gl. et Inno. ī. c. cū dilectus. jͣ. de arbi. Et ex hͦ poteſt ſingulariter inferri ꝙ ſi dubitatio orit̉ ex ꝯpromiſſo ad que bona extēdatur poteſtas arbitri ꝙ arbiter poterit de hͦ incidēter cogno ſcere. Scd̓o noͣ ex glo. ꝙ arbiter p̄t cognoſcere de reſti­tutōne cū incidit ī cā ſibi ꝯmiſſa. vtputa minor omiſit ꝓbatōnem neceſſariā in termino ſibi dato vel in dilatō ne ſibi ꝯmiſſa vel nō ꝓbauit ante ꝯcluſionem in cā po­terit petere reſtōnem ab arbitro aduerſus iſtā leſionem et ꝓfecto hͦ vid̓r ꝓbare iſte tex. in ꝟ. delegati. nam facto mentōe de delegatis ⁊ arbitris ſubiecit in fi. clauſulaꝫ generalē vt īcidenter poſſit agnoſcere ergo dꝫ intelligi etiā in arbitris. qꝛ clauſula in fine poſita dēt referri. ad omnia vt ī. c. inꝗſitōni. ⁊ in. c. ſecūdo reqͥris. de appel. Sed tex. iuris ciuilis vn̄ ſumpta fuit iſta decretalis.ſ. in. l. fi. palle. ſimpliciter vid̓r denegare iſtam ptātē ar­bitris. nec facit aliquā mentōꝫ de incidentia ſed ſolum de ea loquit̉ reſpectu delegatoꝝ. vn̄ gof. dixit hic ꝙ de eꝗtate ꝓcedit dictum huiꝰ gl. ſꝫ ẜm veritatem videt̉ ꝙ arbiter nullo modo poſſit cognoſcere ꝑ illam. l. fi. In no. etiā h̓ nullo modo vult pati ꝙ arbiter poſſit ꝯgno ſcere d̓ iſta cā cum ſit mixti imꝑij vn̄ dicit ꝙ ſi ꝯtingat leſio coram arbitro puta. qꝛ ꝑs nō ꝓbauit in termino nō ſit reſtō ẜꝫ poteſt arbiter ꝓuidere aduerſus leſionem ſtatuendo alium terminū qd̓ p̄t ẜm hoſti. ꝑ iura alle. h̓ ī glo. ꝯtra dictū Inno. facit iſte tex. nam ordinariꝰ nō hn̄s admīſtratōnem vel delegatus ab eo nō habet ea que ſunt mixti imꝑij ⁊ tn̄ rōne īcidentie poteſt reſtitue̓ vt h̓ ⁊ ī. d. l. fi. ergo idem dicendū ī arbitro. nam et de­legatus non poteſt cognoſcere vltra cām ſibi ꝯmiſſam et delegatio eſt ſtricti iuris vt in. c. p. et. g. de offi. dele. et nihilominus cognoſcit rōne incidentie. ergo idē ī ar­bitro cū arbitria ſint redacta ad inſtar iudicioꝝ. vt in. l. i. ff. de arbi. Item tex. eſt h̓ expreſſus cui nō poteſt re­ſponderi ſine maxima impropͥetate verboꝝ. limitetur ergo tex. iuris ciuilis ꝑ iſtū vt ītelligatur ꝙ arbiter nō poteſt agnoſcere de reſtōe.