¶ De conſolatione theologie ſemetip̄m. Hanc ph̓oꝝ ſchola non viditneqꝫ ſtōicoꝝ neqꝫ ꝑipateticoꝝ neqꝫ achademicoꝝ Hec certitudo ꝓ tertio ſue diſtin ctionis mēbro fidelibꝰ oībꝰ dū ꝑegrinant̉ in via ꝯuenit/ qͦs tāta certitudine nedum duodecim articulis fidei ſed toti ſacra ſcri pture credere neceſſe ē/ actu vel habitu/ im plicite vel explicite/ qͣliter credēdo certi ſūt neqꝫ falli pn̄t. Alioqͥn iuxta qd̓ p̄tactū exti tit dubiꝰ in fide infidelis ē. Certitudinem hāc in martyribꝰ talē vidimꝰ vt abſqꝫ vlla dubitatōe mallēt relinquere vitā qͣꝫ fidem Ceterū paulꝰ hac ſubnixus exp̄ſſurus vehemētiā certitudinis/ aſſeruit ꝯditionalē cuiꝰ antecedēs ſciebat impoſſibile. Etiam inqͥt ſi angelꝰ de celo vobis euāgeli ſauerit p̄ter id qd̓ euāgeliſatū ē/ anathema ſit. Neqꝫ tn̄ negandū eſt/ quin paulꝰ vltra certitu dinē adherētie ꝑ fidē certiudinē habuerit euidētie ꝑ reuelatōis illuſtratōeꝫ/ ⁊ quodā modo in trāſitu ſeu raptu ꝑ gloriā. ¶ Por ro certitudinē alterā q̄ naturalis dicit̉ inue nimus/ q̄ talis eſt ꝙ nō ſtat ꝑ naturā ꝙ ali quis talit̓ aſſentiat ⁊ fallat̉. Hanc Areſto. ⁊ peripatetici. hāc ⁊ ſtoici ph̓i poſuerūt nō bis poſſibilē in primis principijs ꝑ ſe notis/ cognitis videlicet ex ſola terminoꝝ apprehēſione vt ꝙ qd̓libet eſt vel nō eſt. Po ſuerūt ⁊ in ꝯcluſionibꝰ demonſtratis/ ⁊ in euidenti ꝯſequētia deductis ꝑ talia principia/ quēadmodū dixerūt mathematicā ſci entiā eſſe certiſſimā. Achademici ꝟo in qͥbus ſocrates/ carneades/ ⁊ cicero. dehīc po ſteriores aliqͥ nouā viſi ſunt induxiſſe ſciē tiā/ nihil ſcire. īmo nec hoc ſcire ꝙ nil ſcimus. ita tollere voluerūt ē medio certitudi nē oēm: dicētes de om̄i re ad vtrāqꝫ parteꝫ ex equo diſputari poſſe. Et ita neqꝫ primā de qua locuti ſumꝰ certitudinē ſuꝑnaturalem/ neqꝫ naturalē putabāt vllā eſſe. Deni qꝫ certitudo q̄ moralis dici pōt vel ciuilis tangit̉ ab Areſto. vna cū pn̄ti certitudine in ethicoꝝ ſuorū principio. Cuiꝰ ſnīa eſt. diſciplinati eſſe in vnaquaqꝫ re certitudinem q̄rere iuxta exigentiā materie. Eque enī vicioſum eſt inqͥt ꝑſuadentē q̄rere mathematicuꝫ/ ⁊ moralē demōſtrantē/ nō enī cōſurgit certitudo moralis ex euidētia demōſtrationis ſed ex ꝓbabilibꝰ cōiecturis/ groſſis/ ⁊ figuralibꝰ magis ad vnā ꝑteꝫ qͣꝫ ad alterā. Talē certitudinē ſi penitꝰ negauerint achademici. ſi nō eā p̄terea ſufficiētem dixerint ad aliqͥd moralit̓ oꝑari/ viderint