Secūdū Preceptum Capitulū Primum inuoco in aīam meam Et ſcd̓m alexā. vbi prius Execratoriū iuramentū eſt gͣue iuramētum qꝛ ibi deꝰ inducit̉ ⁊ ut teſtis ⁊ etiam ut iudex ſcꝫ ut ī puniēdo on̄dat aliquē mendacem et ſic det teſtimoniū ꝯtra iurāte per pena eius Itē notādū ſcd̓m do ctores di. xxxix. tercij nō eſt maiꝰ ſaltē ſcd̓m ſe vl̓ ad minꝰ ita magnū eſt iuramētū qd̓ fit ꝑ ſolū deū ſicut qn̄ ꝯtīgit iura­re ꝑ euāgeliū. aut ſuꝑ corpus xp̄i. aūt ſuꝑ crucē Itē nō ē pu tādū ꝙ ꝑuū ſit iuramētum qn̄ fit extͣ iudicium. aut ſine ſolē­nitate. ȳmo iuramētū ꝑ deum eſt maximū qn̄ fit extͣ iudiciū aut ſine ſolēnitate ut dic̄ gre. et augꝰ. ad publicolā. ideo di cit bt̄us iero. habemꝰ in lege dei ſciptū Nō periurab̓ in noīe meo. nec pollues nomen dei in vanum Ideoqꝫ āmonēdi ſunt ut omēs diligenter caueāt ꝑ­iurium nō ſolū in altari ſeu ſco rum reliquijs ſꝫ etiam in ꝯmūi loquela. Sed diceres qͣre tunc fac̄ iſta eccīa ſcꝫ ſuꝑ crucē eu­kariſtiam vel ſuꝑ euāgelium iurare etͣ. Et quare iamenta publica cū ceremonijs plus re putat. Rn̄. triplici rōne. pri­mo ut iuras teat eo mag̓ fal­ſitatē dicere ex hͦ ꝙ ſibi ad me moriā rducitur beneficium re dempcōis noſtre factū ꝑ cri­ſtū ꝓpter quod nullo modo de bet offēdere deū. Secundo ut magis ⁊ exp̄ſſius recordet̉ ſe iuraſſe ⁊ ſciat pluribus ꝯſtare ⁊ ſic nō facilit̓ tranſgrediatur Tercō ut ex hͦ appareat ꝙ oī no deliberate iurauit ut poſtea ſe nō excuſare poſſit ꝑ hoc ꝙ in opīate ⁊ ſurr̄pticie applicatꝰ fuit Qua̓to dubitat̉ dictū ē ꝙ iurare eſt deū teſtē īuoca re. et cū aliqͥs inducit̉ in teſtē fit illo fine ut ip̄e teſtis mani­feſtet veritate cͥca ea q̄ dicūt̉ modo deꝰ nō manifeſtat veri­tatem q̄ ꝑ nomen eius iuratur Rn̄ſio ſcd̓m tho. 2. 2. q. lxxxix. ꝙ ȳmo deꝰ ſepe māifeſtat an veꝝ ſit quod dicitur etiā in p̄ ſenti. aliqn̄ ꝑ internam inſpira cōem. aliqn̄ ꝑ facti nudacōeꝫ dum ſcilicet producit̉ in publi cum quod occultum fuit aliqn̄ etiam manifeſtatur per penā mencientis. quando quis exe­cratorie iurauit vbi deus ſimul eſt iudex et teſtis. Ad propo­ſitum refert vincencius in ſpe culo hyſtoi̓ali li. xxiiij. c. xxiiij. ꝙ ad karolū magnum vene­runt due ſorores ducis cuiuſ­dam francorum contra eum de temporalibus rebus ꝯqueren tes. karolus igitur neganteꝫ ducem iurare fecit ꝑ ſanctū ſil uiū martire ꝙ nichil teneret̉ ſororibꝰ de hijs in quibꝰ cōtra