De monte cōtemplationis in baſſo. aliud in medio. tertiū vero in fine ſiue ſūmo. In primo imaginemur fidem eſſe hoſpitatā. in ſecūdo ſpem. in tertio ꝟo charitatem. Modo quādo quis in pri­mo fuerit habitaculo ſcꝫ baſſo. fides ipſa­eidem maris horribilia oſtendit pericula. quantum ad animaꝫ. ꝑ que concipit timo rem validum. qꝛ cōſpicit iudicia dei mira­bilia contra ip̄os peccatores ab eo in iſtiꝰ maris voraginem p̄cipitatos/ damnatiōe ꝑpetua/ abſqꝫ vllo remedio. Et ibi poteſt homo deuotus/ in certa fide coram ſue mē tis oculis ſtatuere omnia ſua facta/ ad ge­nerandum in ſe ſanctū timorem et pauorē ſecretoꝝ dei indicioꝝ. Quemadmodū eſt fragilitas ⁊ mutabilitas breuitas vite mor talis. mortis incertitudo. damnatoꝝ hor­ror. multitudo eorum qͥ damnantur. ꝓpria ſua peccata. defectuſqꝫ temporis preteriti. quotidianos etiā exceſſus. Item quō dūs noſter iheſus chriſtus ſanctiqꝫ om̄es/ mul ta paſſi ſunt tormenta afffictiones ⁊ tribu lationes. ita ſit certus ꝙ adhuc plura ſuſti nebūt mali atqꝫ damnati. Et quilibet ſiue bonus ſiue malus expectare habet tribula tioneꝫ affuturā ſiue citius aūt tardi­ In ſecunda vero ſtatione aūt manſione loca­bitur ſpes tradens homini deuoto fiduci­am ne ꝑ timorē nimiū deſperet ⁊ ſic ſemet­ip̄m ꝑdat et damnet. Et ibi debēt conſide rari omnia que faciunt ad ſpem bonā con cipiendaꝫ de dei bonitate. Sic em̄ nobis eſſe faciendū ipſe mandauit. Reuocemus illic ad memoriam miſericordias ſanctoꝝ ⁊ ſanctaꝝ. beneficia infinita ab ip̄o nobis exhibita ⁊ que quotidie exhibet. abſqꝫ vllo noſtro merito. ſpecialiter aūt maximaꝫ di­gnationem ⁊ miſericordiaꝫ paſſionis ieſu chriſti dn̄i noſtri. Iteꝫ gratiā quā deus fa­cit ſubito peccatoribꝰ eos ſuſtinendo. In hoc tabernaculo ſpei/ anima deuota reſu­mit aliqualiter cor ſuū/ tranſferendo ſe de vno tabernaculo ad aliud. ad miſcendum pauorem et humilitatem cum ſpe bona. Unum em̄ alio abſente nō ſufficit. In tertia vero manſione dicte rupis/ demora­tur charitas. ibiqꝫ ꝯſiderabit aīma deuota dn̄i ſui magnitudinē. ⁊ quō dignꝰ ſit ama­ri appreciari atqꝫ laudari. Qualiter om̄ia gubernat atqꝫ ſuſtinꝫ. omne qd̓ ē ex nihilo pura ſua boītate creauit. Et ſic de ſil̓ibus cōditionibꝰ nobilibꝰ ſine numero. ſic ⁊ de gloria. quā ſuis tradiditamicis Sctūs aug. docebat qn̄qꝫ agnoſcere deū ꝑ mētis eleuationem ſupra terram. ſupra celum ſu pra ꝓpriam ſuaꝫ animā. atqꝫ ſupra res oēs ab eo creatas. ⁊ tunc in momento tempo­ris ⁊ raptu/ ſubito ad ſimilitudinē coruſca tionis/ aut velocis nubiū curſus; anima deuota attingit qͥd ſit de deo. ⁊ ſtatim deci­dit econtra ſeu relabitur Sed ibi non oportet vos eſſe curioſas nec nimis ſtabi­lire et ſtare. Sufficit vobis deum agnoſce re in paradiſo celi. ⁊ qͣntuꝫ in pn̄ti ſecl̓o/ dꝫ ſufficere vobis ꝙ credatis et ꝯgnoſcatis qꝛ ipſecreator factor et redemptor veſterē. et ſic de alijs dignitatibꝰ. de quibus in fide catholica edocemini. ſine hoc ꝙ ſcire veli­tis quid ſit ipſe deus in ſua natura ꝑ clarā viſionem eius. De quo trado vobis ta­le documentum ſancti dyoniſij. Quociēſ­cumqꝫ in contemplatione et meditatione de deo factis. ſcitis qualis ſit res quā vide­tis. videt̉qꝫ vobis ꝙ res hec viſa quocūqꝫ mō aſſimilet̉ alicui rei alteri huiꝰ mūdi tūc certitudinaliter teneatis. vos nō videre de um taliter ꝑ clarā viſionem. Et ſimili mo­do dico ⁊ de angelis. Non em̄ eſt deus cor poraliter magnus. nec albus nec rubeus. nec clarus neqꝫ coloratus. Sic nec ſunt ⁊ angeli. Uerū quideꝫ eſt ꝙ cognoſcitur ⁊ ſentitur bene ⁊ modū alium/ qui ſcripto tradi non poteſt/ neqꝫ verbis edoceri. niſi ꝙ iſti ſic cognoſcentes ſentiunt ⁊ ſciūt hoc qd̓ cognoſcūt. Sicut ſentiendo/ vnū dul corē/ aut plenitudinē vnā vnuꝫ ſaporē aut vnam melodiam. ⁊ talia ſentimenta enar­ri nequeunt. Sicut a ſimili aliquando in tra nos ſentimus bene/ amorē aut gaudi­um. ⁊ tamē amor et gaudiū nō ſūt magna corꝑaliter aūt gracilia alba vel nigra. Nec poſſꝫ aliquis facere intelligere aliquē qua lia eſſent talia. qui nunqͣꝫ hmōi ſenſiſſet in ſe. Non tamē dico quin concipi poterit deus quid ſit in humana natura/ habet eī vt ſic corpus. formatuſqꝫ ē vt alius homo Sed qd̓ dixi de deo. intelligo in ſua diui­na eſſentia. Et quando anima deuota­bene vſitata eſſet inhabitando iſtam rupē aut montem/ forti meditatione/ et ꝑ forteꝫ cogitationem ſemꝑ illuc reuerteret̉/ faciliꝰ ſe eleuādo ac ꝓmptius ad habēdū fidē ſpē et caritatem ⁊ alias pulcerrimas cōtempla tiones abſqꝫ numero quas ibidē reperiret eſſetqꝫ ei tanqͣꝫ portus et litus ſeu cōfugiū ꝯtra oēs tribulatōes ⁊ impedimēta/ maris