Seite
Di. XLII a In pͥuatis. ar. ꝯͣ. illos qui maioribꝰ. ſic. vij. q. ij. c. diſſolutos āt ⁊ fractos veſtibꝰ ⁊ in domos cū hoſpitibꝰ ignis īgreſſus dicūt meliꝰ eē orādū ī priuato vlt. ff. ad carbo. l. i.§. ij. ceſſu nō recipimꝰ: pietatē ī pͥuatis perdiderit: qūo ēt ẜꝫ hie. alienaⁱˡ ra­loco ⁊ nō corā hoībus ꝙͣ in ec­Poſtulat. ergo indi domibꝰ n̄ īcludētes: oēꝫ locū ī noīe pere cōuincitur: ꝗ vltra neceſſaria cleſia ex illa auctoritate. tu aūt ſtincte oībꝰ eſt dāda ele­d̓i edificatū honoramꝰ: ⁊ cōgrega­ſibi retinere ꝓbat̉: ac ſi per oꝑa oīa cuꝫ oraueris intra cubiculum moſyna. vt. jͣ. c. proxi. ⁊ tōeꝫ ī eccleſiā dei fcām ad vtilitateꝫ pietatis ſe inſtituat: vt etiā pn̄tis vi tuum ⁊ clauſo oſtio ora patrē: sͣ.§. proxi. ⁊. lxxxvi. diſtī. ſed illud de cubiculo mētis in­cōeꝫ recipimꝰ: ⁊ bōa oꝑa q̄ ſupͣᵇ vi­te ſubſidia ⁊ eterne claritatis vite paſce. ⁊.i. q. ij. ꝙͣpio. et telligit̉. Adde ꝙ ſic legit̉ ori­res ī fr̄es pauꝑes exercent̉: ẜꝫ eccl̓ia .xi. q. iij. qm̄ multos. et premia a deo ꝑcipiat: vtrunqꝫ eniꝫ ginaliter matthei. vi. c. .xvi. queſtio.i. ſi cupis. ſticas traditiōes btīficamꝰ: ⁊ oīa q̄ pietati promittit̉. vnde apoſtolus b Que ſupra. nā ꝗcꝗd ſuper ⁊. xxxiij. q. iiij. duo. alibi ꝯueniūt traditionibus apl̓icis ⁊ ſa­ſcribens ad timothe. ait: exerce te errogaueris reddam tibi. ſic dicit̉ oī petenti te tribue. craꝝ ſcripturaꝝ p̄ceptis ī eccl̓ia fie̓i ipſum ad pietatem. nā corporalis lxxxvi. di. non ſatis. Adde ꝙ ſic legitur luce quidem exercitatio ad modicū vti exoptamus. Item gre. Sub Epe ſe vitia. ſtulti dum vi. c. Sed ꝯͣ dn̄s dicit de vitāt vitia ī ꝯͣria currūt. lis eſt: pietas auteꝫ eſt vtilis ad oīaˡ ſpē v̓tutum ſepe ſe vitia ingerunt. ſudet elemoſyna in māui Piſcopꝰ ſupellectilē. Epe ſe viciaᶜ ingerunt: ⁊ ſe eē tua donec īuenies iuſtuꝫ habens promiſſionē vite que nūc ē Q hoc hodie nō tenet ꝗa cui des. ⁊ in canticis vbi D v̓tutes mētiūtur: vt tenacia: ⁊ future: ab hacᵐ ꝗſquis aliēusⁿ fue mō hn̄t amplas poſſeſſiones: dr̄ ordinauit ī me chari pariſimōia: effuſio: largitas: crude rit: in ſacerdotē ordinari non pote vt. xij. q. i. expedit. ⁊ ſic nō eſt ꝯͣ tatē. Adde ꝙ ſic legit̉ ibi litas: zelus: iuſticie remiſſio pietas rit. Si enī vidua ab eccleſia recipi de ꝯſe. diſt. i. vaſa. ⁊ exͣ de cen. in. ij. c. Et dic̄ ambro. or velit videri. Itē ex ꝯci. cart. iiij. prohibetur: que pauperes