qͣrōne p̄ſūpſerint aliqͥd vel agere bonū/ vel omittere malū. ꝯformiter ad iudici um rōnis/ qͣle debet eē certū ſicut certa ē in ſe virtus. alioqͥn virtꝰ nō eſt. ¶ Monicus Aīaduerto volucer/ qm̄ ex prima certitudine multa poſſumꝰ ⁊ debemꝰ nos fideles ſine ſcrupulo corde credere ad iuſticiā. ⁊ ore ꝯfiteri ad ſalutē. ꝓſequi/ defendere/ et tueri/ priusqͣꝫ vacillet vel auferat̉ a nobis hmōi certitudo. ¶ Intelligo p̄terea ꝙ in agibilibꝰ hūanis q̄ tantā habēt varietatēdicēte Areſto. ⁊ exꝑientia teſte/ vt caſu ma gis qͣꝫ arte ꝯſtare videant̉. ſufficit tertia cer titudo qͣlis nō ſꝑ ſcrupulos oēs abijcit ſuf ficit vt contēnat vel ſuperet ſic oꝑando q̄i nō ſūt. ¶ Sed qͣ rōne poſſit hoc fieri/ ſcire cupio qͥd aduena nr̄ in his agat? ¶ Uolu cer ¶ De ſcrupulis ſicut p̄diximꝰ iudicat alit̓ agendū eſſe dū oriunt̉ ex p̄teritis. alit̓ dū in eis q̄ agēda ſunt occurrerint. De p̄te ritis qͥdē oꝑbꝰ iā amplectit̉ Gregorij ſententiā. Bonarū mētiū ē ibi culpa agnoſce re vbi culpa nō eſt. Cōformiter ⁊ ad illud. Iuſtꝰ in prīcipio accuſator ē ſui. ¶ Cōſti tuēs itaqꝫ ſe corā tremēdo tribuuali diſtricti iudicij dei/ ꝯſcīam ꝓpriā audit ⁊ ſuſtinet accuſantē eū. quāto maiori ſeueritate ſcit ⁊ pōt. qͣtinꝰ fiat ei ſpūs cōtribulatꝰ ⁊ ingens cōfuſio/ ꝯtritio/ ⁊ humiliatio cordis. ita vt cadat a ſe ꝑ omimodā ꝓprie defenſiōis deſperationē. neqꝫ enī vult cū diuina iuſticia ꝯtēdere/ neqꝫ ꝯſcīe ꝓ iuſticia teſtimonium ferēti ꝯͣ ſe reū/ ſilentiū imponere/ ſuadet po tius vt clamet vocibꝰ magnis. Iſte ē eqͥſſi me iudex deꝰ. iſte qͥ ꝓ iuſto iudicio tuo dānandꝰ eſt. peccauit enī in talibꝰ ⁊ talibꝰ ſuꝑ numerū arene maris ita vt pctā ſua vix to tus caꝑe poſſit mūdꝰ. Sūt ei abyſſus mul ta/ ⁊ tenebroſa nimis/ q̄ altā ſibi dānatōis abyſſum meruerūt ⁊ inuocāt. Et hoc dn̄e deꝰ/ in voce cataractaꝝ tuarū. hoc ē viatū tuarū inferūtabiliū ⁊ iudicioꝝ occultoꝝ/ in quibꝰ hō ꝯſtitutꝰ videre nō pōt an amo re vel odio dignꝰ ſit. neqꝫ cogͦſcere de ſuis oꝑbꝰ quātūcūqꝫ iuſta videant̉; quo termi nent̉ fine/ aut qua diſtrictōe iudicent̉. Accaſatꝰ inter talia reus nō defenſoris ſed accuſatoris. teſtis ⁊ iudicis in ſe ꝑtes agit ex aggerās quātū pōt. Qui etiā ſi totiꝰ populi xp̄iani fudiſſet ſanguinē/ ſꝑat ī illo apl̓i verbo/ ſi nos iudicaremꝰ nō vtiqꝫ iudicare mur. Quo ꝯͣ fit in hūanis iudicijs qm̄ ꝯfi tēti crimē mors infert̉. apud deū ꝟo apud
zum Hauptmenü