Seite
grauauit. cū eēt ſpecies appellationis interponēdo gͣ­pōt ſuū grauamē reuocare. jͣ. de appel. c. cū ceſſante. ⁊ qd̓ iuſſit. ff. de re iud. Nec ob. ꝙ functꝰ ex officio ſuo ꝑ ſnīam. qꝛ iſtud tendit in faciliorē exitū cāe appella­tionis. ⁊ in dubio ip̄e iudex ad queꝫ hoc dꝫ facere. gͦ pōt iſte iudex a quo ut noͣ. ī. c. cū teneamur. de appel. ⁊ in. c. ij. de ma. ꝯtra. ꝯtra interdic. eccl. vbi ē bonus tex. cū gl. ⁊ in. c. qua fronte ⁊ qd̓ ibi noͣ. de appel. ⁊ hͦ teneas. Immo plus ē. qꝛ ſine alia inhibitoria dꝫ ſe­cularis vigore pͥme inhibitorie ſuꝑ ſedere. qm̄ iſta re uocatio ē extincta de p̄ſenti ſeu ſaltē ſuſpeuſa ꝑ appel lationē. remanet ergo p̓ma inhibitio in ſuo robore de iureiur. venientes. l. i. ff. ad turpill̓. ⁊. l. ij. ff. de penis ⁊. ff. nil in no. appel. pen. l. vna.§. integer. ⁊ qd̓ noͣ. gl. in. c. ſepe. jͣ. de appel. Quero nūqͥd iudex ſecularis co rā quo incidit qō ſpiritualis. poſſit remittēdo cauſaꝫ ſtatuere terminū iudici eccleſiaſtico infra quē debeat decidere qōnem illā incidentē. Inn. ſentit hͦ ꝙ non. Dicit enī ꝙ a papa vel alio ſuꝑiore p̄figit̉ terminꝰ cer tus infra quē iudex eccl̓iaſticus debet decidere taleꝫ qōneꝫ; ⁊ bene loquit̉. ꝓ quo facit. c. lator. jͣ. qui fi. ſuit le. vbi talis terminus fuit ſtatutus a papa. Nā cum ſecularis ſit minor: nō pōt p̄figere terminum ſuꝑiori. ar. in. c. qualiter de iudi. ⁊ de appel. ex inſinuatōe. po terit tn̄ inſtare apud ſuperiorem eccleſiaſticū vt illi ter minū imponat. ar. in. c. nullus de iure patro. ⁊ in. d. c. lator. Ultimo quero an in hac qōne p̄iudiciali tractanda corā iudice eccleſiaſtico. ſit ſeruandus or­do iudiciarius ut det̉ libellus ⁊ ut fiat cōte. ⁊cͣ. Sol. ut dixi. iſta qō p̄iudicialis pōt fieri dupliciter corā iu dice eccleſiaſtico. pͥmo ſi pͥncipaliter mouet̉ coram eo adhuc nō mota alia qōne dependente corā ſeculari ⁊ tunc indubie illa ē tractanda ẜm naturā ſuā. ſi enim ē de caſibus cle. diſpendioſam. de iudi. tn̄c tractabitur ẜm ꝙ ibi dicit̉ ⁊ in cle. ſepe. de. ꝟ. ſig. alias tractabit̉ plene ut ibi patet ꝑ locū a ſpeciali. Secūdo pōt eſſe corā eccleſiaſtico qꝛ incidit corā ſeculari. ſed qꝛ ip̄e nō volebat ꝯgnoſcere. fuit remiſſa ad eccleſiaſticū. ut hic ẜm intellectū gl. ⁊ tunc ſunt opi. vt noͣ. in. c. lator. jͣ. ꝗ fi. ſint le. Nā quidā dicūt ꝙ ſicut ip̄e ſecularis. coraꝫ q̄ incidit ꝯgnoſceret ſine libelli oblatione ſi eēt capax huius articuli. ita debet facere eccl̓iaſticus ꝗ ſuccedit in ip̄ius locū hec opi. vult ꝙ eccleſiaſticus ꝓcedat ꝑ omnia ſicut ꝓcederet ille iudex ſi de hoc ꝯgnoſceret. ⁊ hec opi. videt̉ placere Inn. in. d. c. lator. ꝓpter qd̓ di cit ibi Inn. qꝛ licet ſit tutiꝰ libellū offerri ⁊ ꝯteſtationē fieri. putat tamē ſine his proceſſum tenere. fatetur tn̄ quoſdā dicere p̄ciſe libellū offerendū. pro quibus fa cit ẜm Hoſti. ibi qꝛ hec ē qō p̄iudicialis a qua ut pͥn­cipali pendet petitio hereditatis tanqͣꝫ acceſſoria. ꝓ­pter qd̓ cōcludit tutius libellū offerri ar. hic ⁊ in. c. i. de libel. obla. ſpe. in