Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem lijs polleret. familia creſceret. greges exu­perarent. in tanto omnipotentis dei timo re perſtitit: vt inter cuſtodiam diſcipline. inter acta iuſticie. inter multa humilita­tis obſequia. miſericordie operibus intē­tus. ſacrificijs offerendis deditus. holo­cauſta domino pro ſingulis filijs immola ret: ne quis eorum ſaltē in corde peccaſ­ſet. Penſemus ergo quāta erat cuſtodia boni operis: qui in filijs ſuis expiabat ſa­crifitijs culpas cordis. Sed ꝙͣ iuſtus eſ­ſet in proſperitate innotuerat. Ualde au­tem ignotum erat: ſi perſeuerare iuſtus ⁊ inter flagella potuiſſet. Tangēdus ergo erat verbere vir ille ſanctus in proſperis: interrogatur aduerſis. vt qui notus erat omnipotenti domino: notus perflagella­fieret nobis ⁊ ſibimetipſi. Diſponente ita qꝫ domino conſumpti ſunt greges. inter­fecti cuſtodes. euerſa domus. extincti fi­iij. percuſſa caro a planta pedis vſqꝫ ad verticem. Remanſit vxor incolumis: que verborum laculis vulnera augeret. Sed hanc vir ſanctus in tētatione ſanus. ī vul nere prudenter doceteeiqꝫ reſpondet di­cens. Si bona accepimus de manij domi ni: mala quare non ſuſcipiamus. Iob.2. Amici quoqꝫ ad conſolandū veniunt: ad contumelias prorumpūt. ⁊ in dolore vul­nerum: addunt adhuc vulnera verboruꝫ Immiſericordē dicunt. raptorem nomi­nant. violentū denunciant. oppreſſorem pauperū fatentur. Quid igitur miles de­faceret inter dolētia vulnera ⁊ amara ver ba depreſſus: Ecce flagella dei ⁊ verba hominū ſimul afflicti animuꝫ ad deſpera­tionem premunt. ſed virtute ſpiritus ple­nus: carnis vulneribus iacens. mētis ro­bore ſtans. cōtra deſperationis impulſuꝫ reduxit ad memoriam bona que egerat. Quia miſericors fuerat: dicit. Oculꝰ fui ceco: ⁊ pes claudo. Iob.29. Et rurſum. Pater eram pauperum. Ibidem. Quia diſcipline cuſtos ⁊ benignus: dicit. Cum qꝫ ſederem quaſi rex circūſpectante me ex ercitu: eram tamen merentiū conſolator. Ibidem. Quia humilis fuerat: dicit. Si contempſi ſubire iudicium cuꝫ ſeruo meo ⁊ ancilla mea: cum diſceptarent aduerſuꝫ me. Iob.21. Quia hoſpitalis fuerit fate tur. Si deſpexi pretereuntē eo ꝙ non ha buerit indumentum. Ibidē. Quia largo in donis: dicit. Si non benedixerunt mi­hi latera eius: ⁊ de velleribus ouiū mea­rum calefactus eſt. Ibidem. Quia violē­tus non fuerat teſtatur dicens. Si leua­ui ſuper pupillum manum meam: cum vſ derem me in porta ſuperiorē. Ibidem. Quia de inimici periculo nunꝙͣ exulta­uerit: dicit. Si gauiſus ſum ad ruinaꝫ ei­us: qui me oderat. Ibidem. Quia pati­ens fuit ⁊ etiam ſuorum maliciaꝫ equani­miter pertulit: dicit. Si non dixerunt vi­ri tabernaculi mei: quis det. de carnibus eius ⁊ ſaturemur: Ibideꝫ. Quid eſt hoc ꝙ vir ſanctus tot ſuas virtutes inter fla­gella enumerat. Quid eſt ꝙ ore ſuo ope­ra que fecerat laudat: niſi quia inter vul­nera ⁊ verba que hunc ad deſperationem trahere poterāt ad ſpeꝫ animū reformat. Et qui in proſperitate humilis fuit: reuo­catis bonis ſuis ad memoriam: infractus in aduerſitate permanſit. Cuius enim animum inter tot flagella illa verba ad deſperationem non impellerent: niſi ſibi ad memoriam bona que fecerat reuocaſ­ſet. Uidit igitur ſanctus vir mentem ſu­am auditis tot malis ad deſperationē con cuti: ⁊ mirabiliter ſtuduit in ſpe certa ex bonis ſuis actibus ſolidari. Sic imple­tur quod ſcriptum eſt. In die bonorum ne immemor ſis malorum: ⁊ in die malo­rū ne īmemor ſiſ bonoꝝ. Eccl̓. 11. Si eī cū bona hēmus maloꝝ remiſcimur: qͥ aut iā paſſi ſumus: aut adhuc pati poſſumus: ac cepta bona mentē non eleuant. quia eo­rum gaudium timor memorie malorū pre mit. Et ſi cum mala habemus bonorū re­miniſcimur: que autiam accepimus: aut adhuc nos poſſe accipere ſperamus: malo rum pondus animum ad deſperationem non premit. quia hunc ad ſpem memoria