Seite
In rei vēdicatiōe ve Ructus noſtniunt frucius ꝑcepti ⁊ ꝑcipiendi. h. d. No. in fructibus ꝑceptis n̄ diſtinguit̉ honeſte vel inhoneſte. vt. sͣ. de peti. he redi. l. ſi poſſeſſor ex hereditate. ſꝫ in ꝑcipiēdis diſtinguitur vt hic qꝛ id quod ē cōtra honeſtu reputat̉ impoſſibile. vt. jͣ. de. v̓. ſigni. l. nepos ꝓculo. Sō noͣ. ꝙ interitus ꝗ non libe rat a re nec a fructibus vſqꝫ ad tp̄s ſuīe tn̄tur enim reꝰ tan ꝙͣ de ꝑcipiēdis. qꝛ ſi res non ꝑijſſet actor ꝑcipere potuiſſꝫ. vt in. v. ⁊ iō quod no. 3º. no. ꝙ ſi nude ꝓprietati cōſolida tur vſufruc. ex illa die inuenit reſtitutio fructuū ip̄i ꝓprieta rio ⁊ ſic creſcit iudiciū vſufructu accreſcēte ⁊ ecōtra pōt d̓ creſcere vſufructu decreſcēte facto actoris. vt. l. ex diuerſo in pͥn. quod eſt no. dignum. In glo. que incipit hoc verū ibi ꝙ ſi forte no. ergo ꝙ quis non pōt refferre qōnē de vſu fructu tertij. ſic nec de alia ẜuitute. lꝫ ſit ar. cōtra qꝛ vſuſfru ctus ē ꝑs dn̄ij de dn̄io pōt refferri qō. Itē qꝛ non dꝫ quis petere fructus ad ſe non ꝑtinētes. ⁊ ad hoc. jͣ. e. l. ex diyſo. Seq̄ndo gͦ vr̄ idē dicen̄ ī ephiteoſi de qͦ noͣ. jͣ. de ꝯdi. īdebi .l. indebiti.§. ſed ſi nummi. Et facit quod noͣ. in. l. ij. jͣ. ſi ager vectigalis. ⁊ ī ſpec. de loca.§. nunc aliqua. v̓. clxj. ⁊ ꝑ cy. C. de ẜuis fugitiuiſ. l. cū ẜuum in gloſa magna que īcipit ꝑcep toꝝ ibi ꝙ ſatis dici poteſt qꝛ vſufructus non erāt in poſẜ. ⁊ ideo non ꝑtinent ad eum facit. jͣ. de vſuca. l. ſi homo ſꝫ vbi vſufructuarius eſt in poſſeſſione patiente vel etiam tradēte ꝓprietario facit fructꝰ ſuos etiam ſine ſatiſdatōe ſecus ſi ſa tiſdatō ſit petita ⁊ vſufructuarius ſit in mora vt no. cy. in. l. ꝗnta. C. de vſufr. ⁊ iſta eſt veritas qꝛ iſta ſatiſdatō non eſt de ſubſtantia vſufruc. vt no. jͣ. de vſufr. l. i. Ii. e. glo. ibi ī oreis domus iſtud non eſt verū ymo ſufficit ꝙ fructus ſint ſeꝑati ab eo vel eius noīe vel in bonefidei poſſeſſore ſufficit ſeperatō a quocunqꝫ ⁊ a quolibꝫ nomīe vt. jͣ. ꝗ. mo. vſufr. admit. l. ſi vſufr. meſſeꝫ ẜm cy. qui ita no. C. e. l. certum poſt principiū ⁊ ita approbat Bar. ⁊ facit. jͣ. de vſufr. l. ſi fur de ceſſerit. In eadem glo. ibi. l. fructus qꝛ non ꝑcipiuntur facto poſſeſſoris ſꝫ ſunt ī vſu ex ſola p̄paratōe nature indu ſtrialis. Aut non ſunt vſu ex p̄ꝑatōe nature ſꝫ hōis vt vinu ⁊ oleum ⁊ idem dicereꝫ in ceruiſia ſicut fit in allamania ba­ſa qꝛ ibi eſt modicum vinum ⁊ eſſet fructus induſtrialis lꝫ fiat ex pomis ut ꝓbatur. jͣ. e. l. ſi eius fundi ⁊ ſic quadā ſpe cificatōe fit eius cuius non erat poma. ut. sͣ. e. l. pōpo.§. ſcri bit. In. e. glo. ibi non tn̄tur poſſeſſor hoc verum in ſingu lari iudicio. ſecus in vniuerſali ubi ſuccedit extīatio loco rei ut. sͣ. de peti. heredi. l. item ueniunt.