¶ Epiſtole quedam 75 magni huius p̄ſentis mundi. Capitulum. XI.V. De tribus modis quibꝰ gratia datur. Icut ſupra memini/ mille ⁊ mil le modis ꝯtēplatio variari pōt ⁊ haberi. Ideoqꝫ ꝓ tanto ad p̄ſens nō ꝑſiſto relinquēdo quēlibet ſuo ſenſui ⁊ gr̄e a deo collate. ne videar qd̓dā largiſſimū atqꝫ copioſiſſimū ⁊ qd̓ dāmodo infinitū in tam breui et modica imaginatōne velle ꝑſtringere. Sed ꝓ fina li adhuc dico. gr̄am dei p̄ſentē eſſe animetribus modis ſpecialiter. ¶ Unus eſt per iuſtificationē. ſine hoc ꝙ ſentiat̉ atqꝫ aīam cui ſic adeſt deo acceptabilē reddet. ¶ Ali us modus eſt ꝑ ſentimentū ⁊ ꝯſolatōeꝫ aliquā. ſicut in iſtis qui in ſua ꝯtemplatōe/ re cipiūt ⁊ ꝑcipiūt diuerſos ꝯſolationū modos atqꝫ gaudia ſpūalia. Nam interdū eiſ dem videt̉/ ꝙ liquefiāt oīno in quadā dulcedine. in tātū vt omne qd̓ cernunt aut me ditant̉/ plenū eſſe tali dulcore iudicāt. Aliquādo vero recipiūt ſecuritatē qͣndā admi randā humilitate plenā. qua mediāte/ ip̄i ſibimet diſplicēt ſolā accipiētes delectatō nem ⁊ placentiā eoꝝ in deo. Quotiēs enī ſibimetipſi quis placet atqꝫ in ſe de ſeipſo gaudet. certꝰ ſit a vera humilitate ſe eē alie nū. nec ꝯſolatōes ſuas quibꝰ iocūdat̉/ a d̓o hr̄e ſciat originē. Uera enī humilitas ſem per exn̄s ſociata viſitationibꝰ bonis atqꝫ diuinis/ dat cognoſcere ad imuꝫ ⁊ veracit defectꝰ ſuos. ꝑ qͦs ſibi hō diſplicet. reddit̉qꝫ vilis atqꝫ abominabilis in aſpectu ſuo. ni hilominꝰ placentiā maximā hn̄s. ſed q̄ in gr̄a miſcd̓ia bonitateqꝫ diuina ꝯſiſtit. Ali quādo aīa deuota ſentiet cordis ſui quādā dilatatōeꝫ vel ſui intellectꝰ ꝯprehēdens in ſe plꝰ qͣꝫ etiā totꝰ mūdus. iudicabitqꝫ deum fore tā excellentis atqꝫ infinite maieſtatis/ ꝙ qͣſi omne qd̓ reſiduū eſt ei nihil oīno eē videat̉. niſi inqͣꝫtū eſſe in talibꝰ deꝰ cognoſcit̉. Qn̄qꝫ vero ſentiet aīa in ſe qͣndā ſpūa lem ebrietatē/ ꝯmouentē eā ſobrie/ in laudes ſpūales. ſuſpiriaqꝫ ſancta ⁊ deuota. nō ſe valēs ad intra ꝯtinere/ qͥn oporteat d̓ fo ris erūpere ſeu ad extra id on̄dere/ qd̓ ſentiat. videt̉qꝫ interduꝫ eidē ꝙ oīa plena ſint gloria ⁊ laude plena. ¶ Tertiꝰ vero modꝰ hn̄di gr̄am pn̄tie dei/ eſt ꝑ vnionē. quēadmodū beatꝰ paulꝰ apl̓s habuit. ceteriqꝫ cōtemplatiui excellētiſſimi. Sed de mō iſto loqui me indignū reputo ⁊ os meū ꝯtineo altioribꝰ doctoribꝰqꝫ illud relinquēs diſcu tiendum. Finit. Sequitur epiſtola ¶ ab eodem edita. Ttulerūt eximie caritatis ve ſtre lr̄e/ nō ꝑuū leuamē infor tunio meo(ſicut ſpero) felici. Eſt enī flagellū pr̄is miſcd̓ia rū qd̓ vſqꝫ mō vere ſupra ſpē et omne meritū meū/ tꝑauit. Fecit enī cum tēptatōe ꝓuentū vt poſſem ſuſtinere. Gratias igit̉ vr̄e benigniſſime pietati/ q̄ ꝯpaſſionē p̄ſtitit taliter flagellato/ q̄ plena cōſolatōe documēta ſuꝑaddidit/ q̄ demū p̄conijs qualia nec vſurpo mihi nec eis me di gnū cenſeo p̄grauauit. Sic plane ſic dece bat ſapientiā ꝓfeſſos/ vt vnū ē cōſortio ſuo quanqͣꝫ abortiuū qꝛ tn̄ in tribulatōe poſitū ſolarent̉ ¶ Uerū et ſi abſqꝫ vlla fictione cū laboribꝰ plurimis ⁊ expēſis. olim iā conatus ſum debiles humeros meos/ ⁊ fragilitatis ſue conſocios ſubducere/ oneri tanto cancellarie ꝑiſienẜ. ⁊ in aliū gradū tranſ ferre/ uihilominꝰ inegreſſibili quodā labo rinto circūactus/ ⁊ quaſi poſuerim pedes meos in rete ⁊ in maculis eius ambulē/ cō fuſus ſum ab expectatōe ſentioqꝫ illud terentianū ꝙ nō licet hoīem ſepe eſſe vt vult Mandatꝰ ſum qͥppe ab illo/ cui poſt deuꝫ me ⁊ oēs oꝑas meas debeo. dn̄m meū dominū Burgond̓ loquor. cuiꝰ vtinaꝫ aliud circa me et ꝓ me modeſtiꝰ humiliꝰ ſalubriꝰ qꝫ cōſiliū extitiſſet ignoſcat deꝰ idip̄m conſulentibꝰ. ¶ Ibā obediens ſed impediuit iter meū/ qͥ olimaſine Balaam obſtitit/ et interim ab executione officij cācellarie me ſpontaneū illud etiā ꝓrſus deſerere ꝑatum tn̄ illud ꝓ obedientia exequi volentē ſuſpē dit. In qua re facio quod mandatis/ neqꝫ aliud ꝓnunc ſubeſſe video ⁊ ſubſtituo enī pro exercendis omnibꝰ que pn̄s agerē cuꝫ ſolēnitate factum mitto. Beue valete/ mei memores in orationibꝰ veſtris. Scriptuꝫ brugꝭ. xxvij. april̓. Sequitur alia epiC ſtola eiuſdem. Ocundum eſt ſocij ⁊ fratres in xp̄o dilectiſſimi. Iocūdū valde qꝛ verbis nequeo vos alloqui. Sunt ei amicoꝝ grata vndecūqꝫ colloqͥa Bb