non reci cū apl̓us. vbi dr̄ ꝙ archiep̄i ꝗn dinata ē charitas: vt pri quaginta eꝗtaturas habebunt Meritis fidei ⁊ vite nō diuitijs pit in hoſpitio: que pecles ſanctoruꝫ mo deꝰ. ſcd̓o parentes: in viſitationibus. deinde filij: poſtea dome non lauit: que oē opus bonū non ē epiſcopalis auctoritas queritur. Unde hiſtoriographus. ſa ſtici: vltimo exͣnei diligā Piſcopusˢ vilē ſupellectileꝫ executa: multo magis ſunt ꝓhiben luſtius. tur: ⁊ alibi dicit ambro. ⁊ menſam pauperem hēat: ⁊ di a ſacerdotio qui ab opere pieta­l Mutabilitatem. catiline. ꝙ delectꝰ ꝑſonaꝝ dꝫ eē ī dignitatis ſue auctoritatē fidei ⁊ vi tis ꝓbantur alieni. Unde quidā DI. miſericordia īpendenda: te meritis querat: hoſpitiuꝫ quoqꝫ hoſpitalitatis opera deſpiciētes in Oſpitalem. In hac vt. lxxxvi. di. nō ſatis. ⁊ h̓ nō lōge ab eccleſia habeat. Iteꝫ b diſt. on̄dit gratianꝰ gangrēſi cōci. excōicantur. ſic enimi dicit ꝙ in pauꝑibus non ꝙ hoſpitalis erit or ex eodē De eodem. in eo ſtatutum ē. Non ſunt de tā pauꝑtas ꝙͣ religio eſt dinādus: quia non hēret alias attendenda: vt. xvi. q. i. Lericꝰ ꝓfeſſionē ſuaꝫ ⁊ habi­ſpiciendi qui conuiuia pauperibus frōtem ſuitādi alios ad hoſpi­qm̄ ꝗcꝗd. ⁊ aug. dic̄ vti­tu ⁊ īceſſu ꝓbet: ⁊ ideo nec ve exhibent. calitatē: ſi domū ſuā hoſpitibꝰ lius eſurienti panis tol­ſtibꝰ nec calciamentis decorē q̄rat. I quisᵖ deſpicit eos qui fideli clauderet: ⁊ qꝛ hec pietas: re­lit̓ ꝙͣ de cibo ſecurus ⁊cͣ. Sicut ergo ī cibis mores eoꝝ cum D ter agapes.i. conuiuia paupe muneratur eternaliter ⁊ tem­vt. v. q. v. non oīs. xxiij. ꝗbus viuimꝰ obſeruare monemur poral̓r. Itē exemplo abrabe et rum exhibent: ⁊ propter honorem q. iiij. nimiuꝫ diſtingue loth: ꝗ qm̄ hoſpitales erāt an­ſic ⁊ de īdumētis intelligendū ē. vt dn̄i ꝯuocat fratres: ⁊ noluerit cōica eoꝝ ꝗ petūt elemoſynā: gelos hoſpitio reciꝑe merue­enī alibi dr̄ ꝗſꝗs cōtemptis his cuꝫ alij ſūt cogniti alij non. re huiuſcemodi vacationibus par rūt. Adde ꝙ ſic legit̉ origina Itē vt p̄dicatores ⁊ p̄la­ꝗbus viuit: lautiora ſibi vel auſte uipendens quod gerit̉ anathema liter geneẜ. c. xviij. ⁊. xix. Ad­ti alij ꝓ ſuſtentatiōe cor­riora pͥ ceteris īdumēta vel alimen ſit. Hinc etiā ioānes euangeliſta de ēt ꝙ ī hoſpitalitate non erit poris. Si ergo ꝗs petat ta q̄rit: aut intēperās ſui aut ſuper in epiſtola ſua quēdam diotrepēq electio vl̓ delectꝰ ꝑſonaꝝ. ad ex debito ⁊ rōne officij qꝛ ſticioſus eſt. In inceſſu aūt debet eſ iūgit ēt de ꝯuiuijs ī ecccl̓ia nō excōicauit: ꝗ nec pauperes recipie­dic̄ ſe ad hoc miſſū vt ibi faciēdis ī fi. breuiter tāgit. vij. ſe ſacerdos ornatꝰ: vt grauitate iti bat: ⁊ recipientes de eccleſia deijcie p̄dicet: ⁊ tale oſfm̄ ꝯſtat c. apoſtolice regule.