Seite
ſcꝫ principis qui nō recognoſcit ſuꝑiorem. al̓s em̄ ſuꝑior cogeret inferiorem vt daret digͥtateꝫ ſic eſſe ex debito. Poſſunt tn̄ p̄cedere aliqͣ cauſe ex cōgruo impellentes cōcedentem. vt ſunt v̓tu­tes ⁊ actꝰ virtuoſi. ff. de ori. iur̄. l. ij. in penutil. ⁊ vlti. colū. ⁊cͣ. Dicit̉ ꝑ pͥncipatum tenētē. Sed pͥncipatum oīm tenet deꝰ. ꝗ quandoqꝫ nobilita­tes ⁊ dignitates tꝑales immediate inſtituit qn̄­qꝫ aliꝰ pͥnceps non recogͦſcens ſuꝑioreꝫ tꝑalem Nam baro qui nō eſt miles. pōt certo caſu face̓ militem. licet contrarium no. Cy. in. l. iij. C. de here. tu. ⁊ bar. in. l. fi. C. vnde libe. vbi dicunt. ꝙ ꝗ non ē doctor non poteſt farere doctorem nec militem ꝙ nō eſt miles. Poſſunt tn̄ reges vl̓ du ces exͣ regnum ſuum in alienis partibꝰ face̓ mi­lites. qꝛ ea q̄ ſunt voluntarie iuriſdictionis. vt ē facere militē. poſſunt exerceri extra territoriū l. j. ⁊. ij. ff. de offi. ꝓconſul. ⁊ lega. Dicit̉ qͣ quis vltra honeſtos plebeios. quia pleberoꝝ ꝗdaꝫ ſunt honeſti ꝗdam viles. l. mulier. C. e. ti. licet gͦ honeſti plebei ſint magis accepti. non tn̄ ſunt nobiles. qꝛ nobilis eſt acceptus vltra honeſtos plebeios. Et dr̄ acceptꝰ. qꝛ nobilitas ꝯſiſtit in hͦ ꝙ pͥnceps facit quē gratū ⁊ acceptū. licet in ci uitatibꝰ q̄ regūt̉ ꝑ ppl̓m. nobiles ſint interdum minus accepti ⁊ plus puniant̉ in penaꝝ impo­ſitōe. Dicit̉ vltimo on̄dit̉. qꝛ ſi quis ꝑ mille an­nos viueret cum omnibꝰ v̓tutibꝰ. ⁊ princeps eū ſumme diligeret ⁊ acceptū haberet. tn̄ plebeiꝰ remaneret donec in eū infert̉ dignitas nobili­tatis ꝑ pͥncipē. ꝑ quā on̄dit̉ acceptus vltra ple­beros. Et pōt on̄ſio fieri v̓bis exp̄ſſis hͦ ꝯtinen­tibꝰ. l. ille aūt.§. cū verbo. ff. de le. iij. Qn̄qꝫ etiā nō expͥmit̉ verbis ⁊ tunc debet fieri aliqͦ actu hͦ qͣſi de neceſſitate īportante. l. herede.§. pompo­niꝰ. ff. de acꝗ. here. vt ſi concedit̉ alicui officiuꝫ qd̓ hꝫ dignitatem vel nobilitatem annexam vt comitatum ducatum. ⁊cͣ. Cetera de nobilitate videlicꝫ quatuor opiniones ⁊ tres nobilitates. Et qͣlit̓ aliꝗs debeat ꝓbare nobilitatem vide. in tractatu p̄all. Et vtrum nobilis ꝑ ingreſſuꝫ religionis ꝑdat nobilitatem. vide lu. de ro. in ſingularibꝰ ſuis. bal. in. l. deo nob̓. C. de ep̄i. ⁊ cle. Et ꝙ nō. fa. ff. de re. iur. l. iura. q̄ dicit. iura ſanguīs nullo iure ciuili dirimi poſſunt. Et no bilitas eſt qͦddaꝫ ius ſanguinis qd̓ ē incōmuta­bile. vt in. l. ius agnationis. ff. de pac. vide glo. or. xxvij. q. ij. ſcripſit. xx. q. iij. preſens clericus. q̄ volunt ꝙ ſic. quas approbat ſpe. in ti. de ſtatu mona.