XI audiēdo. odores olfaciēdo. ſapores guſtādo dura mollia cōtrectando ſentimus: quoruꝫ ſenſibiliū etiā imagīes eis ſimillimas nec iam corꝑeas cogitatiōe ꝟſamꝰ: memoria tenemꝰ ipſas in iſtoꝝ deſideria cōcitamur: ſꝫ ſine vl la phantaſiaꝝ vel phantaſmatū imaginatiōe ludificatoria: me eſſe. me idqꝫ noſſe et amare certiſſimū eſt Nll̓a ī his ꝟis academicoꝝ argu menta formido dicentiū. Quid ſi fallerꝭ? Si em̄ fallor: ſū. Nāqui non eſt: vtiqꝫ nec falli p̄t: ac hoc ſū ſi fallor. Quia ſū fallor. Quō eſſe me fallor: qn̄ certū ē me ſi fallor? Quia igitur eſſeꝫ fallerer: etiā ſi fallar ꝓculdubio in eo me noui eſſe fallor. Cōſeq̄ns ē aūt vt etiā in eo me noui noſſe fallar. Sicut em̄ noui me: ita noui etiā hocip̄ꝫ noſſe me­Eaqꝫ duo amo eundē qͦꝫ amorē qͥddā t̓ciū nec īparis eſtimatiōis eis qͣs noui rebꝰ adiū­go Neqꝫ em̄ fallor amare me: in his amo non fallar: quāqͣꝫ ſi illa falſa eſſent: falſaꝫ me amare verū eſſet. quopacto recte rep̄hē­derer recte ꝓhiberer ab amore falſoꝝ: ſi me illa amare falſū eſſet? ꝟo illa ꝟa atqꝫ cer ta ſint: qͥs dubitet eoꝝ amant̉: ip̄e amor verꝰ certus ē? Taꝫ Porro nemo eſt eſſe ſe nolit: qͣꝫ nemo ē btūs eſſe velit. Quō pōt btus: ſi nihil ſit? Ca. XXVII. Ta vero vi quadā naturali ip̄m eſſe iocundū eſt: vt ob aliud hi mi ſeri ſūt nolint interire. Et cuꝫ ſe mi­ſeros eſſe ſentiant ſeipſos de rebus: ſꝫ mi­ſeriā ſuā potiꝰ auferri velint. Illis etiā ſibi miſerrimi apparent: plane ſunt: ſoluꝫ a ſapientibꝰ qm̄ ſtulti: verūetiā ab his ſe bea­tos putant miſeri iudicant̉: qꝛ pauperes atqꝫ mendici ſūt: ſi qͥs īmortalitatēdaret: nec ip ſa miſeria moreret̉: ꝓpoſito ſibi ſi in eadeꝫ miſeria ſꝑ eſſe nolēt: nulli nuſqͣꝫ eēt futuri: ſꝫ oīmō ꝑituri. ꝓfecto exultarēt leticia: ſic ſꝑ eligerent eſſe qͣꝫ oīno eſſe. Huius rei teſtꝭ ē notiſſimꝰ ſenſus eoꝝ. Un̄ em̄ mori metuūt: malūt ī illa erūna viuere qͣꝫ morte finire niſi qꝛ ſatis apparet qͣꝫ refugiat natura Atqꝫ ideo ſe nouerint eſſe morituros: pro magno beneficio ſibi hāc impendi miſericor­diam deſiderāt: vt aliqͣnto ꝓductius in eadeꝫ miſeria viuant tardiuſqꝫ moriant̉. Proculdu bio indicāt īmortalitatē ſaltē talē hēat finē mendicitatꝭ: qͣnta gratulatiōe ſuſciperēt Quid aīalia oīa etiā irrōnalia quibus datuꝫ eſt iſta cogitare: ab īmenſis draconibꝰ vſqꝫ ad exiguos vermiculos? Nonne ſe eſſe velle: atqꝫ ob interitū fugere oībus qͥbus pn̄t mo tibus in dicāt? Quid arbuſta oēſqꝫ frutices bus nullꝰ ē