XI audiēdo. odores olfaciēdo. ſapores guſtādo dura ⁊ mollia cōtrectando ſentimus: quoruꝫ ſenſibiliū etiā imagīes eis ſimillimas nec iam corꝑeas cogitatiōe ꝟſamꝰ: memoria tenemꝰ ⁊ ꝑ ipſas in iſtoꝝ deſideria cōcitamur: ſꝫ ſine vl la phantaſiaꝝ vel phantaſmatū imaginatiōe ludificatoria: me eſſe. me idqꝫ noſſe et amare certiſſimū eſt Nll̓a ī his ꝟis academicoꝝ argu menta formido dicentiū. Quid ſi fallerꝭ? Si em̄ fallor: ſū. Nāqui non eſt: vtiqꝫ nec falli p̄t: ac ꝑ hoc ſū ſi fallor. Quia gͦ ſū qͥ fallor. Quō eſſe me fallor: qn̄ certū ē me eē ſi fallor? Quia igitur eſſeꝫ qͥ fallerer: etiā ſi fallar ꝓculdubio in eo ꝙ me noui eſſe nō fallor. Cōſeq̄ns ē aūt vt etiā in eo ꝙ me noui noſſe nō fallar. Sicut em̄ noui me eē: ita noui etiā hocip̄ꝫ noſſe meEaqꝫ duo cū amo eundē qͦꝫ amorē qͥddā t̓ciū nec īparis eſtimatiōis eis qͣs noui rebꝰ adiūgo Neqꝫ em̄ fallor amare me: cū in his q̄ amo non fallar: quāqͣꝫ ⁊ ſi illa falſa eſſent: falſaꝫ me amare verū eſſet. Nā quopacto recte rep̄hēderer ⁊ recte ꝓhiberer ab amore falſoꝝ: ſi me illa amare falſū eſſet? Cū ꝟo ⁊ illa ꝟa atqꝫ cer ta ſint: qͥs dubitet ꝙ eoꝝ q̄ amant̉: ⁊ ip̄e amor verꝰ ⁊ certus ē? Taꝫ Porro nemo eſt qͥ eſſe ſe nolit: qͣꝫ nemo ē qͥ nō btūs eſſe velit. Quō eī pōt btus eē: ſi nihil ſit? Ca. XXVII. Ta vero vi quadā naturali ip̄m eſſe iocundū eſt: vt nō ob aliud ⁊ hi qͥ mi ſeri ſūt nolint interire. Et cuꝫ ſe miſeros eſſe ſentiant nō ſeipſos de rebus: ſꝫ miſeriā ſuā potiꝰ auferri velint. Illis etiā qͥ ⁊ ſibi miſerrimi apparent: ⁊ plane ſunt: ⁊ nō ſoluꝫ a ſapientibꝰ qm̄ ſtulti: verūetiā ab his qͥ ſe beatos putant miſeri iudicant̉: qꝛ pauperes atqꝫ mendici ſūt: ſi qͥs īmortalitatēdaret: qͣ nec ip ſa miſeria moreret̉: ꝓpoſito ſibi ꝙ ſi in eadeꝫ miſeria ſꝑ eſſe nolēt: nulli ⁊ nuſqͣꝫ eēt futuri: ſꝫ oīmō ꝑituri. ꝓfecto exultarēt leticia: ⁊ ſic ſꝑ eligerent eſſe qͣꝫ oīno nō eſſe. Huius rei teſtꝭ ē notiſſimꝰ ſenſus eoꝝ. Un̄ em̄ mori metuūt: ⁊ malūt ī illa erūna viuere qͣꝫ eā morte finire niſi qꝛ ſatis apparet qͣꝫ refugiat natura nō eē Atqꝫ ideo cū ſe nouerint eſſe morituros: pro magno beneficio ſibi hāc impendi miſericordiam deſiderāt: vt aliqͣnto ꝓductius in eadeꝫ miſeria viuant tardiuſqꝫ moriant̉. Proculdu bio gͦ indicāt īmortalitatē ſaltē talē q̄ nō hēat finē mendicitatꝭ: qͣnta gratulatiōe ſuſciperēt Quid aīalia oīa etiā irrōnalia quibus datuꝫ nō eſt iſta cogitare: ab īmenſis draconibꝰ vſqꝫ ad exiguos vermiculos? Nonne ſe eſſe velle: atqꝫ ob hͦ interitū fugere oībus qͥbus pn̄t mo tibus in dicāt? Quid arbuſta oēſqꝫ frutices qͥ bus nullꝰ ē ſenſus ad vitandā manifeſta