Seite
Di. daoniam nouis ſuperuenientibus cauſis: nouis eſt reme­minus permittit vxorē infidelem dimitti. apoſtolus prohibet. Adde ꝙ ſic legi dijs ſuccurrendū. Iccirco ego Bartholomeus brixiēſis cō tur in. j. epiſtola pauli ad corinthios. c. vij. vt. xxviij. q. j. iam nunc. fidens de magnificentia creatoris apparatum decretoruꝫ o Alijs: vt. jͣ. xij. di. illa. ⁊. jͣ. xxxij. di. placuit. duxi in melius reformandum: non detrahendo alicui: nec p Alienū. ſed nōne iure naturali oīa ſunt cōia: vt. jͣ. e. ius naturale. ⁊. jͣ. di. attribuendo mihi gloſas quas non feci: ſed ſupplendo de­viij. quo iure. nō ergo aliꝗs ager alienꝰ ē. iō expone: alienū.i. ꝗ ē alienꝰ mō fectum ſolummodo. vbi q Fas eſt.i. equū eſt: cuꝫ ſub correctio neceſſaria vide eſt cā ⁊ innoxius eſt tranſitus. batur: vel ꝓpter ſubtra­vt. xxiij. q. ij. c. vlti. Item iure ctionem decretalium et diuino licitū ē comedere vuas diminutionem earun­in agro alterius. ſed nō expor dem. vel propter iura qͦ tare: ꝯterere ſpicas ⁊ comede­ſuperuenerūt de nouo. re licitū ē. vj. q. iij. c. j. ſed non Interdum etiam ſolu­mittere falcē: vt. jͣ. de cō. di. v. tiones īterpoſui: que pre diſcipulos. Adde legi h̓ origi­termiſſe fuerant a Ioan naliter ī deute. xxij. c. in fi. ſed ne. Hoc feci ad honoreꝫ lꝫ ſit equū iure diuino tn̄ nō ē oīpotentis dei ⁊ eccleſie ius.i. ius non dat ciuilē actio romane ⁊ ad cōem vtili nem. vbi enim aliquid mihi tatem omniū ſtudentiuꝫ prodeſt ⁊ tibi nō nocet. equum in iure canonico. Bar. eſt vt mihi nō ꝓhibeas: lꝫ ius DI. I. ibi deficiat: vt. ff. de aqua plu. Umanum ge arcen. in ſūma.§. item varus. b nus. Tracta­Trāſire tamē ꝑ agrū alienuꝫ: turus. Gra­licet in caſibus.ſ. ſi ſeruitutem tianus de iu­ In noīe ſancte ⁊ indiuidue trini debeat: vt. C. de ſeruitu. per re canonico: primo inci­diſcrepantᵘ: quoniā alie alijsº gen agrū. Item ſi theſaurū ſuum tatis. Incipit concordia diſcor­pit a ſimplicioribꝰ ẜꝫ na tibus placent. Fas lex diuina ē: ius quis vult effodere. ff. ad exhi. dantium canonum: ac primum de turam ſcꝫ a iure natura­lex humana. Tranſire per agrum. theſaurus in fi. Item ſi glans li quod antiquius ⁊ di­iure conſtitutionis diuine nature ⁊ alienumᵖ fas eſtq: ius nō eſt. Ex mea decidit in agrū tuū. ff. de gnius eſt. Cepit eniꝫ ad humane. Rubrica. his verbis huius auctoritatis eui glā. legē. l. vnica. ⁊ dū quero ipſa rōnabili creatura. DI. I. hoīeꝫ fugitiuū. ff. de ſer. fugi. denter datur intelligi in quo diffe vt inſtitu. de re. di.§. cō­diuus. ⁊ ī alio caſu. xxiij. q. ij. Umanum ge­rant inter ſe lex diuina ⁊ humana: modius. Aſſignat ergo c. vlti. Itē dū via publica de­multas differentias iu­nusª duobꝰᵇ re cum omne quod fas eſt: nomīe di ſtructa eſt: ut. ff. quēadmo. ſer. ris naturalis ad alia iu git̉: naturaliᶜ ui uine uel naturalis legis accipiatur: amit. ſi locus.