Oracio. Manaſſe. Prologus. indurauit ceruicē ſuā et cor: vt nō reu̓teretur ad dn̄m deū iſrl̓. Sed et vniu̓ſi pnͥcipes ſac̓do tū et ppl̓us p̄uaricati ſūt iniq̄ iuxtͣ vniu̓ſas abomniacōnes gēciū: et polluerūt domū dn̄i ꝙͣ ſāctificauerat ſibi ī ihrl̓m. Mittebat aūt domi nꝰ deꝰ patꝝ ſuoꝝ ad illos ꝑ manū nūcioꝝ ſuoꝝ de nocte ꝯſurgēs ⁊ quotidie ꝯmouēſ eo ꝙ parceret ppl̓o ⁊ habitacl̓o ſuo. At illi ſb̓ ſānabant nūcios dei et paruipēdebāt ẜmones eiꝰ. illudebātqꝫ ꝓph̓etꝭ: donec aſcēde̓t furor dn̄i ī ppl̓um eiꝰ. ⁊ eſſet nulla curacio Adduxit enī ſuꝑ eos regē chaldeoꝝ: et īterfecit iuuenes eoꝝ gladio ī domo ſāctuarij Nō ē miſer tus adoleſcētꝭ et v̓ginis et ſenis nec decrepiti qͥdem: ſꝫ om̄s tradidit ī manibꝰ eiꝰ: vniu̓ſaqꝫ vaſa domꝰ dn̄i tā maiora ꝙͣ minora. ⁊ theſau ros tēpli et regis et pnͥcipū trāſtulit ī babilonem. Incēderūt hoſtes domū dei: deſtruxer̄t qꝫ muꝝ ihrl̓m. Vniu̓ſas turres cōbuſſer̄t: et qͥcquid p̄cioſū fuerat demoliti ſūt. Si qͥs eua ſerat gladiū. ductꝰ ī babilonē ẜuiuit regi et filijs eiꝰ: donec īperaret rex ꝑſaꝝ ⁊ ꝯpleretur ſermo domini ex ore ieremie et celebraret ter ra ſabbata ſua. Cūctꝭ enī diebꝰ deſolacōis ē git ſabbatū: vſqꝫ dū ꝯplerēt̉ ſeptuagīta anm. Anno aūt pͥmo ciri regis ꝑſaꝝ ad explē dū ẜmonē dominiqꝫ locutꝰ fuerat ꝑ os ieremie. ſuſcitauit dominꝰ ſpūꝫ ciri regis ꝑſarū: qͥ iuſſit p̄dicari ī vniu̓ſo regno ſuo eciā ꝑ ſcrip turā dicēs. Hec dic̄ cijrꝰ rex ꝑſaꝝ. Oīa regna terre dedit mͥ dominꝰ deꝰ celi: et ip̄e p̄cepit mͥ vt edificarē ei domū ī ihrl̓m q̄ ē in iudea Quis ex vob̓ ē in om̄i ppl̓o eiꝰ? Sit dn̄s deuſ ſuꝰ cū eo et aſcendat Explicit liber paralippomenō ſcd̓s Oracō ma naſſe regis iuda cū captꝰ teneret̉ ī babilone Omine deꝰ omnipotēſ patꝝ nr̄oꝝ abraham yſaac et iacob et ſemini eorum iuſto. qui feciſti celū et terrā cū omī orna tu eoꝝ: qͥ ſignaſti mare v̓bo p̄cepti tui: qui cō cluſiſti abiſſū et ſignaſti terribili et laudabili noī tuo. qͣꝫ om̄s pauēt. et tremūt a vultu v̓tu tis tue: et ī ſuſtētabil̓ ira ſuꝑ peccatores ꝯminacionis tue. īmenſa vero et īueſtigabil̓ miſe ricordia ꝓmiſſionis tue qm̄ tu es dn̄s altiſſimus ſuꝑ om̄eꝫ terrā lōganimis. et multū mi ſericors: et penitēs ſuꝑ maliciā hoīm. Auau tē dn̄e ſcd̓m bonitatē tuā ꝓmiſiſti penitēcia remiſſionis peccatoꝝ: et tu deꝰ iuſtoꝝ. non poſuiſti penitēciā iuſtis. abraham yſaac et iacob hijs qͥ tibi nō peccauerūt: qm̄ peccaui ſuper numeꝝ arene marꝭ. ml̓tiplicate ſūt iniqͥ tates mee: īcuruatꝰ ſū ml̓to vnicl̓o ferri ⁊ nō ē reſpiracō mͥ: qꝛ excitaui iracūdiā tuā ⁊ malū corā te feci ſtatuēs abominacōes ⁊ ml̓tiplicās offēſiones Et nūc flecto genua cordis mei: p̄ cās ad te bonitatē dn̄e. Peccaui dn̄e peccaui: et iniquitatem meam agnoſco. Peto roganſ te domine remitte michi remitte michi. ne ſimul perdas me cum iniquitatibus meis: neqꝫ īet̓nū reẜues malam: qꝛ īdignū ſaluab̓ me ſcd̓m magnā miſcd̓iaꝫ tuaꝫ: et laudabo te ſēꝑ oībꝰ diebꝰ vite mee: qm̄ te laudat oīs v̓tus celoꝝ: et tibi ē gl̓a ī ſecula ſeculoꝝ amen Explicit oracio manaſſes regis iuda. Incipit p̄facio beati ieronimi preſbiteri in libꝝ eſdre Tꝝ difficiliꝰ ſit facere qd̓ poſcitꝭ. an negare: nec dū ſtatui. Nā vobiſ aliqͥd imperātibꝰ anuere ſētencie eſt: et magnitu do onerꝭ īpoſiti ita ceruices p̄mit vt an̄ ſb̓ fa ſce ruendū ſit ꝙ leuādū. Accedūt ad hͦ inuidorū ſtudia: qͥ om̄e qd̓ ſcribimꝰ rep̄hēdenduꝫ putāt. Et īterdū ꝯtra ſe ꝯſciencia repugnāt. publice lacerāt q̄ occulte legūt: in tm̄ vt cla mare ꝯpellar et dicere. Dn̄e libera aīam mea labijs iniqͥs et a lingua doloſa. Terciꝰ an eſt ꝙ ſēꝑ ſcribitꝭ atqꝫ reſcribitꝭ vt eſdre libri et heſter vob̓ de hebreo trāſferā: qͣſi nō habeatis greca et latina volumina: aut qͥcqͥd illud ē qd̓ a vob̓ v̓tit̉ nō ſtatim ab oībꝰ ꝯſpuendum ſit. Fruſtra aūt vt ait qͥdē niti neqꝫ aliud faci gādo n̓ odiū q̄rere: extreme demēcie eſt Itaqꝫ obſecro vos mi domino et rogacione cariſſimi vt pͥuata lectione ꝯtenti libros non efferatꝭ publicū. nec faſtidioſis cibos īgeratꝭ: vitetiſ qꝫ eoꝝ ſuꝑciliū. qͥ iudicare tm̄ de alijs ⁊ ip̄i fa cere nichil nouerūt Si qͥ aūt fr̄m ſūt qͥbꝰ nō ſtra non diſplicent hijs tribuatꝭ exemplar:
zum Hauptmenü