De ſenſū lr̄ali Ui aūt blaſphemauerit in ſpi ritūſanctū nō habebit remiſſi­onē in eternū. Sꝫ reꝰ erit eter­ni delicti. Mar. iij. Quedaꝫ ſunt in alijs lectōibꝰ ſuꝑ hac ꝑticula text̓ marci tercio q̄ſita ⁊ expoſita. Expoſite ſūt inter cetera ſpēs peccati in ſpūmſctūꝫ q̄ a doctoribꝰ cōiter aſſignant̉ eſſe ſex: ⁊ decla rata eſt ratio. Inter illas ꝟo ſpēs peccati qd̓ textꝰ nr̄ appellat eternū delictū: nume rat̉ impugnatio veritatꝭ agnite nō ꝙ veri tas ſub rōne qͣ veritas poſſit a quoqͣꝫ im­pugnari/ plus qͣꝫ neqͥt ip̄a bonitas in eē ta­li a quoqͣꝫ ordiri/ neqꝫ enī hr̄et ꝟitas hͦ mō rōnem aliquā malicie vl̓ impugnabilita­tis. Contigit nihilominꝰ veritatē etiā co­gnitā impugnari: ſub alia rōne vt rōe di­centis qͥ habet̉ odio. vl̓ rōne effectꝰ ex veri­tate ꝯſeq̄ntis vt qꝛ ꝑ eam ſit homī dānuꝫ aliqd̓ tꝑale vl̓ inhonoratio. Sic iudei ve ritatē de chriſto priꝰ cognitā impugnaue rūt poſtmodū ꝓpter odiū eius vehemens ⁊ radicatā inuidiā. Et qꝛ veritas ꝑ eū p̄di cata culpabat auariciā eoꝝ atqꝫ ſuꝑbiam audiebat inquit euangeliſtaꝝ vnꝰ: hec oīa phariſei ⁊ deridebāt eū qꝛ auari erant. E­rant ſil̓r arrogātes ⁊ ſuꝑbi. Et qm̄ no­ſtris prochdolor tꝑibꝰ videt̉ īualuiſſe ſpe­cies hec eterni delicti q̄ ſcꝫ eſt impugnatio veritatꝭ agnite/ ne dū in anglia: ne dum in ſcocia: ne dū in ſtudio p̄genſi ⁊ almania. ſꝫ etiā qd̓ dolet ⁊ pudꝫ in francia. Propoſui q̄daꝫ adducere valentia ad impugnatio­nē doctrinalē ⁊ ꝯſeq̄nter ad eradicationē iudicialē pc̄ti huiꝰ tā enormis/ qd̓ nō ha­bet remiſſionē in eternū. Ampliꝰ qꝛ ſe­minatores hereſum taliuꝫ ⁊ impugͣtores veritatis quā agnoſcūt vl̓ agnoſcere debe­rent cū ſe catholicos profiteant̉ dicūt fun dare dicta ſua in ſcriptura ſacra ⁊ eiꝰ ſen­ſu vero lr̄ali/ qͣꝫ ſolā ſcripturā aſſerūt ſe vel­le inſequi ⁊ admittere: reiectis et ꝓ nihilo habitꝭ qͥbuſcūqꝫ ꝯſtitutionibꝰ alijs vl̓ ſcri­pturis decretorū/ vel decretaliū: quas ap pellant apocrifas et chriſto aduerſas. Conſiderandū erit in primis: qͥs dicēduſ ſit ſenſus lr̄alis ſcripture ſacre ⁊ qͣliter eſt inueſtigādus ⁊ tenēdus. Conſiderādū erit proinde magꝭ in ꝑticulari de ip̄is erro­ribꝰ/ noſtro tꝑe vel inuētis vel renouatis. Et de cauſis ⁊ cautelis eorundē. Sint igit̉ pro prima ꝯſideratiōe nr̄a principali ꝓpoſitiones q̄ ſequūtur. Propoſito pͥ­ma. Senſus lr̄alis ſacre ſcripture ſemper eſt verꝰ. Patet: qꝛ ex illo ſolo ſumi pōt effi­cax argumentuꝫ ẜm Augꝰ. ⁊ Hiero. ⁊ hͦ n̄ habēt negare etiā aduerſarij cū qͥbꝰ agen­duꝫ eſt. Oppoſitū huiꝰ eſt nuꝑ pariſiꝰ cō­demnatū. Et reputata eſt expoſitio vl̓ al­legatio diſtorta q̄ inducit ad hͦ illud apl̓i. Littera occidit ⁊c̄. Secūda. Senſus lr̄alis ſacre ſcripture accipiēdus eſt nō ẜm vim logice ſeu dyaletice. ſꝫ potiꝰ iuxta lo­cutiōes in retoricꝭ ẜmonibus vſitatas. ⁊ iuxta tropos ⁊ figuratas locutiōes quas cōmunis vſus cōmittit cū ꝯſideratōe cir cūſtantiarū lr̄e ex p̄cedentibꝰ et poſterius appoſitis. Habet eī ſcriptura ſacra ſicut ⁊ moralis ⁊ hiſtorialis ſciētia ſuā logicaꝫ ꝓpriam quā retoricā appellamꝰ. Unde Auguſtinꝰ ſuꝑ hac re librū ꝑutilem ⁊ ele­gantem cōpoſuit quem intitulauit de do ctrina chriſtiana ⁊ ī qͣttuor volumīa cōdi ſtinxit. Enumerauit inter alia ſeptem re­gulas tioni quas appellat claues ad elu cidationē ⁊ expoſitionē ſacre ſcripture ne ceſſarias. De his ec̄ loqͥt̉ Ni. de lyra ī prin cipio poſtille ſue ſuꝑ bibliam. Tractauit inſuꝑ de hoc ſenſu lr̄ali mgr̄. H. de heuta in vna queſtione prologi ſuꝑ ſententias Tercia. Senſus ſcripture lr̄alis iudi­candus eſt prout ecccl̓ia ſpirituſancto in­ſpirata ⁊ gubernata determīauit/ ⁊ nō ad cuiuſlibet arbitriū vel interp̄tationē. Un de Auguſtinꝰ cōtra epl̓am fundamenti. Euangelio nō crederem ⁊c̄. Nota ꝙ reſo­lutio finalis ſaltem declaratiua eſt ad ec­cleſiam/ ⁊ ad conſiliū eam rep̄ſentās. qꝛ ꝙ euangeliū marci ſit euangeliuꝫ chriſti/ pl̓ qͣꝫ euangeliū ſancti thome vel nichodemi. credimus ex traditione eccl̓ie. Un̄ ⁊ apl̓s Si quis aliud euāgeliſauerit/ etiā ange­lus d̓ celo anathēa ſit ⁊c̄. Quarta. Sen ſus lr̄alis ſcripture p̄ſertim in ſermonibꝰ moralibus vtitur plerūqꝫ indefinita pro vniuerſali iuxta cōmunē modū accipien di. Utitur inſuꝑ alijs locutionibꝰ figura tis/ prout modo dicebat̉/ propterea talis indefinita locutio nō excuſat ſemꝑ aſſerē­tem a falſitate ſuppoſito ꝙ ſit in aliquo ꝑ ticulari caſu verū illud qd̓ indefinite poſi tum eſt. Quinta. Senſus logicalis ve rus in aſſertione theologica/ non excuſat aſſerentem/ quin talē aſſertionē debeat re­uocare/ ſi falſa ſit in ſenſu theologico litte­rali/ aut ſi ſit ſcandaloſa/ vel piarū auriū