¶ Epiſtole quedam gloria qͣꝫ cū xp̄o gloriari in cruce Que ma ior conſolatio cordis. qͣꝫ portare viuentē imaginē crucifixi? Confortare igit̉ ⁊ eſto robuſtus. ⁊ ne timeas qꝛ ego tecū ſum vt liberē te dicit dn̄s. Conpaſſus tibi locu tus ſum tanqͣꝫ infirmo vt parit̓ in dn̄o cō ſolati. ꝑ ip̄m cōualeſcamus in ipſo. amē. P ¶ Epiſtola de cōuerſione ⁊ ꝑſeuerantia in bono propoſito. Ilecte frater/ intime cōgandeo ti d Ibi qꝛ inueniſti locū deo ſeruiendi Sit dn̄s noſter ex hinc bn̄dictus qͥ te dignatus eſt vocare ad ſuū ſeruitium Agnoſco hāc vocatiōeꝫ donū dei eſſe. qm̄ nō ex meritis tuis ſed ẜm miſericordiā ſu am/ de ſeculi vanitatibꝰ te eripuit. ⁊ in electā ſocietatē ꝑduxit. vbi audires atqꝫ oculis etiā cerneres/ qͣliter illi ẜuires. Quam multi diuites nobiles ⁊ potētes quā mul ti ſapiētes lrāti ⁊ famoſi adoleſcētes ī hoc ſeculo miſerabil̓r fluctuāt ⁊ abicere iuguꝫ dyaboli a ſuis ceruicibꝰ nō p̄ualent. nec il lo ſpū adhuc mouent̉ vt ſeculo renunciēt ¶ Ovanitas vanitatū. mundū diligere; ⁊ que dei ſunt minꝰ curare. venit tꝑs veniet cito tꝑs qn̄ oēs ſeculares ⁊ carnales delectatōes/ ſil̓ finē hēbūt. Et tūc relinquēt vl̓ inuiti pn̄s ſecl̓m qͥ mō volūtarij nō ſuntabrenūciare pōpis eiꝰ. Tu āt dilecte frat̓ maiorē grāꝫ a dn̄o accepiſti. qꝛ int̓ tot ſodales tuos a multis ꝑiculis corꝑis et aīe a laqueis diaboli es p̄ſeruatꝰ ⁊ in loco apto ad ſaluādā aīam tuā conſtitutꝰ O quā tas grās deo debes qͥ tibi regnū ſuū ꝓmerendū obtulit qd̓ diues pecunia poſſidere nō p̄t. Et qͣꝫ mirāda dei grā vt inualidꝰ ⁊ imꝑitus. ſanctoꝝ viaꝫ fortiter ambulet. quā robuſtꝰ ⁊ doctꝰ vix ſeqͥ valet Recogita vbi nā ſunt olim tecū ſtudētes. vbi illi familiares ſocij cū quibꝰ viuere ⁊ ludere ẜm carnē dulce erat. cū quibꝰ ꝑegrinari in remotis ꝑtibꝰ nō amore xp̄i ſꝫ cupidine tꝑa lis ꝓceſſus et lucri/ iocundū tibi videbat̉ qͣꝫ multi iā obierūt qͣꝫ multi etiā vagi in ſe culo remāſerūt. Bene de ip̄ẜ cū ſctō moyſe dicere potes cōſideratis finibꝰ eoꝝ Utinā ſaꝑent ⁊ intelligerēt ac nouiſſima ꝓuiderēt. Audiſti alios romā ꝑgere ⁊ ꝓ beneficijs laborare; alios ꝑiſius reſidere ⁊ ad magiſteriū tendere; alios ꝑceptis dignita tibꝰ ⁊ p̄laturis/ in medio ppl̓i iā exaltatos eſſe. Tu āt quid? Grās deo qꝛ nihil horū attēptaſti ymo ⁊ propt̓ xp̄m iā veluti ſtercora iſta mūdana culmina ⁊ gaudia repu tas. adieciſti etiā teip̄m cōtemnere. loq̄ns cū beato Dauid. Elegi ab iectꝰ eſſe in domo dei mei magis qͣꝫ habitare in taberna culis peccatoꝝ Tu itaqꝫ elegiſti hodie do minū deū in patrē cui ẜuire regnare eſt. ꝓ quo humiliari in pn̄ti ſeculo/ eterne exaltatōis tibi cauſa erit pro illo. labor reqͥes penuria diuitie. cōtemptꝰ honor. tribulatio ꝯſolatio infirmitas robur meror: gaudiū tibi ſemꝑ ſit. Et quo puriꝰ ⁊ ardentiꝰ eum amaueris eo viliora t̓rena oīa cenſe bis ¶ Caue tamē cariſſime ne aliqn̄ permittas maligni ſpūs ꝯſiliū intrare cor tu um. vt ꝯtriſteris qꝛ amicos ⁊ ſocios reliqͥ ſti. ⁊ quia ipſi iā magni dn̄i effecti nunciatur. ⁊ tu adhuc ꝑmanes in innocētia tua. Noli audire eos qui te in aliā viā conant̉ trahere. ⁊ dicūt; vſqꝫquo ſic trāſies? ⁊ quare ad altioris ſtatꝰ gradū nō tēdis? nec ali ud opꝰ inchoas vn̄ alijs etiā aliquē fructū feras? Solet enī diabolꝰ poſt aliqͣ tꝑa cōuerſiōis/ temptare ſeruū dei de p̄teritis re bus in ſeculo. de amicoꝝ viſitatōnibꝰ. de multoꝝ ſocioꝝ ſuoꝝ ꝯuerſatōnibꝰ/ qͣtinꝰ talibꝰ cogitatōibꝰ eū retrahere poſſit ad ſe culū. aut impedire a ꝓfectu ⁊ ab obliuiōe mūdanoꝝ ¶ Sed crede exꝑtis/ nocet ſer uo deimemoria ⁊ retractatio vite ſecularꝭ. qui nōdū plene ſibi eſt mortuꝰ. Nocet eti am ꝑſuaſio blanda multoꝝ loquentiū de altiori gradu. ⁊ meliori loco qͥ veluti ſapi entes/ prudēter conſulere volūt. ſed ſenſuꝫ xp̄i/ in abiectiōe ⁊ humilitate in fuga mū di ⁊ tenore artioris vite nō habent. Nam nudū xp̄m ſeqͥ aūt recuſant aut pigreſcūt inciꝑe. Ne videant̉ ꝓximis ſolaciū ſubtra here. Et quia grām nō ſentiūt quibꝰ deus ſibi ſeruiētes ⁊ om̄ia relinquētes imbuit ⁊ confortat/ durū ſermonē hūc eſſe dicuntom̄ibꝰ amicis ⁊ rebus ꝓprijs abrenūciare. Et ſicut ipſi ſapiūt. ita ⁊ alijs libēter ꝑſua dent Sed ꝯͣ tales loqͥtur ſentētia ſaluato ris Cauete inqͥt ab hoībꝰ Multi enī ſunt qͥ pulcris ſermonibꝰ/ ⁊ aptis(vt ipẜ videtur) rōnibus viā leuē ⁊ planā ꝯmēdare ſci unt. ⁊ hoīem imꝑitū qn̄qꝫ iuſtificāt ⁊ laudant atqꝫ ꝑ tales ẜmones/ bene ꝓficientē: ⁊ firmit̓ ſtantē qn̄qꝫ vacillare faciūt. Ueruntamē deus conterit dentes eoꝝ in ore ipſoꝝ qꝛ iuxta iter ſanctoꝝ nō ambulant neqꝫ loquūt̉. Nō veniat aīa mea in ꝯciliū