Liber. II. de canonico nocturnarum gentijs ſeu ignoratiōibꝰ nr̄is obtulimꝰ. ⁊ ꝯfeſſionis nr̄ę veniam ꝓfuſis gemitibꝰ imploratā. ſollicitius nos ſi tꝑs quietis īuenerit maculare feſtinat. tūc p̄cipue fi duciā nr̄aꝫ d̓ijcere atqꝫ eneruare ꝯtēdēſ cū feruentius nos ad deū tēdere oratio­num nr̄aꝝ puritate ꝑuiderit. ita vt non nunqͣꝫ qͦs per totū noctꝭ ſpacium ſaucia re nō potuit. ſub illiꝰ hore breuiſſimo tē­pore dehoneſtare conetur. Scd̓a ꝟo ꝙ tam ⁊ ſi nulla tal̓ verenda diaboli emer­gat illuſio. intercedēs etiā purꝰ ſopor in­ertiam mōacho mox euigilaturo partu­riat. ſegnemqꝫ torporē inferēs menti. per totū diei ſpaciū vigorem eius obtūdat. illāqꝫ hebetet perſpicaciā ſēſus. ⁊ pīgue­dinem cordis exhauriat. q̨̄ nos poſſit ꝑ totuꝫ diem adu̓ſus oēs inſidias inimici cautiores robuſtioreſqꝫ ẜuare Ꝙͣobreꝫ canonicꝭ vigilijs pͥuate ab eis ſubiūgun tur excubię. ac maiore illis obẜuātia ſuc cedūt. vt ⁊ illa purificatio q̨̄ pſalmis et orationibꝰ eſt acquiſita non ꝑeat. ⁊ intē tior ſollicitudo diligentiꝰ nos ꝑ dieꝫ cu­ſtoditura p̨̄paret̉ meditatiōe nocturna. Quemadmodū in cellulis ſu­is opus manuū et orationes pariter exerceāt. Cap̄. xiiij. T idcirco eas cū adiectiōe ope­ris exequunt̉. ne velut ocioẜ va leat ſomnus irrepere. Sicut eī nullū ferme ab eis ocij tꝑus excipitur. ita nec meditationi qͥdem ſpiritali finis im ponitur. Nam parit̓ exercentes corporꝭ aīmęqꝫ ꝟtuteſ. exterioris hoīs ſtipendia cū emolumentꝭ interioris exequāt. lubri­cis motibꝰ cordis ⁊ fluctuationi cogita­tionum inſtabili operuꝫ pondera velut quandā tenacē atqꝫ immobilē anchorā p̄figentes. cui volubilitas ac ꝑuagatio cordis innexa intra cellę clauſtra velut ī portu fidiſſimo valeat cōtineri. atqꝫ ita ſpiritali meditatiōi tm̄ ⁊ cuſtodie cogi­tationum intenta. nō modo ad ꝯſenſuꝫ praue cuiuſqꝫ ſuggeſtionis ꝑuigilē men tem corruere nō ſinat. verūetiam ab omī ſuperflua ocioſaqꝫ cogitatiōe cuſtodiat ita vt qͥd ex quo pēdeat haud facile poſ ſit a quoquā diſcerni. id eſt vtrū ꝓpt̓ me ditationem ſpiritalē inceſſabile manuū opus exerceant. an̄ ꝓpter operꝭ iugitatē tam p̄clarum ſpūs ꝓfectum ſciētieqꝫ lu­men acquirant. Qua lege modeſtie poſt oratio num miſſam vnuſquiſqꝫ ad ſu­am cellulam redeat. et cui ſub­datur increpationi is qui aliter fecerit. Cap. xv. Initis itaqꝫ pſalmis. ⁊ qͦtidia­na congregatione ſicut ſuꝑius cōmemorauimꝰ abſoluta. nul­lus eorū vel ad modicum ſubſiſtere aut ſermocinari audet cū altero. ſꝫ ne qͥdē ꝑ totū diei ſpaciū a cella ſua ꝓgredi. aut deſerere opus qd̓ in ea ſolitus eſt exerce­re p̄ſumit. niſi forte cū fuerint ad officiū neceſſarij cuiuſqꝫ operis euocati Quod ita explent foras egreſſi. vt nulla int̓ eos ſermocinatio penitꝰ cōſerat̉. Sꝫ ſic vnꝰ quiſqꝫ opus exequitur iniūctū. vt pſal­mum vel ſcripturā quālibet memoriter recenſendo. nō ſolum ꝯſpirationi noxie vel conſilijs prauis. ſed nec ocioſis qͥdeꝫ colloquijs. vllā copiam vel tꝑs imparti at. oris parit̓ ⁊ cordis officio in medita­tione ſpiritali iugit̓ occupato Summa nanqꝫ obſeruātia cuſtodit̉. ne qͥſqͣꝫ cuꝫ alio ac precipue iuniores vel ad pūctuꝫ tꝑis pariter ſubſtitiſſe. aut vſpiam ſeceſ ſiſſe. vel manus ſuas inuicē tenuiſſe dep̨̄­hendāt̉: Si qui ꝟo ꝯtra huiꝰ regule di­ſciplinā reperti fuerit aliqͥd ex his q̨̄ int̓ dicta ſunt admiſiſſe. vt ꝯtumaces ac p̄­uaricatores mandatoꝝ non leuis culpe rei ꝓnūciati. ſuſpitione etiā ꝯiuratiōis prauiqꝫ ꝯſilij carere nō poterūt. Quam culpā niſi in vnū cunctꝭ fratribꝰ ꝯgrega tis publica diluerit pnīa. oratiōi fratꝝ nullus eorum intereſſe permittitur. Ꝙ nulli orare cū illo qui fuerit ab oratiōe ſuſpēſus liceat. Capitulū. xvi. Ane ſi quis pro admiſſo quoli bet delicto fuerit ab oratione