Collatio quarta Abbatis danielis gādi cetus reẜuāt quos velut abbates inſtituere ſe poſſe preſumunt. Ꝙ ſi in ve ritate viā ꝑfectiōis inqͥrerēt. hoc potiꝰ tota ꝟtute ꝑficere niterent̉. vt ſcꝫ exuti nō ſolū pecunijs. ſꝫ etiā affectiōibꝰ pͥſtinis ⁊ diſtentionibꝰ vniu̓ſis. ſemetip̄os ſingulares ac nudos ita ſb̓ ſenioꝝ imperio col locarēt. vt curā nō modo aliorū nullaꝫ. ſꝫ ne ſui quidē gererēt. Ecōtrario auteꝫ euenit. vt dū fratribꝰ pręeſſe feſtināt. nū qͣꝫ ſenioribꝰ ip̄i ſubijciātur. ⁊ a ſuperbia inchoātes dū inſtituere cupiūt. nec diſce re ip̄i nec agere ea que ſunt deo agenda mereātur. Quibꝰ neceſſe eſt vt ẜm ſalua toris ſnīam ceci duces cecoꝝ effecti. pariter in foueā cadant. Cuius ſuꝑbie licꝫ vnū ſit genus. duplex tn̄ eius eſt ſpecies. vna q̨̄ ſerietatē grauitatēqꝫ iugiter immitatur. alia q̨̄ effrenata libertate in cachinos fatuos riſuſqꝫ diſſoluit̉. Et illa qui dem taciturnitate congaudet. hec vero dedignat̉ ſilentio coartari. nec confundit̉ paſſim ꝓloqͥ. etiā res incogruas ⁊ īeptas. dū erubeſcit vel inferior ceteris vl̓ indoctior iudicari. Alia ob elationē clericatus ambit officiū. altera deſpicit. vt pote iudicās illud. aut dignitati priſtīe aut vitę. ac nataliū ſuorū meritis incō gruū vel indignū. Quarū q̨̄ deterior ꝓnūcianda ſit. vniuſcuiuſcūqꝫ diſcutiat ac ꝑpendat examē. Unū ſane atqꝫ ideꝫ inobediētie genus eſt. vl̓ ꝓpter oꝑatiōis inſtantiā. vel ꝓpter ocij deſideriū ſeniorꝭ violare mandatū. tanqꝫ diſpēdioſum ē ꝓ ſomno qͣꝫ ꝓ vigilantia monaſterij ſta tuta ꝯuellere. Tantū deniqꝫ eſt abbatiſ tranſire p̄ceptū vt legas. qͣntū ſi cōtem nas vt dormias. nec aliꝰ ſuperbie fomēs eſt ꝓ ieiunio fratrē qͣꝫ ꝓ refectiōe ꝯtēnere. niſi ꝙ ꝑnicioſiora et a remedijs longiquiora ſunt vicia quę ſub ſpecie ꝟtutū ⁊ imagine ſpiritaliū rerū vident̉ emergere. qͣꝫ illa q̨̄ ex aperta carnali voluptate gignūtur. Hec enī velut palaꝫ expoſiti ac manifeſti languores. et arguūtur cominus ⁊ ſanātur. illa vero dū pretextu ꝟtutū tegūtar. incurata ꝑdurāt et deceptos quoſqꝫ periculoſius faciunt ac de ſperatius egrotare. De his qui cōtēptis magnis occupatur in paruis. ¶ Cap̄. xxi. Am illud ridiculū qͣliter exprimat̉. ꝙ nōnullos poſt prime re nūciatiōs ardoreꝫ. quo vel res familiares vel opes plurimas ac militiam ſeculi relinquētes ſemetip̄os ad mo naſteria cōtulerūt. tāto cernimꝰ ſtudio in his quę penitus abſcidi nō poſſunt. ⁊ q̨̄ nequeūt in hͦ ordine nō haberi. qͣꝫuis parua viliaqꝫ ſint. eſſe deuinctos. vt ho rū cura priſtinarū oīm facultatū ſuperet paſſionē. Quibꝰ ꝓfecto nō magne proderit maiores opes ac ſb̓as cōtēpſiſſe. qꝛ affectus earū ob qͦs ille contēpte ſunt in res paruas atqꝫ exiguas tranſtulerunt. Nā viciū cupiditatis ⁊ auaricie qd̓ erga ſpēs precioſas exercere non poſſunt. circa viliores materias retinētes. n̄ abſcidiſſe ſꝫ immutaſſe ꝓbāt priſtinā paſſio nē. Nam nimia deuīcti diligentia erga curā ꝑſiathij. ſportelle ſagelli. codicꝭ mat te aliarūqꝫ ſimiliū rerū qͣꝫuis viliſſima rū eadē tn̄ qua antea libidine detinētur. Quę etiā tanta emulatione cuſtodiunt atqꝫ defendūt. vt ꝓ ip̄is aduerſus fratrē cōmoueri. atqꝫ litigare qd̓ etiā turpius eſt nō pudeat. In quibꝰ adhuc egritudi ne cupiditatis priſtine laborātes. hͨ eadē q̨̄ vſus corꝑis poſſidere monachum vel neceſſitas cogit. hi ſcd̓m numerū menſu rāqꝫ cōmunē nō ſūt hr̄e ꝯtēti. in hoc qͦꝫ ſui cordis auaritiam deſignātes. cū vel ea quibꝰ vti neceſſe eſt ꝓpenſius ſtudent habere qͣꝫ ceteri. vel excedentes diligētie modū peculiarius ea attētiuſqꝫ cuſtodi unt. et ab aliorū ꝯtrectatione defendūt. q̨̄ vniuerſis fratribꝰ debēt eē cōmunia quaſi ꝟo differētia tātūmodo metallo rū. et nō ip̄a paſſio cupiditatis habeat̉ innoxia. ⁊ cū ꝓ rebꝰ quidem magnis ira ſci nō liceat. ꝓ vilioribꝰ vero hoc ip̄m feciſſe ſine culpa ſit. et nō idcirco precioſio res abiecerimus materias. vt faciliꝰ diſ