Seite
De. y. Littera. Littera uocalis eſt anceps& liquida: hoc eſt quæ facile modo produci modo corripi poteſt. Hanc in ſo lis dictionibus græcis:& eo loco quo illi ſcribunt:& nos ſcribere debemus. Nec in ullis latinis ponere prorſus debemus: quia ob id tantū ſuſcæpimus: ut propriā dictionū græcarum ſcripturam: quas ab illis ac­cæpimus: in tranſcribendo ſeruaremus. Nam cum pro latinis dictionibus. i. noſtrum habeamus: græcas litte ras intermiſcere non debemus. Sane ueteres noſtros illam tranſcribendo in pluribus dictionibus mutaſſe: ac pro illa. u. quoqꝫ nōnunqͣꝫ uero. o. poſuiſſe cōperio: ut δύο duo: μυσ mus: συσ ſus:& inde diminutiuū ſucula: κυβέρνήτησ gubernator: κύμινοσ cuminus uel cuminum: κυπαφίσσος cupreſſus: κυμή cumæ quod urbis eſt nomen: ut in dictionibus uidebimus: μυραίνα murena: quod piſcis eſt nomē: μύλλος mul lus nomen eſt piſcis: ut Iuuenalis: Mullū ſex milibus emit: θύννοσ thunnus ſimiliter eſt piſcis: στυππέια ſtuppa: ϖορφύρα purpura: τυμβα tūba: φυνή fuga: φυκοσ phucus: βότρυς botrꝰ: γόνυ genu: ςαμ Sάμβυ κα ſambuca genus eſt inſtrumenti muſici ζυγός iugū: ςῦλλας ſulla:& plura alia quæ ſimili modo. y. græ­cum in. u. noſtrum conuertunt. Nam ſullam quē iam dicimus ſyllam in antiquis codicibus& emēdatiſſimis cū. u. ſcriptum:& nos ip̄i ſæpiſſime aſpeximus:& a doctiſſimis uiris noſtræ ætatis& conterraneis meis Leo­nardo& Caralo Arretinis: ſic antiquos ſcriptitaſſe cōfirmari audiui. Vnde uidemur ſecuti æoles qui ipſum y. græcū ſono ipſius. u. ſoliti erant ſæpiſſime pronuntiare. Itaqꝫ ſi eorum poetæ nōnunqͣꝫ ip̄i. y. græco aſcri­bebant. o. non id quoqꝫ factitabant: ut diphthongum facerent: quēadmodum ex diligentiſſimorū gramma ticorū teſtimonio comperimus: quia illā corripienant: ſed ut per id quoqꝫ expreſſius declararent: apud eos ipſum. v. græcum ſono ipſius. u. efferendum eſſe: ut in eo Callimachi uerſu καλληχόρου χθωνοσ` κὰι συ ρείας θυογάτηρ. Cōuertimꝰ etiā nōnūqͣꝫ. y. græcū in. o. noſtrum: ut νυξ nox: ἀγ´κυρα ancora: μυλος mo la: στύραχ ſtorax cum. t. exili& alia nōnulla ſimiliter: quorum rationem reddere præter litterarum ſimilitu dinem& figurarū ſeu linguarū conſuetudinem difficile eſſet. De. z. littera. Littera muta eſt: quā ſimiliter pro dictionibus græcis accæpimus: pro qua primitus nōnunqͣꝫ ſimplex ſ. ut ſagunthum pro ζάκυνθσ: ſethus pro zethus: quādoqꝫ uero duplicatū ſcribebamus: ut maſſa pro μάζα: Patriſſo pro ϖατρίξω: pytyſſo pro ϖυτύζω: quandoqꝫ autē pro illa. d. ipſum ponebamus: ut odor ab ὀζείν: Medentius pro Mezentius teſte Priſciano. Hæc littera a Claudio Cæſare cōperta antiſigma nominata eſt: quia unum ſigma& alterum inuerſum atqꝫ oppoſitū detinet: uoluitqꝫ illā locū eiꝰ litteræ detinere: quæ apud græcos. ψ. ſcribit̉& apud nos per. pſ. uel. bſ. traducitur. Quāuis teſte Priſciano multo molliorem uolubilioremqꝫ ſonitum. ψ. habeat qͣꝫ p uel bs. Nam ſic quoqꝫ ante illius inuentionem græci pro ea litteras illas perſcribebant. Qua de re licet re cte ipſi Claudio uiſum fuiſſe dicatur nouam ſcilicet formam ſub eadem poteſtate comperire. Nulli tamen auſi ſunt antiquā ſcripturam mutare. Verum Papytiano teſte& nōnullis alijs quāto expeditior eſt. ψ. qͣꝫ ps tanto ps qͣꝫ bs eſſe uidetur: ideoqꝫ dictiones græcas per. ψ. ſcriptas: quandoqꝫ quidem in ps tranſferimus. ut pſalmus pſitacus pſeudolus terpſichore æthiops. nōnunqͣꝫ uero in bs: ut αψυρτος abſyrtus: αραψ arabs. Sane ps uel bs nunqͣꝫ in eadē ſyllaba coniungitur in fine nominatiui: niſi cuius genitiuus in pis uel in bis de ſinit ut Pelops pelopis: æthiops æthiopis: arabs arabis. Quod nō ſolum in græcis quoqꝫ ſed etiam in latinis quoqꝫ obſeruamus: ut ſtirps ſtirpis: princeps principis: urbs urbis: cælebs cælibis. De ordinatione litterarū inuicem tam uocalium qͣꝫ conſonantium. Et primo de ordine uocalium. Vm ergo de litteris& eorum nominibus figuriſqꝫ& poteſtate ex ſententia clariſſimorum ui rorum diſſeruerimus: Reſtat iam de earundem ordinatione in ſyllaba deinceps pertractare: & a uocalibus incipientibus hæc primū annotāda uidentur. Quod uocalis unica nō niſi abu­ſiue ſyllaba dici poteſt: hoc ex ui nominis ſyllabæ clariſſime apparere poteſt. Nam ſyllaba di ctio græca eſt a συμβάλλώ uerbo quod eſt compræhendo deducta. Vnde& ſyllaba ip̄a cō præhenſio dici poteſt: quæ non niſi ex pluribus: hoc eſt ad minus ex duobus recte fieri ualet. Sed quia com­muniter ſyllaba pro uoce litterali accipitur: quæ ſub uno accentu& uno ſpiritu indiſtanter profertur: con­ſueuimus etiam uocales ſingulas pro ſingulis ſyllabis accipere. itaqꝫ ab una littera incipiens ſyllaba: non ul tra ſex litteras progredi poteſt: ut a ab arx mars ſtans ſtirps. Tres uocales in eadem ſyllaba locari non poſſunt. Vnqͣꝫ etiam tres uocales in eadem ſyllaba recte locari poſſunt. Nam. u.&. i. non aliter diphthongis cō iunguntur: niſi loco conſonantium apponantur: uel ipſum. u. uim litteræ amittat. Duæ uocales in diphthonguꝫ coniuncta ponuntur in eadem ſyllaba. T duæ uocales cum diphthongum conficiunt unicam: iam tunc ſyllabam efficere ualent ut Aeneas: Cæſar: mœnia: œnophorum: audio: gaudeo: Eugeneus: Perſeus. Quibus diphthongis utuntur latini& græci:& quas ex græcis traduximus. B 2