Seite
tiim Iſte Lodo vicus non hūit Iſte Geregariꝰ prudēs in Ite Cōradꝰ filius Lodowici int̓ De iſto Berēgario n̄ p̄palē bn̄dictionē ꝓpt̓ īſolē armis fuit ⁊ bellū hūit cu­imꝑatores non cōputat̉. quia nō ē ꝯſonātia ī libris qn̄ cateb tias eoꝝ q̄ ī vtalia dn̄abāt̉ romanis. ⁊ etiā cū Lodo­regnauit ī vtalia ſꝫ ī almania tm̄ regͣuēit. ꝗdā dicūt p Et Berēgariū conabat̉ ex­wico p̄dicto nec ſit aliqua Iſte Hugo ī vtalia regnauit tm̄ Berēgariū primum. pellere ſꝫ cū ꝓ ip̄o regͣre ce mentio de iſto ⁊ ſequētib nec ꝯputat̉ inter imperatores ſuc alij poſt Hugonē. ſꝫ n̄ ar piſſꝫ Serone capit̉ ⁊ execat̉ vſqꝫ ad Ottōnē apd̓ Sin ceſſit Berengario. ē curādū: Tp̄a iſta ſa ⁊ berēgariꝰ reſtituit̉. Et hic iacen centiū in ſpeculo hiſtoriali tis ꝯfuſa fuerūt. ꝗ pl̓ꝰ vltimus de ſtirpe karolima. potuit plus fecit. ⁊ſn qui imperiū tenebāt. Lodowij Cōracꝰ Almanus. Berēg. I Herēgꝰ Imperatores. ſriꝰ pͥmus cus tertiꝰ ul̓ Hugo rius ſcd̓s amis. 6. II (Cannis. 4. (annis. 7. annis. 8. a fi Imperiū iterū trāſfertur ⁊ diuiditur. Nā frāci nō iuuabāt ecc̄a­Ordo cluniacenſiū circa hec tēpora īchoat̉ ⁊ ꝓſi­⁊ coana quas pres eoꝝ extruxerāt ſꝫ diſſipabāt. nec rōnis p̄bebāt au­cit ī magna humilitate ⁊ feruore. ⁊ habet regulam xiliū ꝯͣ Lōgobardos ꝗ multū infeſtabāt eos. ideo de cōi ꝯſenſu liitpe. ſancti Benedicti. Odo vir ſctūs pͥmꝰ pr̄ eorum. exclufi ſt̄ ab imꝑio. Et ytalici ī ytalia. ⁊ almani ī almania cepe Saraceni ꝗ dn̄abant̉ circa hec tēpora ī vtalia de rūt imperare vſqꝫ ad Ottonē q vtrobiqꝫ regnauit. Franci aūt uicti ſunt a Iohāne papa ⁊ marchione Alberico. cogunt̉ nūc manere ī terminis ſuis. experiētes oīm reꝝ eſſe pe ggtͣ. v Ongari īcipiūt romā ⁊ cetera bona ecc̄e vaſtare­riodū. Sicut alij rotā fortune aſcenderūt ⁊ deſcenderunt. Ruſſiā deſtruūt īterfectis maribꝰ ⁊ feminis omnia Stephanꝰ ep̄s Leodienẜ claret ſct̄itate ⁊ ſcīa. fecit hyſtoriam ſpolia ſecū portātes. Taxis eoꝝ rex fuit ꝗ decē mo ſct̄i Lāperti cū notis ⁊ alia plura.ſ. de trinitate ⁊ īuētione Stę­dios numoꝝ recepit a berēgario. Et poſt ſingulis gͣ iuaſo phani Mōſtꝝ hn̄s caput caninū ⁊ cetera mēbra ſicut hō pn̄ta annis redeūtes fines romanoꝝ īuadere ſolebant tur Lodo wico. Et bn̄ potuit mōſtrnoſuꝫ ſtatū fignare huiꝰ tp̄is ꝑ multa tēpora. Cauſa huiꝰ mali fuit īgratitudo ro­vbi hoīes ſine capite qͣſi canes latrādo hinc īde vacillabāt ⁊ iō manoꝝ. qꝛ predictum marchionem expulerunt. vltus ſe fuit hͦ modo vocādo barbaros ſicut Narſes olim fecit tp̄e Iuſtini ſecundi poſtea interfectus eſt. Auuomunti C3. ōz3. 5 Fomaſ. I j 1ſij Rō Coniꝰ nus Anaſtaſius Pape. Sergius I Laudo mͣ nus Iohannes ſecundꝰ an. tertiꝰ ānis ſibus ꝗnqꝫ io. ānis. 13 2. menf. 2. diebꝰ. 21. 7. menẜ. 3 7 m̄. 2. di. 3 ioniſiſo Anno chriſti. 914. ꝝ cōtra Nde Sergius cum comam rediſſet auxilio Anaſtaſiꝰ ⁊ Laudo paꝝ preſederūt Iſte Ioh̓es fuit filiꝰ Sergūj pa­ioſum frācoꝝ Xp̄oferū cepit ⁊ ſedit ꝓ eo. Et bus a pe tam natura qͣꝫ moribꝰ etiam ī vltionē ſue repulſe corpꝰ formoſi extraxit de ſepulcro. ⁊ indu rapuit preſulatum. ⁊ tandem miſerabilite occidit̉ tum ſacerdotaliter in pontificali ſede decollari fecit ⁊ ī tyberim a militibꝰ Suidonis: poſito puluinari ſuꝑ os eius. n ꝓijci. Piſcatores autem in eccleſiam ipſum importarunt ſacris dum in carcere teneretur. Poſt eum quidam alius imaginibꝰ ſe inclinantibꝰ ⁊ ſalutantibꝰ eum venerabiliter cun­Iohannes intruſus fuit. ſed ſtatim eiectus ē. ⁊ ideo ctis videntibꝰ qui aderant. Omnia inſuꝑ que ipſe formoſus fe non ponitur in cathalogo quia non fuit ⁊cͣ. cerat irrita decreuit. b