ſecunda parte de ordi. ꝯgui. reci tat has opi. ſed non eligit. Do. an. videt̉ placere hec opi. ꝯtraria. cū hec qō incidens ſapiat naturā quodā modo actionis. Iō dꝫ tractari ut actio qd̓ ītelligo ni ſi in caſibus cle. diſpendioſam. In illis enī eēt modi­ca dubitatio. Ego vero cōſidero ꝙ licꝫ iſta eēt qō inci dens ſeu ꝑemptoria corā iudice ſeculari tamē coram eccleſiaſtico videt̉ pͥncipalis ⁊ expedienda nō tanqͣꝫ ꝑemptoria exceptio. ſed ut principalis hoc patet qꝛ hoc cāu ꝑ eccleſiaſticū neceſſario ē ꝓnunciandū ſuꝑ ea dūtaxat vbi ꝑ ſecularē corā quo veniſſet inciden ter nō fuiſſet ꝓnunciandū. ſed tm̄ ſuꝑ pͥncipali ut ī c i. ⁊ qd̓ ibi noͣ. sͣ. e. ⁊ ex quo ē pronūciādū gͦ ⁊ libelluſ offerendus. cū iuxͣ formā libelli ſit ſententia ferenda ut in. c. licet hely. de ſymo. De cōte. vero li. ſatis eq̄ poteſt dici ꝙ ſit ferenda ꝑtibus p̄ſentibus. ſed alte­ra abſente ꝑ cōtumaciā ſecus cū in veritate iſta tra­ctetur ad finē deciſionis alterius ⁊ ſuper p̓ncipali iā lis fuit cōte. corā pͥmo iudice. ar. optimū in ſil̓i in iu­dice appellationis. ut in. c. ꝑ tuas. jͣ. de appel. ⁊ qd̓ ibi noͣ. facit. c. interpoſita sͣ. eo. uper ſpoliatione. Agens ita dicto vnderi nō recōuenitur. niſi de alia ſpoliatione d̓ qͣ etiā excipi pōt ꝯtra eū. h. d. ẜm Io. an. vel ſumma ſic ⁊ latius ⁊ clarius. Agens poſſeſſorio recuꝑande no tenet̉ ante reſtitutione ſuis ſpoliatoribus: niſi ſuꝑ q̄­ſtione ſpoliationis reſpondere. pōt tamē ab agendo repelli ꝑ exceptionē ſpoliatōis. h. d. diuidit̉. nā prīo dicit ꝙ iuris cū agēs poſſeſſorio recōuenit̉. ſcd̓o ꝗd iuris cū cōtra eū excipit̉ Ibi qͣꝫ qͣꝫ. pͥma ſubdiuiditur nā primo ponit dictū exceptionē interſerens. ſecūdo ſubmittit rōem dicti. ibi cum. Noͣ pͥmo duo pͥuile gia indulta ſpoliato. primū ut nō poſſit recōueniri. petēdo reſtōem. niſi ſuꝑ alia qōne ꝑiter priuilegiata ſcd̓m ut ſun ſpoliatorē cōtra eū agentē poſſit repelle­re ꝑ viam exceptionis. Ex quo pͥmo infert̉ ꝙ eadem ſpoliatio pōt deduci dupliciter. videlicet ꝑ viā actiōiſ ⁊ per viā exceptionis. pͥmo mō deducta non repellit aliā actionē pariter p̓uilegiatā. ſed ſimul tractant̉. ſe cundo mō ſic. ⁊ hoc iō. quia exceptio ē fauorabilior qͣꝫ actio. ut. l. fauorabiliores. ff. de re. iur. ⁊. c. ex lr̄is. de proba. Itē qꝛ ꝓpriū exceptiōis ē repellere iō ope­ratur ẜm naturā ſuā. ꝓpriū vero actionis ē cōſequi iō repellendo tecōuentionē operat̉ ſuꝑnaturaliter vigo re priuilegij. ut hic ꝓbant̉ in. c. ij. s. eo. ſatis gͦ ē ꝙ re pellat aliā actionē nō ſic priuilegiatā. Ex hoc et ex tex. noͣ aliud ꝙ p̓uilegiatꝰ nō vtit̉ pͥuilegio ſuo cō tra pariter priuilegiatū. qd̓ intellige qn̄ quilibet ē pri­uilegiatus reſpectu eiuſdē cāe: que agitatur ut hͦ. naꝫ vterqꝫ ē hic ſpoliatus: vniꝰ ergo actio nō debet repel li. per ſpoliationē alterius: cū ⁊ ip̄e fuerat ſpoliatus. ſecus dic vbi ſunt p̓uilegiati ī genere. ſeu nō reſpectu eiuſdem cāe. ut patet in. l. fi. ff. ex qui. ca. ma. vbi ab ſens cā reipublice reſtituit̉ aduerſus abn̄tem parter