De velle bonū et agere malu­īmo vero quiſqͥs ꝯſiderās cōſcīaꝫ ſuā­vt nō dicā amplius vnā ſaltē ſynaxim ſine vlla verbi vel facti vel cogitationis interpellatiōe ſe deprehēderit celebraſſe. abſqꝫ pctō ſe eſſe ꝓnūciet. Proinde qͥa his om̄ibꝰ ocioſis ac ſuꝑfluis rebꝰ. volu­crē hūane mētis excurſuꝫ fatemur carere nō poſſe. ꝑ hoc vtiqꝫ cōſequēter ſine pec­cato nos nō eſſe veraciter cōfitem̄. Naꝫ qͣꝫtauis circūſpectione vnuſquiſqꝫ cor ſuū ẜuare ꝯtēdat. nunqͣꝫ id ẜm deſideri­um ſpūs ſui. repugnāte carnis cōditiōe cuſtodiet. Quāto enim magis ꝓfecerit mēs hūana. et ad ſinceriorē ꝯtēplatiōis ꝑuenerit puritatē. tanto ſe immūdiorem quaſi ꝑ ſpeculuꝫ ſuę puritatis inſpiciet. qꝛ neceſſe eſt dū animus ad ſublimioreꝫ ſe extēdit intuitū. et maiora quā nouit ꝓ ſpiciēs cōcupiſcit. illa in qͥbꝰ eſt vt inferi­ora ſꝑ ac viliora deſpiciat. Ꝙ licet agnoſcamus nos ſine peccato nō eſſe nō debeamus tamen nos a dn̄ica cōmunione Cap̄. xxi. ſuſpendere. Lura ſiqͥdeꝫ denotat ſincerior obtutus. paritqꝫ ſibi maiorē re prehenſionis dolorē irreprehen­ſibilis vita. et multiplicat gemitus atqꝫ ſuſpiria emēdatio moꝝ. et emulatio attē ta ꝟtutū. Nemo enī illo in qͦ profecerit gͣ­dū pōt eſſe ꝯtētus. et qͣꝫtū qͥs fuerit mēte purgatior. tāto ſe ſordidiorē vidēs magꝭ hūilitatis qͣꝫ elatiōis inuenit cauſas. qͣꝫ toqꝫ ꝑnicius ad ſublimiora cōſcenderit. tanto āplius preuidet ſibi ſuꝑeſſe qͦ ten­dat. Deniqꝫ ille apl̓oꝝ eximius quē dili­gebat ieſus. recūbēs ſupra pectus eius. hāc qͣſi ex dn̄ico ꝓtulit corde ſententiaꝫ. Si dixerimus. qꝛ pctm̄ non habemꝰ. ip̄i nos ſeducimus. et veritas in nob̓ nō eſt. Itaqꝫ ſi dicētes nos nō hr̄e pctm̄. veri­tatē id eſt chriſtū nō habemus in nobis. quid aliud ꝓficimus niſi vt nos hac ip­ſa profeſſione ex peccatoribus ſceleratos atqꝫ impios approbemus: Poſtremo ſi cordi eſt veriꝰ explorare. vtrū poſſibile ſit hūane ſubſtātie anamartheton. id eſt. ī­peccātiā poſſidere. a qͥbꝰ hoc manifeſtius diſcere poterimꝰ. qͣꝫ ab his qͥ carnē ſua­crucifixer̄t cū vicijs ⁊ ꝯcupiſcētijs. et qͥbꝰ ꝟe crucifixus eſt mūdus? Qui cū de cor dibꝰ ſuis nō ſolū radicitus vicia vniuer ſa cōuulſerit. verūetiā pctōꝝ memoriaꝫ ac cogitatiōes conētur excludere. nihilo­minus tn̄ qͦtidie fideliter ꝓfitent̉. ne vna qͥdeꝫ hora ſine macula ſe eſſe poſſe pecca­ti. Nec tn̄ ex eo debemus nos a dn̄ica cō munione ſuſpēdere. qꝛ nos agnoſcimus pctōres. ſꝫ ad eā magis ac magis eſt ꝓpt̓ aīę medicinā et purificationeꝫ ſpiritus auide feſtinādum. verūtamē ea hūilitate mētis ac fide. vt indignos nos ꝑceptiōe tante gratie iudicantes. remedia potius noſtris vulneribꝰ expetamus. Alioquin nec anniuerſaria qͥdē digne eſt preſumē. da cōmunio. vt qͥdā faciunt qͥ in mona­ſterijs cōſiſtentes. ita ſacramētorū celeſti um dignitatē ⁊ ſanctificationē ac meritū metiūtur. vt eſtimēt ea nō niſi ſctōs atqꝫ īmaculatos debere preſumere. et nō po­tius ſanctos mūdosqꝫ nos ſua partici­patione perficiant. Qui profecto maio­rem arrogātie preſumptionē. quā decli­nare ſibi vidētur incurrūt. qꝛ vel tūc cuꝫ ea ꝑcipiūt dignos ſe eius perceptiōe di­iudicāt. Multo enī iuſtius eſt. vt cum hac cordis hūilitate qͣ credimus ⁊ fatem illa ſacroſancta miſteria nūqͣꝫ ꝓ merito nos poſſe ꝯtingere. ſingulis ea dn̄icꝭ ob­remediū noſtrarū egritudinū preſuma­mus. qͣꝫ vt vana ꝑſuaſione cordis elati vel poſt annū dignos eoꝝ ꝑticipio nos eſſe credamus. Quapropter vt hec intel ligere ⁊ fructuoſe tenere poſſimus. miſe­ricordiā dn̄i vt nos ad ꝑficienda hec ad iuuet attētius imploremus. q̨̄ neqͣqͣꝫ ita vt cetere hūane artes p̄cedēte quadā ra­tione ꝟboꝝ. ſꝫ actu potius ⁊ experiētia p̄­eunte diſcūtur. queqꝫ rurſum. niſi tā col­lationibꝰ ſpiritaliū viroꝝ frequēter exa­minata fuerint ⁊ polita. qͣꝫ documentis et qͦtidiana experiētia ſollicite ventilata aut obſoleſcūt incuria. aut ocioſa obliui­one depereunt. Explicit abbatis theone collatio tertia.