De arbitris. ex illarū ſententia nec pena ꝯmittitur nec pacti exceptiodat̉ ipſiꝰ arbitriū obẜuare ꝯtemnebant ꝓpt̓ qd̓ monachi cōqueſti ſūt dn̄o pa. vn̄ ſuꝑ hoc pa. ſcribit qͥbuſdaꝫ dicēs licet femine ut dictū eſt a pub licis officijs ſint remote qꝛ tamen iuxta ꝯſuetudinē approbatā que ꝓ lege ẜuatur in ꝑtibus gallicanis hmōi feīe p̄cellētes hn̄t ordīar iā iuriſdictōꝫ ī ſubditos ſuos mādat pa. iſtis iudicibus qͣtinꝰ cōpellāt iſtos hoſpitalarios ꝑ penā in copromiſſo appoſitam ap. re. ut arbi triū ip̄m ſicut ꝓuide latū eſt ⁊ ab vtraqꝫ ꝑte ſponte receptū obſeruent p̄cipue cū ep̄oꝝ pn̄tia ⁊ con ſilio fuerit roboratū. Nota ꝙ cō ſuetudo dat iuriſdictōꝫ ꝑſone que al̓ mabilis e ad iudicādū Itē ec cleſia ⁊ viri religioſi poſſunt pete re penam. Caſus. Abbas d̓ piga Cu tꝑe nia pͥuilegia ⁊ alias in dulgentias a ſe. ap. tꝑe. c. meruit obtinere ꝓpter qd̓ ep̄us merſburgen̄. dioceſanus eiꝰ ꝯtra ip̄m gra uiter eſt cōmotus vn̄ abbas ſuper ꝯtrouerſijs que inter ip̄m ex ꝑte vna ⁊ ep̄m ⁊ qͦſdā monachos ip̄iꝰ abbatis ex ꝑte altera vertebantur ꝓmiſit ſe arbitriū archiep̄i magdeburgen̄. fide hinc inde data ſer uaturū idē archiepus arbitriū ſub certa forma ſuꝑ cōtrouerſijs illis ꝓmulgauit ꝓnunciās ꝙ abbas re nunciaret pͥuilegijs ⁊ indulgētijs libertatis demū orta eſt diſcordia inter ip̄os occaſiōe hmōi arbitrij ꝓpter qd̓ ip̄e abbas ⁊ ꝓcuratores ep̄i ad ſe. ap. acceſſerūt pa. examinato cōpromiſſo ⁊ arbitrio qꝛ cō ſtitit ei legitime ꝙ fide hinc inde data ꝯpromiſſum fuit ī archiep̄m p̄dictū arbitriū ip̄m decreuit obẜuādū. exceptis capitulis illis q̄ cō tra libertatē ip̄iꝰ monaſterij ⁊ du arum cappellarū eiusde in arbitrio ſūt exp̄ſſa qꝛ ⁊ ſi ſponte vellet abbas illis renunciare de iure tn̄ non poſſet renuciare pͥuilegijs vel indulgentijs libertatis ſine licentia romani pontificis q̄ indicat mona ſteriū ad ius ⁊ ꝓpͥetatē romane eccleſie ꝑtinere. Nota ꝙ iuramētū qd̓ tangit ius alterius non tenet. Item arbitriū ꝓ ꝑte tenet ⁊ ꝓ parte nō tenet. Item exemptus n̄ poteſt renuciare pͥuilegio libertatis ſine licentia illiꝰ cui ſubeſt. Cum dilectꝰ. Caſus. Reus ꝯuentus corā iudice poteſt recōuenire actorem ſuū. querebat̉ vtrū coraꝫ arbitris locum haberet recōuentio ſicut in iudicio cū arbitrio ad inſtar iudicioꝝ ſūt redacta. Rn̄. pa. ꝙ licet ī iudicio ꝯuentus recōuenire valeat ꝯueniente cauſaꝫ corā arbitris re cōuencio locū nō habet quia arbi tri iudicare n̄ pn̄t nͥ d̓ hijs tm̄ ſuꝑ quibus in eos extitit cōpromiſſum Nota ꝙ recōuentio coram arbitris fieri nō poteſt. Caſus. Int̓ pͥorē Cum olim. ſancti bartholomei lucan̄. ex vna ꝑte ⁊ rectoreꝫ et fratres hoſpitalis ſancti bartholomei ex altera ſuꝑ eligēdis recto re ⁊ fratribꝰ in ip̄o hoſpitali que ſtio vertebat̉ ſuꝑ hͦ cauſa cōmiſſa fuit quibuſdā iudicibꝰ tāde vtͣqꝫ ꝑs in ip̄os iudices cōpromiſit et ip̄i ꝓtuler̄t arbitriū ſuꝑ qͦ vtrīqꝫ dubitatio eſt exorta quā pecierūt ꝑ ſedeꝫ ap. declarari. dn̄s pa. in ſe cudo inſtrumēto arbitriū ꝯtinēte ac diligenter inſpecto inuenit ꝙ pͥ or ſancti bartholomei ẜm formam arbitrij tenet̉ habere ꝯſiliū cū familia hoſpitalis ⁊ tractare cum ea de inueniendo rectore ꝓpter quod