ſenſus ad vitandā manifeſta mo­tiōe ꝑniciem? Nōne vt in auras tutū culmīs germen emittāt: altius terre radices affigūt alimentū trahāt: atqꝫ ita ſuū qͦdāmodo eſſe cōſeruēt? Ip̄a poſtrēo corꝑa qͥbꝰ ſolū ſēſus ſꝫ nec vlla ſaltē ſemīalis ē vita: ita tn̄ vel exili­unt in ſuꝑna: vel in ima deſcendūt: vel libran tur ī medijs: vt eſſentiā ſuā vbi ẜm naͣꝫ pn̄t cuſtodiant. ꝟo noſſe qͣntū amet̉ quāqͣꝫ fal li nolit hūana naͣ: vel hinc ītelligi p̄t: lamēta ri qͥſqꝫ ſana mēte mauult: qͣꝫ letari in amentia Que vis magna atqꝫ mirabil̓ mortalibꝰ: p̄ter hoī aīantibꝰ nulla ē: licet eoꝝ qͥbuſdā ad iſtaꝫ lucē ꝯtuendā: multo qͣꝫ nob̓ ſit acrior ſēſusculoꝝ: ſꝫ lucē illā īcorꝑeaꝫ cōtingere neq̄unt mens nr̄a qͦdāmō radiat̉: vt de his oībꝰ recte iudicare poſſimꝰ. inqͣntū capimꝰ: intā­tuꝫ id poſſumus. Uerūt ineſt ſenſibꝰ irrōna liū aīaliū: ſi ſcīa nullo: at certe q̄dā ſciē­tie ſil̓itudo: cet̓a āt reꝝ corꝑaliū: qꝛ ſentiūt ẜꝫ qꝛ ſentiunt̉: ſenſibilia nūcupata ſūt. Quoꝝ in arbuſtis ſil̓e ē ſenſibꝰ alunt̉ gignunt. Uerūt oīa corꝑalia latētes in naͣ cās hn̄t ſꝫ for̄as ſuas qͥbꝰ m̄di huiꝰ viſibil̓ ſtructura for moſa ē: ſentiendas ſenſibꝰ p̄bent: vt pro eo noſſe pn̄t: qͣſi īnoteſcere velle videant̉. Sꝫ nos ea ſenſu corꝑis ita capimꝰ. vt de his ſen ſu corꝑis iudicemꝰ Habemꝰ em̄ aliū interiorꝭ hoīs ſenſū iſto lōge p̄ſtantiorē: iuſta īiuſta ſentimꝰ: iuſta ītelligibilē ſpēm: īiuſta eiꝰ ſē timus priuationē. Ad huiꝰ ſenſus officiuꝫ: acies pupille: foramē auricule: ſpiramē ta nariū: guſtꝰ fauciū: vllus corꝑeus ta­ctꝰ accedit Ibi me: noſſe certꝰ ſū. a mo atqꝫ aāre me ſil̓r certꝰ ſū. Ca. XXVIII. Ed duobꝰ illis eēntia ſcꝫ noticia qͣntū ament̉ in nob̓: quēadmodū etiā incer̓is rebꝰ infra ſūt: eoꝝ reꝑi atur: ſi differēs q̄dā tn̄ ſil̓itudo: qͣꝫtū ſuſcepti huiꝰ oꝑis viſa ē poſtulare ſatꝭ diximꝰ. De a more āt amant̉: vtꝝ ipſe amor amet̉: di ctū ē. Amat̉ āt. Et hinc ꝓbamꝰ in hoībꝰ qui rectius amant̉: ip̄e magꝭ amet̉ Neqꝫ vir bo nus: merito d̓r ſcit qd̓ bonū ē: ſꝫ diligit Cur in nobiſipſis ip̄m amoreꝫ nos amare ſentimꝰ: amamꝰ qͥcqͥd boni amamꝰ. Eſt em̄ amor amat̉ qd̓ amandū ē: iſtū amorē odit in ſe illū diligit: id amat̉ qd̓ amanduꝫ nōē. Pn̄t ābo eſſe in vno hoīe: bonū eſt hoī: vt illo ꝓficiēte bn̄ viuimꝰ: iſte deficiat male viuimꝰ: donec ad ꝑfectū ſanet̉: in bo­ cōmutet̉ qd̓ viuimꝰ. Si em̄ pecora eſſe­mus: carnalē vitā qd̓ ẜm ſenſū eiuſdē ē ama remꝰ: idqꝫ eēt ſufficiēs bonū nr̄m: ẜm cum A