ſ. p̓ncipaliter. idem pōt di ci ꝙ iſta reſtō que ſit incidenter ꝑ arbitrū ſapit potius factū qͣꝫ iuris mīſteriū. Et generaliter cū querit̉ qͥs poſ ſit de cā reſtōnis agnoſcere colligēdo dicta doctorum vtriuſqꝫ iuris diſtinguo ſic aūt querit̉ de ordinarijs au­de legatis aut de arbitris. Ordinarius habēs admi­niſtratōnem poteſt de hac cā cognoſcere nō tn̄ pōt re ſtituere ꝯtra ſnīam ſuꝑioris ſꝫ aduerſus ꝓpriam ſnīam vel iudicis minoris pōt reſtituere tam minorē qͣꝫ eccle­ſiam maiorē ex iuſta cā vt in. l. in cauſe in fi. iūctis. l. p. fecti. ⁊. l. minor aūt. ff. de mino. et in. c. cū bertoldus. de re iudi. Ex quo infertur ꝙ nō p̄t ordinariꝰ reſtitue­re ꝯtra ſnīam delegati pͥncipis qꝛ ille eſt maior ordīa rio in cā ſibi ꝯmiſſa. vt ī. c. paſtoralis. in.§. pͣ. ff. d̓ off. dele. ⁊ ī. l. aduerſus. C. ſi aduer. rem iudi. ⁊ in. d. l. mi nor aūt. Un̄ ſolus pͥnceps reſtituit ꝯtra ſnīam ſui de­legati vt ī iuribus p̄alle. Ordinarius aūt admīſtratōꝫ non hn̄s nō p̄t de hac cā cognoſcere niſi incidēter ⁊ lꝫ hͦ clare iure nō ſit cautū. tn̄ ſatis ꝓbat hec lr̄a ⁊ dicta. l. fi. a ꝯtrario ſenſu. Delegatus v̓o a pͥncipe vel ab hn̄te admīſtratōeꝫ p̄t cognoſcere dupliciter Primo ſi ꝯmit tatur ſibi cā reſtōnis pͥncipaliter. Scd̓o ſi venit inciden ter in cā ſibi ꝯmiſſa. aliter nō poteſt vt hͦ ⁊ in. d. l. fi. vn̄ delegatus etiā p̓ncipis nō poteſt reſtituere ꝯtra ſnīam ſuā diffinitiuā. vt in. d. l. aduerſus. ⁊ ibi hͦ firmat bar. Poteſt addi ⁊ tercius caſus.ſ. ſi eſt delegatus ad vni uerſitateꝫ cauſaꝝ. nā tūc p̄t reſtituere pͥncipaliter lꝫ cā reſtōnis nō ſit ſibi ſpāliter ꝯmiſſa. ad hͦ facit tex. ī. d. l. fi. ī fi. ⁊ hͦ firmat ibi bar. qd̓ tene menti. Ex hͦ infert̉ ꝙ vicarius ep̄i foraneus p̄t reſtituere cum ſit delegatꝰ ad vniuerſitatē cauſaꝝ vt noͣ. glo. in. d. cle. et ſi pͥncipalis de ap. facit ad p̄dicta qd̓ noͣ. glo. in. c. cū cām. de ap­pel. ⁊ qd̓ noͣ. bar. in. l. ſi vni alias incipit pōponius. ff. de re iudi. Delegatus ꝟo a nō hn̄te admīſtratōeꝫ non p̄t niſi īcidat ī cā ſibi ꝯmiſſa vt h̓. In arbi. ris vere dic vt. s. dixi. dixit tn̄ gl. noͣbiliter ī. l. fi. p̄al. ꝙ licꝫ arbiter nō poſſet p̓ncipaliter reſtituere p̄t tn̄ ꝯpromitti vt ꝓnū ciet an ſit danda reſtō. ſꝫ bar. hͦ oīno ibi nō approbat ſꝫ dicit ſe putare ꝙ in arbitratore p̄t ꝯpromitti cā reſtōis qꝛ arbitrator eſt amicabilis ꝯpoſitor. ⁊ eſt qͥdam ꝯtra ctus vt noͣ. in. c. ꝗntauallis. de iureiur. ⁊ in aucͣ. vt de­ferentes iudices. vn̄ ſicut ꝑtes pn̄t ꝯponere ⁊ ꝯtrahere ſuꝑ cā reſtōnis ita debent ꝓ ſe ꝯpromittere tanqͣꝫ in ar­bitratorem. ſꝫ bal. indiſtīcte tenet ibi ꝯtrariū. qꝛ reſtitu tio reꝗrit officiū iudicis nobile qd̓ nō cadit in arbitro