ſ. opꝫ ep̄m neris mētis maturitateꝫ oſtendat. bat. In hoſpitalitate āt nō ē haben ei ꝯmiſſū eē recipiēdꝰ ē. eſſe pudicum. Adde ꝙ. vi. et ſi ē īcognitꝰ ē exaīandꝰ: Incōpoſitio eniꝫ corporis vt aug. dus delectꝰ perſonarū: ſꝫ indifferē­vij. c. apoſtolice regule legun­an ita ſit. vt ī hoc. c. ſi āt ait qualitateꝫ indicat mētis. vn̄ hi­ter ꝗbuſcunqꝫ ſufficimꝰ: hoſpitales tur originaliter in pͥma ad ti­ꝗs petit ꝓ nutrimēto: tc̄ ſtoriographꝰᶜ ille cū eiꝰ mutabilita nos exhibere debemus. Unde mothe. c. iij. ⁊ adtirū. c. i. ⁊ ver indiſtincte oībꝰ ē danda teꝫᶠ deſcriberet cuiꝰ ꝯſcientia excita bapoſita hic in prīcipio habē­ioānes chry. ī epiſtola ad hebreos. vt hic. i. q. ij. ꝙͣpio. ⁊. xi. tur matthei. xxv. c. ꝑſuadet āſ ta curis menteꝫ vaſtabat: īter cete In recipiendis hoſpitibus nul­q. iij. qm̄: niſi ꝗs ꝑ ſecu­hoſpitalitatē apoſtolus in epi­ra h̓ etiā notabile indicauit dicens ritatē cibi negligat iuſti­la debet eſſe diſtinctio. ſtola ad Ro. c. xij. ad hebre. c. Inceſſus eius modo citus modo tiā. tūc ſubtraheda ē ei. Uieſcamus ab hac abſurda. xiij. ⁊ petrus in ſua prima epi­vt. v. q. v. nō oīs. niſi iā tardus. curioſitateᶠ ⁊ diabolica ⁊ per DI. XLII. ſtola. c. iiij. famē moriat̉: vt. lxxxvi. Oſpitalem vero ſacer­emptoria. Si enim ī clero ſe electuꝫ b A ſeip̄o. ſi. ff. d̓ neg. geſt. di. paſce. ſi aūt nō poſſu­dotem eſſe oportet. ne ſt pupilli.§. vlt. ff. de fideiuſ. eſſe dicat: ſi ſacerdotem ſe nominet mus: oībꝰ ſufficere. tunc tutor. ff. de pac. cū in eo. xlvij. ſit de numero eoruꝫ ꝗbꝰ ſcrutare. non enim ſine periculo in dāda ē potiꝰ bono ꝙͣ ma di.§. neceſſe. in princi. ī iudicio dicetur: hoſpes talibus indiſcuſſa cōmunicatio eſt lo: ⁊ cōſanguineo ꝙͣ ex­Aliena. xlvij. diſt. ſicut. jͣ. fui ⁊ non ſuſcepiſtis me: qui enim neo. ⁊ ſic loquitur illud circa maiora maius periculuꝫˡ ver xciij. di. diaconi. jͣ. xiiij. q. iiij. apoſtolum ſecutus fuerit: alios ad deſudet elemoſyna ⁊cͣ. ⁊ titur. non eniꝫ das ſed accipis. Si quid dicā. ſic exͣ de reſtit. ſpoli. illud ordinauit ī me