§. vltimo. Io­ra vſqꝫ ad. xv. diſti. in qͣ delicet iure. et nomine vero legis humane: mo­Us generale. qꝛ iuſtū ē aggreditur principalē ꝓ moribꝰᵇ. Ius res iure conſcripti ⁊ traditi intelli­nec iudex dr̄ niſi iuſtꝰ ſit poſitum de iure canoni naturale eſt qꝛ̓ vt. xxiij. q. ij. c. j. qn̄qꝫ eſt aliqd̓ gātur. Eſt aūt ius generale nomē co: originem eius aſſi­ius qd̓ nō eſt equū nec iuſtuꝫ. in lege ⁊ in euā multas ſub ſe continens ſpecies. gnans. vt ſi alicuiꝰ vxor adulterat̉ ꝙ b Duobus. ſignatur Unde in eodem libro ethymo. gelio continet̉. ille n̄ poſſit ꝓmoueri: vt. xxxiij. quo ꝗſqꝫ iubetur alij facere quod cōtrarium. jͣ. xcvi. diſtī. Iſidorus ait. di. ſi cuiꝰ. qd̓ ītelligo ſi ille po duo. ſed d̓ illis duoꝰ re­ſibi vultᶜ fieri: ⁊ prohibeturᶠ alij in Ius genus: lex aūt ſpēs eius ē. ſtea cognouerit eā. qꝛ ſine cul­gitur tanꝙͣ auctoribus: ferreᵍ quod ſibi nolit fieri. Unde Us generale nomen eſt: fex pa ſua puniri nō dꝫ: vt. xvi. q. iſtis tamꝙͣ inſtrumētis. xp̄s in euangelioᵇ: Omnia quecū F autem iuris eſt ſpēs. Ius aūt vij. inuentū. Itē equū ⁊ iuſtuꝫ c Naturali.i. diuino. qꝫ vultisˡ vt faciant vobis homi­ē ut nemo cū alteriꝰ iactura lo­eſt dictū quia iuſtum ē. Omne aūt d Moribus.i. conſue. cupletet̉: vt exͣ de penis ſuā. ⁊ nes: ⁊ vos eadem facite illis. Hoc tudinario iure. vel etiaꝫ ius legibus ⁊ moribus conſtat. ff. de ꝯdi. inde. nam hoc. ⁊ tn̄ ꝯͣ eſtᵏ enim lex ⁊ prophete. Hinc iure humano. ſiue ſcri­ Quid ſit lex. illā equitatē inducta eſt vſuca pto ſiue nō ſcripto. xxv. Iſidorus in. v̓. libro ethymologi Ex eſtˡ conſtitutio ſcripta. pio ſiue p̄ſcriptio. Iteꝫ iniquū. q. ij. inſtitutionis. arum ait. Quid ſit mos. eſt vt vnus puniat̉ pro alio: qꝛ e Uult. Sed nōne ego Diuine leges natura: humane nō dꝫ vltra ꝓgredi pena quaꝫ Os ē longaᵗ conſuetudo de volo ꝙ alter det mihi rē moribus conſtant. reꝑiat̉ d̓lictū: ut exͣ de his q̄ fi. moribusʸ tātūmodo tracta. ſuā: n̄ tamē ego volo ei ama. par. ca. q̄ſiuit. tn̄ ꝯͣ hanc Mnes legesᵐ aūt diuine ſūt dare rem meam. Expo­ Quid ſit conſuetudo. equitatem multa iura loquun aut humāe. diuīe natura: hu ne ergo vult. i. dꝫ velle. Onſuetudoˣ āt ē ius quoddā tur: vt. j. q. iiij.§. item peccato ⁊ ſic exponitur ibi habe mane moribus cōſtāt. Ideoqꝫ he moribꝰ īſtitutū: quod ꝓ lege achor. ⁊ vj. q. j. 5. verū. ⁊ exͣ de charitateꝫ ⁊ fac qd̓ vis. ⁊ ſpō. nō ē nobis. Sed dic ꝙ in ſic exponit̉ lex. ff. de ſolu. l. j. vel expone iubet̉.i. ꝯſulitur. ſic ecōuerſo ver oībus talibus ex cā ⁊ ꝓ bono pacis vel publico inducit̉ qn̄qꝫ rigor ꝯͣ naturalē bum rogādi pro verbo precipiēdi ponitur. xj. q. iij. rogo. eꝗtatē qn̄qꝫ tn̄ ſine rōne inducit̉ rigor ꝯͣ eꝗtatē. ⁊ hoc ſolū ꝓ rōne ſufficit ꝙ ita f Prohibet̉. nūquā īuenimus expreſſe prohibitū in lege vel in euan­ſcriptū eſt: vt. ff. ꝗ ⁊ a qui. manu. libe. nō fi. l. proſpexit. gelio: niſi per quādam ꝯn̄tiaꝫ. Nā vbi vnū cōtrariū precipitur per ꝯn̄s s IEx eſt ⁊c̄. aliud ꝓhibet̉: ſic vbi aliquid iudicat̉ meū eſſe: per ꝯn̄s iudicat̉ tuum nō Os eſt longa. Quā conſuetudinē dicis eſſe longam. vel quot vices di eſſe: vi. ff. de procura. pōponius.