§. fructus ẜm cy. qui ita uo. C. fami. her. l. non ē quod ē no. dignum. In. e. glo. ibi .l. iiij.§. qn̄ ergo pōt ꝗs bona fide poſſidere lꝫ nō habeat ti tulū ⁊ hoc apparet euidēter in petitione hr̄ditatis cōtra bo nefidei poſſeſſionē non tn̄ dat̉ contra habētē titulum. ⁊ fac̄ ꝙ no. inſti. de act.§. alie. ⁊ in. l. fi. C. de p̄ſcrip. lon. tē. Caue tn̄. qꝛ glo. iſta dꝫ intelligi in eo ꝗ poſſidet ciuiliter ⁊ naturali ter. ſꝫ ille qui poſſidet naturaliter tm̄ equiparat̉ fructuario. ⁊ nō facit fructus ſuos niſi habeat titulū ꝑcipiēdi qꝛ ꝑtinēt ad ciuiliter poſſidentē. vt noͣ. jͣ. de acꝗ. poſ. l. iij.§. ex contra rio. ⁊ ꝑ cy. C. de rei vē. l. certum vbi oīno vide. In eo vero qui non hꝫ aliquā poſſeſſionē. ſꝫ nudā detētionē certum eſt ꝙ non facit fruc. ſuos niſi ꝑcipiat dn̄i volūtate vt. jͣ. de fur. .l. ſi ẜuus.§. locati. ⁊. l. ſi appes.§. fi. ⁊ iō miſſus ex primo d̓ creto non facit fructus ſuos. ſꝫ hꝫ cuſtodiā vt. jͣ. de bo. auc. iudi. po. l. in vēdicat̉. Quero qualiter in īcorporalibus ꝑ cipiant̉ fructus dic vt noͣ. jͣ. ſi ẜui. ven. l. loci corpus.§. in cō feſſoria. ⁊ ꝑ Imnn. de re. ſpo. c. in litteris. Quero vtrū fru ctus ꝑcepti ex mora non petēt̉. veniant reſtituendi. ⁊ dic ꝗ ſic in reali iudicio. ſecus in ꝑſonali. vt. l. ſi mora. jͣ. ſol. ma. ꝑ Ia. ⁊ facit. jͣ. de le. i. l. ſi quis bonorum. h. d. Errans in X diuerſo. UBl prīcipali ne ceſſario errat in acceſſorio. Et qui condēnat in vno dꝫ in reliquo condēnare. b. d. ⁊ noͣ. valde .§. iſtū. qꝛ vtilis ē. In tex. ibi declarauit ꝑperam cōtra tꝰ litigatoris. Nō. ꝙ ſi iudex condēnauit in re. ⁊ non condem nauit in fructibus facit litē ſuam nec pōt ſe deffendere. qꝛ ⁊ dēnauit in re contra ius litigatoris. nam eodē errore debuit condēnare de fructibus vt hic quod eſt noͣ. 2º. noͣ. ꝙ iu ſta cā litigandi non excuſat a fructibus. hic enim reus habe bat iuſtam cām litigandi. qꝛ erat dn̄s. ſecus eſſꝫ in expenſis lit. vn̄ iudex poſſet deffendi ab obmiſſa ꝯdēnatione expēſa rum. ſꝫ non ab obmiſſa cōdēnatione fructuum facit. sͣ. de iu di. l. quicꝗd.§. fi. 3º. nō. ꝙ ſnīa que tranſiuit in rē iudicatā in principali tranſiuit ēt in acceſſorio. ⁊ vide quod noͣ. ī ſpe cu. de prīo ⁊ ẜo decreto.§. reſtat. v̓. ſꝫ quid ſi reali. Et ar. ē iſtiꝰ.§. ꝙ ille qui ſubcūbit in principali intelligit̉ ēt ſubcūbē in pena.ſ. vt non poſſit reffricare male ꝓnunciatum. qd̓ dic vt. jͣ. de. v̓. obli. l. qui rome.§. duo fratres. Bal. Peſſeſſor al̓s Iin aliena are a ꝑſeuerans bo nefidei hꝫ exceptionē ꝑꝑ fructus. ſꝫ non poſſeſ ſor alias ꝑſeuerans bonefidei hꝫ ſolam abraſio nē. h. d. Noͣ. hic caſum in quo ꝗs pōt eleuare edificium ⁊ hoc ē ex ꝓuiſione legali adde qd̓ dixi. sͣ. e. l. in rē.