Pro logus oīm ꝓuinciaꝝ. Nec putare debetꝭ ſi diuerſa iubeamꝰ ex animi nr̄i veīre leuitate: ſꝫ ꝓ qͣlita te et neceſſitate tempoꝝ. vt reipublice poſſit vtilitas ferre ſentenciā. Et vt maīfeſtiꝰ qd̓ di cimꝰ ītelligatꝭ. aman filiꝰ amadathi et aīo ⁊ gēte macedo alienuſqꝫ a ꝑſaꝝ ſāguīe. et pie tatē nr̄aꝫ ſua crudelitate ꝯmaculans. peregrinus a nob̓ ſuſceptꝰ ē: ⁊ tantā ī ſe exptꝰ hūanitatē vt pr̄ nr̄ vocaret̉ et adoraret̉ ab oībuſ poſt regē ſcd̓s: qͥ ī tm̄ arrogācie tumorē ſb̓la tꝰ ē vt regno p̓uare nos niteret̉ et ſpū. Nā madocheū cuiꝰ fide et bn̄ficijs viuimꝰ et ꝯſor tē regni nr̄i heſter. cū om̄i gente ſua nouis qͥ buſdā atqꝫ īauditꝭ machiniſ expetiuit ī ml̓te hͦ cogitās vt ill̓ īterfectꝭ īſidiaret̉ nr̄e ſolitu dini. et regni ꝑſaꝝ trāſferret in macedonas. Nos aūt a peſſimo mortaliū iudeos neci deſi natos. ī nulla penitꝰ culpa reperimꝰ: ſꝫ econtͣ rio iuſtis vtētes legibꝰ ⁊ filios altiſſimi ⁊ maximi ſemperqꝫ viuentis dei. cuius beneficio ⁊ patribus noſtris. et nobis regnum eſt tradituꝫ et vſqꝫ hodie cuſtoditur Vnde eas litteras qͣs ſub nomine noſtro ille direxea̓t ſciatis eſſe ir ritas. Pro quo ſcelere ante portas huius vebis id eſt ſuſis. et ipſe qui machinatus eſt et omnis cognacio eius pendet in patibulis: nō nobis ſed deo reddente ei quod meruit. Hoc autem edictum quod nunc mittimus in cunc tis vrbibus proponatur. vt liceat iudeis vti legibus ſuis: quibus debetis eſſe amminiculo vt eos qui ſe ad necem eorum parauerant poſſint interficere. terciadecima die menẜ duo decimi qui vocatur adar. Hanc enim diem de us omnipotens meroris et luctus eis vertit ī gaudium. Vnde et vos inter ceteros feſtos dies. Hāc habitote diem. et celebrate eam cū omni leticia: vt et in poſterum cognoſcantur omnes qui fidelit̓ perſis obediunt dignam ꝓ fide recipere mercedem: qui autem inſidiantur regno eorum perire pro ſcelere. Omnis autē prouincia ⁊ ciuitas que noluerit ſolēnitatꝭ hu ius eſſe particeps gladio et igne pereat: ⁊ ſic deleatur vt non ſolum hominibus ſed eciam in via beſtijs ſit in ſempiternum. pro exemplo ꝯtemptus et in obediencie. Explicit liber heſter Incipit prologus primꝰ in librum iob. Ogor ꝑ ſingl̓os ſcriptu re diuine libros aduerſa riorum reſpondere male dictꝭ. qͥ interpretacōeꝫ meā rep̄henſiōꝫ ſeptuaginta interpretum crimi nantur: qͣſi nō ⁊ apd̓ grecos aqͥla ſimmachꝰ ⁊ theodocion. vl̓ v̓bum ē v̓bo vl̓ ſenſū ē ſēſu vl̓ ex vtroqꝫ ꝯmixtū ⁊ me die temꝑatū. genꝰ trāſlacōis exp̄ſſerint: ⁊ oīa veterꝭ īſtrumēti volumīa oīgenes obel̓ aſteri ſciſqꝫ diſtinxei̓t. qͦs vl̓ additos vl̓ theodocōe ſūptos trāſlacōi antiq̄ inſeruit: ꝓbās defuiſ ſe qd̓ additum ē. Diſcāt igit̉ obtrectatoreſ mei reciꝑe ī toto qd̓ ī ꝑtibꝰ ſuſceper̄t: aut int̓ p̄tacōꝫ meā cū aſteriſcis ſuis rade̓. Neqꝫ em̄ fieri p̄t vt qͦs plura int̓miſiſſe ſuſceperint. no eoſdē eciā ī qͥbuſdā erraſſē fateāt̉. precipue in iob cui ſi ea q̄ ſb̓ aſteriſcis addita ſūt ſb̓traxe ris ꝑs maxima detrūcabit̉: et hͦ dūtaxat apd̓ grecos. Ceteꝝ apd̓ latinos an̄ eā trāſlacōeꝫ quā ſb̓ aſteriſcis et obel̓ nuꝑ edidimꝰ. ſeptingēti ferme aūt octingēti v̓ſus deſūt: vt decur tatus et laceratꝰ coroſuſqꝫ liber feditatem ſui publice legētibꝰ p̄beat Hec aūt trāſlacō nullū de veteribꝰ ſeqͥt̉ int̓pretē: ſꝫ ex ip̄o hebraico a rabicoqꝫ ẜmōe et interdū ſito. nūc v̓ba nūc ſē ſus. nunc ſiml̓ vtrūqꝫ reſonabit. Obliqͦs em̄ apd̓ hebreos totꝰ libe̓ v̓tur ⁊ lubricꝰ: ⁊ ꝙ greci rethores vocāt ſcematꝭ menos. dūqꝫ aliud loqͥt̉ aliud agit. Vt ſi vel̓ anguillā vl̓ more rulā ſtrictꝭ tene̓ maībꝰ qͣnto forciꝰ p̄ſſerꝭ tāto ciciꝰ elabit̉. Memini me ob intelligēciā huiꝰ volūmis liddeū quendā p̄ceptore. qͥ apd̓ hebreos pͥmꝰ haberi putabat̉. nō ꝑuis redemiſ ſe nūmis: cuiꝰ doctrina an aliqͥd ꝓfecerim neſcio. Hoc vnū ſcio nō potuiſſe me interp̄tari. niſi qd̓ an̄ ītellexerā. Apͥncipio itaqꝫ volūmiſ vſqꝫ ad v̓ba iob. apd̓ hebreos ꝓſa oracō eſt. Porro a v̓bis iob ī qͥbꝰ ait. pereat dies ī qͣ na tꝰ ſū. et nox ī qͣ dictū ē ꝯceptꝰ ē hō. vſqꝫ ad il lū locū vbi an̄ finē volūmis ſcriptū ē. idcirco ip̄e me reprehēdo et ago penitenciā ī fauilla ⁊ cinere. exametri v̓ſuſſūt. dactilo ſpōdeoqꝫ cur rētes: et ꝓpt̓ līgue ydionia crebro recipiētes ⁊ alios pedes. no carundē ſillabaꝝ ſꝫ eorundeꝫ tempoꝝ. Interdum qͦꝫ richus ip̄e dulcis et tumulus fertur numeris lege reſolutis quod
zum Hauptmenü