§. ij. cis inducere conſuetudinē; nunquid illud quod bis factū eſt. vt. xxv. q. g Inferre. ſed nōne iudex vult īferre mortē reo: ſed tamē nō vult ut ſi­ij. ita nos. vel illam que ter facta eſt: vt extra de elec. venerabilem in fi. vel il­bi mors īferat̉. ſed dic ꝙ iudex n̄ īfligit mortē ſed lex: ut. xxiij. q. v. homi­lam que ſepius ꝙͣ ter eſt facta: vt extra de cauſa poſſeſ. ⁊ proprie. cum eccleſia cidas. ⁊. c. cū hō. vel ītelligas hec oīa de operibꝰ miſericordie ad que ꝗli ſutrina. vel illaꝫ que decies facta eſt: ſicut longa preſcriptio dicitur que eſt de bet tenetur: ut. lxxxvi. di. nō ſatis. Io. cem annorū: vt. C. de preſcrip. lon. tempo. per totū vel illam: cuius non extat b In euangelio. matthei. Adde matthei. vij. c. ⁊ Luce. vj. c. ⁊ Tobie memoria: vt. iij. q. vi. hoc quippe. ff. de aqua quoti. hoc iure.§. ductus aque­iiij. c. ⁊ ad Galathas. v. i Uultis.i. debetis velle. dici cōſueuit ꝙ in criminalibus due vices inducunt cōſuetudineꝫ. ſed in alijs k Hoc eſt enim.i. in his ꝯſiſtit. ſic ponſt ibi: deū time ⁊ mandata eius tres non ſufficiunt. C. de epiſ. audien. l. iij. in fine. Io. Hoc teneas pro certo obſerua: hoc eſt omnis homo. Adde ſic legi eccleſiaſtes. xij. c. in fi. ꝙ ſecundū ius canonicum non valet conſuetudo: niſi preſcripta ſit ⁊ rationa­l Hinc. ad probandam diuiſionem ſupradictam. bilis: vt extra de conſue. c. vlti. Barto­m Mnes leges.i. oīs lex. ⁊ ponit̉ plurale pro ſingulari. ſi enim de v De moribus. hec deſcriptio dupliciter videtur incōueniens. ⁊ qꝛ idem po monſtrares duas leges: vnā diuinā ⁊ aliam humanā: nō poteſt nitur in deſcriptiōe quod in deſcripto: ⁊ qꝛ idē ponitur pro ſpecie ⁊ genere. ſed vere dici: iſte leges aut ſunt humane aut diuine. ⁊ valet talis interpre­dic ꝙ aliter ſumitur hic hoc nomē mos. ⁊ aliter hoc nomen moribus. ⁊ aliter tatio in reſcriptis quādoqꝫ: cū ita ſcribit̉. ſi iſta vera ſunt.i. ſi hoc veruꝫ hoc nomen ꝯſuetudo. hoc nomen mos ſumitur pro iure nō ſcripto. ſed hoc no eſt ⁊ ſi illud verū eſt. ſic extra de appel. ſignificauit ī fi. ⁊ extra de prebē. men ꝯſuetudo ſumitur generaliter ꝓ iure ſcripto ⁊ nō ſcripto: ut. jͣ. c. ꝓxi. ſed cū iam dudū. ⁊ extra de reſcrip. ex parte. ſic. jͣ. ij. q. j. ī primis. ⁊. ff. de cō­hoc nomē moribus ſumitur hic ꝓ frequētibus actibus hoīum. di. ⁊ demon. falſa. ⁊. ff. de ſta. ho. ſūma. Onſuetudo. inſtitutū. videt̉ hic manifeſte ꝙ plures vices nō ſufficiūt n Diſcrepāt. nō tn̄ ſunt ꝯͣrie. nam trāſire per agrū alienū diuina lex ad hoc vt aliquid dicatur cōſuetudo: niſi inſtitutū ſit ꝙ illud pro cōſue­permittit. humana ꝓhibet: ſed ꝓhibitio ⁊ ꝑmiſſio nō ſūt ꝯͣria. nam do tudine ammodo ſeruetur. nam poteſt eſſe ꝙ ex gratia vel tolerātia hoc ſepius a iiij