motiōe ꝑniciem? Nōne vt in auras tutū culmīs germen emittāt: altius terre radices affigūt qͦ alimentū trahāt: atqꝫ ita ſuū qͦdāmodo eſſe cōſeruēt? Ip̄a poſtrēo corꝑa qͥbꝰ nō ſolū ſēſus ſꝫ nec vlla ſaltē ſemīalis ē vita: ita tn̄ vel exiliunt in ſuꝑna: vel in ima deſcendūt: vel libran tur ī medijs: vt eſſentiā ſuā vbi ẜm naͣꝫ pn̄t eē cuſtodiant. Iā ꝟo noſſe qͣntū amet̉ quāqͣꝫ fal li nolit hūana naͣ: vel hinc ītelligi p̄t: ꝙ lamēta ri qͥſqꝫ ſana mēte mauult: qͣꝫ letari in amentia Que vis magna atqꝫ mirabil̓ mortalibꝰ: p̄ter hoī aīantibꝰ nulla ē: licet eoꝝ qͥbuſdā ad iſtaꝫ lucē ꝯtuendā: multo qͣꝫ nob̓ ſit acrior ſēſus oculoꝝ: ſꝫ lucē illā īcorꝑeaꝫ cōtingere neq̄unt qͣ mens nr̄a qͦdāmō radiat̉: vt de his oībꝰ recte iudicare poſſimꝰ. Nā inqͣntū eā capimꝰ: intātuꝫ id poſſumus. Uerūt n̄ ineſt ſenſibꝰ irrōna liū aīaliū: ⁊ ſi ſcīa nullo mō: at certe q̄dā ſciētie ſil̓itudo: cet̓a āt reꝝ corꝑaliū: nō qꝛ ſentiūt ẜꝫ qꝛ ſentiunt̉: ſenſibilia nūcupata ſūt. Quoꝝ in arbuſtis hͦ ſil̓e ē ſenſibꝰ ꝙ alunt̉ ⁊ gignunt. Uerūt n̄ ⁊ hͨ oīa corꝑalia latētes in naͣ cās hn̄t ſꝫ for̄as ſuas qͥbꝰ m̄di huiꝰ viſibil̓ ſtructura for moſa ē: ſentiendas ſenſibꝰ p̄bent: vt pro eo ꝙ noſſe nō pn̄t: qͣſi īnoteſcere velle videant̉. Sꝫ nos ea ſenſu corꝑis ita capimꝰ. vt de his n̄ ſen ſu corꝑis iudicemꝰ Habemꝰ em̄ aliū interiorꝭ hoīs ſenſū iſto lōge p̄ſtantiorē: qͦ iuſta ⁊ īiuſta ſentimꝰ: iuſta ꝑ ītelligibilē ſpēm: īiuſta ꝑ eiꝰ ſē timus priuationē. Ad huiꝰ ſenſus officiuꝫ: nō acies pupille: nō foramē auricule: nō ſpiramē ta nariū: nō guſtꝰ fauciū: nō vllus corꝑeus tactꝰ accedit Ibi me ⁊ eē: ⁊ hͦ noſſe certꝰ ſū. ⁊ hͦ a mo atqꝫ aāre me ſil̓r certꝰ ſū. Ca. XXVIII. Ed d̓ duobꝰ illis eēntia ſcꝫ ⁊ noticia qͣntū ament̉ in nob̓: ⁊ quēadmodū etiā incer̓is rebꝰ q̄ infra ſūt: eoꝝ reꝑi atur: ⁊ ſi differēs q̄dā tn̄ ſil̓itudo: qͣꝫtū ſuſcepti huiꝰ oꝑis rō viſa ē poſtulare ſatꝭ diximꝰ. De a more āt qͦ amant̉: vtꝝ ⁊ ipſe amor amet̉: nō di ctū ē. Amat̉ āt. Et hinc ꝓbamꝰ ꝙ in hoībꝰ qui rectius amant̉: ip̄e magꝭ amet̉ Neqꝫ eī vir bo nus: merito d̓r qͥ ſcit qd̓ bonū ē: ſꝫ qͥ diligit Cur gͦ ⁊ in nobiſipſis nō ⁊ ip̄m amoreꝫ nos amare ſentimꝰ: qͦ amamꝰ qͥcqͥd boni amamꝰ. Eſt em̄ ⁊ amor qͦ amat̉ ⁊ qd̓ amandū n̄ ē: ⁊ iſtū amorē odit in ſe qͥ illū diligit: qͦ id amat̉ qd̓ amanduꝫ nōē. Pn̄t eī ābo eſſe in vno hoīe: ⁊ hͦ bonū eſt hoī: vt illo ꝓficiēte qͦ bn̄ viuimꝰ: iſte deficiat qͦ male viuimꝰ: donec ad ꝑfectū ſanet̉: ⁊ in bonū cōmutet̉ oē qd̓ viuimꝰ. Si em̄ pecora eſſemus: carnalē vitā ⁊ qd̓ ẜm ſenſū eiuſdē ē ama remꝰ: idqꝫ eēt ſufficiēs bonū nr̄m: ⁊ ẜm hͦ cum A