§. tignū. Poſſeſſori petitor dꝫ reffun N fundOdere īpēſas factas in re ſi ip̄e petitor eas erat facturus uel ſi eſt rem diſtractu rus. ſecus ſi ꝑꝑea inuitus eēt re cariturus tam̄ tunc ꝑmittitur abraſio niſi abraſi extimatō offeratur hoc. d. ⁊ diuiditur ī duas ꝑtes pº ponit dc̄m ī gener̄. ẜo illud dc̄m declarat. ẜa ibi finge. In tex. ib finge exemplū de cā frā. accur. In tex. ibi finge pauꝑem exempluꝫ de ꝑſona frā­accur. In tex. ibi finge eam perſonam. aliud exemplum de cā fran. accur. poſſet dici ꝙ hic eēt tertiū exēplū mixta cōſideratōe cāe ⁊ perſone non facio tam̄ ī hoc viꝫ. Nō. primo ꝙ arbitrium iudicis variatur ex cauſis ⁊ perſonis. 2º. no. duplex exemplū de cāis in prī. ī. v̓. finge dn̄m qn̄ dn̄s erat impenſam facturus vbi ope exceptōis cōſulit̉ in pēdenti quatenus res eſt melior effecta ita tamen vt nō trā ſcendat quātitatem impenẜ. qꝛ ſi. sͣ. ꝙͣtitatem impenſe eſſet res facta melior non tn̄ illud. sͣ. veniret in reſtōne. qꝛ eatenꝰ non abeſt impēdenti ẜm exēplum de cā ponit̉ in. v̓. finge cā vbi petitor hꝫ fundum ꝓuincialē quo cāu dꝫ reficere impē ſas modo p̄dicto oꝫ eum vēdere fundum vel ꝓprios lares ad quod eū cogi ꝑꝑ alienum ē iniquū. ⁊ iō tunc non datur exceptio. ſꝫ abraſio niſi offerat̉ extimatio quātū valerꝫ abra ſum quod ē noͣ. 3º. noͣ. ꝙ non dꝫ ꝗs facere id quod alteri offic̄. ⁊ ſibi non ꝓſit iſtud ē contra offm̄ quod dꝫ homo bōi ni ẜm naturā legis. ⁊ ē redactum ad ciuilia p̄cepta facit. jͣ. de aqua plu. ar. l. ij.§. itē varijs ex quo noͣ. ar. ad id ꝙ quo tidie occurrit qn̄ ſolum ē libellarium. ⁊ edificiū eſt ꝓprium puta ex pacto expreſſo. ⁊ finito tꝑe emphiteoẜ. Emphiteo ta vel ſuꝑficiarius vult eleuare edifficium ꝙ ſi dn̄us offert ſibi quantū ille ē laturus ex tali ruina ꝙ ille non pōt eleua re. qꝛ nihil agit ſibi niſi vt officiat quod eſt noͣ. 4º. nō. ꝙ oppoſita exceptione expēſaꝝ non ſunt partes iudicis abſol uere reum. ſed condēnare cum quadā modificatione vt re ſtituat fundum reſtitutis. expenſis. ita ꝙ iſta exceptio non eſt proprie peremptoria. ſed magis dillatoria alias enim ab ſolueretur reus preciſe quod ē contra hunc tex. in fi. idem dico in exceptōe p̄tij non ſoluti vel modi non ẜuati qꝛ debꝫ fieri ſnīa ſub eodem modo vt. C. de ſen. ⁊ interlo. o. iudi. l. cum eoꝝ. ⁊ adde ꝙ noͣ. in ſpec. de excep.§. dicto. v̓. ſꝫ pone. In glo. magna ꝙ eſt ſuper verbo deducto ibi impenſam glo. non facit mētōnem de certa ꝙͣtitate expenſaꝝ declaran da in ſnīa ⁊ eſt hoc forte qꝛ ſuper impenſis tolleratur incer ta ſentētia vt. C. de fruc. ⁊ lit. ex. l. termīato ⁊ extra d̓ ꝓcur .c. audit̉. In. e. glo. ibi. l. iij.§. pe. ⁊. jͣ. e. l. mitius. In. e. glo. ibi.§. ſꝫ ⁊ ſi ꝗs dic ibi ⁊ plenius ī. e. l.§. ꝗd ergo inꝗt pe dius in glo. magna. In eadeꝫ glo. ibi ⁊ eſt bene notandū ꝙ fiat cōpenſatō fructuum cum expēſa facta gr̄a rei ⁊ fac̄