§. j. v̓. xj. Etiam domini de rota inter qͦs talis q̄ſtio defacto fuit mota. allegabant duas glo. aꝑte volentes monachum nobiletateꝫ ꝑdē Primam in. c. j. de purga. ſuꝑ d̓. ingenuus nō eſt. Scd̓am in. c. ea q. de ſtatu regu. ſuꝑ v̓. ꝑſo­naꝝ delectu. Quibꝰ tn̄ non obſtantibꝰ. dn̄i de rota ꝯtrarium determinarunt. ꝑ rōnem vt. sͣ. Non obtemꝑare.i. non obedire. vt q̄ ſciens non paret vocatꝰ a dn̄o vel iudice. Non ſignificat negatiue ꝯmuniter. qꝛ aduerbi­um negandi. Qn̄qꝫ tn̄ etiam ſignificat affirma­tiue. vt ibi. ꝓmittis mihi decem ⁊ rn̄des quare non. l. j.§. j. ff. de v̓. obli. Nam ſenſus eſt ꝙ ꝓ­mittis ⁊ ꝯſentis ſignificato ſumpto ex dictōne qͣre. iuncta dictioni non. q. d. Non eſt rō negan di.i. aſſentio. Et idem ibi ſi interrogatꝰ an ve­lim adire hereditatem mihi delatam. rn̄deam cur non. videor adire hereditatem. Secꝰ ſi di­cerem. hec hereditas non diſplicet. Nam tunc non videor adire. qꝛ nō ſeꝗt̉ non diſplicet gͦ pla­cet qꝛ eſt medium inter non diſplicere ⁊ place̓. ſcꝫ non placere. ſic̄ eſt medium inter velle ⁊ no­le ſcꝫ non velle. Nec ob. l. cū antea. C. de arbi. vbi tex. dic̄. Non diſplicet. Et ꝑtes ſnīaꝫ ab ar­bitro latam vident̉ approbare. qꝛ ibi non diſpli cere capit̉ ꝓ placere. ⁊ hͦ ex approbatōne arbitri Etiam qn̄qꝫ duplicat̉ dictio non. tunc ſignifi­cat affirmatiue. l. duobꝰ. ff. de v̓. ſig. Nam due negationes faciunt vnam affirmatōꝫ. qꝛ nega­tio deſtruit negatōꝫ niſi ꝓbabili medio ꝓferen­tis inferat̉ voluntas. vt. l. j. C. de ẜ. fugi. ⁊. ff. de offi. p̄fec. vrbis. l. ꝓmulgaris. ⁊. ff. de ſenato. l. femine. Et de iureiu. Et ſi xp̄c in pͥn. Notabilis.i. notatos vel infamis. c. ex ꝑte ade de teſti. Non admitti ad ꝑtem capit̉ ꝓ ip̄o qd̓ eſt non admitti facta diſtributione ad ꝑtes. qn̄ ꝑs cui facta eſt non admittit̉. Uel ideo qꝛ in reꝝ natu ra non eſt. vel qꝛ al̓s admitti non pt̄. d̓. g. lega­tum relictum eſt mihi ⁊ poſtumo. Poſtumus exn̄s in vtero licet non admittat̉ ad partem. ſi­gnificat tn̄ me tm̄ admittendum ad partem. l. ſi duobꝰ. in pͥn. ff. de le. j. Nō. qꝛ mihi ꝑs tm̄ reli­cta eſt. Et ſi dicat̉ deficit ꝯiunctus quia non ad mittit̉. ergo pars eius mihi accreſcit ex diſpoſi tione legantis. vtꝫ in materia coniunctionum. ⁊ ſic admittar ego ad totum. Rn̄det̉ ꝙ non de­ficit ꝯiunctus in caſu p̄miſſo. quia ſpes eſt eum naſci ⁊ admitti. Item ibi. teſtator mihi ⁊ ei qui capere non poteſt legat decem. ego ad quinqꝫ tm̄ admittar. l. Si ticio. ff. de le. ij. Et intelligit bar. quod capere non poteſt. quia aufertur ei res a teſtamento tanꝙͣ indigno. ⁊ ſi non admit titur. loco eius admittit̉ fiſcus. ⁊ ſic pars eius non deficit nec mihi accreſcit. Item ibi teſta­tor legat mihi ⁊ ẜuo ſuo proprio. ego admittor tm̄ ad partem. l. plures.§. Si coniunctum. ff. de le. j. quia ex parte tm̄ mihi relictum eſt. ⁊ ꝑs coniuncta non omnino deficit. quia naturali­