cha hoſpitalitateꝫ dꝫ inuitare: quomō vero pro nutrimento poſtulatᵗ ne ſepe. ⁊. xvi. q. i. decime. ritatem. ⁊. lxxxvi. diſtin. hoſpitalitatis exhortator poterit Corꝑal̓. ſine oꝑbꝰ pietatis in his examines: quomodo abra­non ſatis. Ad oīa.i. ad tꝑalia ⁊ eter­eē: qui domū propriam hoſpitibꝰ ham hoſpitalem ſe circa omnes u Sed qm̄ oēs. arg. ꝙ na. vt. xvj. q. i. decime. Adde claudit. Si enim ſacerdos primum oſtendebat? ſi ſcrutator eēt circa re rōne dubitationis meliꝰ ꝙ ſic habet̉ in prīa epiſtola ad a ſeipſoᵇ ⁊ a domeſtica ſua eccleſia fugientes ad ſe: nunqͣꝫ angelos ho eſt ex abundanti aliquid timotheum. c. iiij. dꝫ exiger̄: quod poſtea populis im facere ꝙͣ aliꝗd dimittere ſpitio recepiſſet. fortaſſis enim non m Ab hac. hoſpitalitate. peret: ſi primum imitando xp̄ꝫ ip vt. xi. q. iij. nolite. xiij. q. putaſſet eos angelos ſed cuꝫ reliꝗs n Alienus. vt. lxxxv. di. ar­ij. nō eſtimemus. xxiiij. ſe debet facere que poſtea populuꝫ repelleret: ſed qm̄ omnesʸ recipie­chidiaconum. .q. iij. corripiant̉. ⁊ ē ar. doceat: neceſſe eſt vt pauperes ī ho o Uidua. xxxi. q. i. quomō. bat: ſuſcepit ⁊ angelos. non eniꝫ ex ad queſtionem cum dubi pXIquis. ſpicio recipiat quo ad hoſpitalitatē vita eorū quos accipis mercedē ti­tatur quis ex duobus oc Hinc. etiā diotrepē. facilius ſuo exemplo ſubditos at­bi retributurus eſt deus: ſꝫ ex volū ciderit hominē: ꝙ poti­propriū nomē. vel.i. ſacerdo­trahat. Ordinandus itaqꝫ ſa­tate ⁊ honorificētia multa ⁊ miſeri us ambo admittantur tem. Adde ꝙ hoc legit̉. in. iij. cerdos ad memoriaꝫ reuocet: quo ad ordines ꝙͣ ambor re­cordia ⁊ bonitate. Sed licet ipſa cō epiſtola Ioā. c. i. pellantur. ar. ꝯtra. xxiij. mō abrahā ⁊ loth per hoſpitalita­Uieſcamꝰ. curioſitate. uiuia deſpiciēda nō ſint: tamē non q. vlti. ſi quattuor. quid tis opera deo placuere ⁊ angelos non enim ſemper eri­ī eccleſijs celebrari: nec clericos ad O iuris ſit: de hoc notatur mus curioſi. nā multa ſūt diſ­hoſpitio meruerunt recipere. quo ea cōuocatos partes ex eis ſibi tol­in queſtionibus. ⁊ eſt ex ſimulāda. ff. d̓ noua. doli. ī fi. modo angeli ſodomis hoſpitali­lere opꝫ. Un̄ in laodicēſi conci. preſſum. de homi. ſigni s Periculū. ſi.n. ī mīoribꝰ tatis domum ingreſſi: loth cum fa ficaſti ⁊c̄. Cierici ad agapē vocati partes adhibēda ē diſcretio: fortius ī milia ſua liberauerunt. qūo clauſas ſibi non tollant.