¶ De paſſionibus anime 72 tum magis facit ſe ſentiri ceteris paribus rōne defectꝰ ⁊ indigētie tanqͣꝫ oppoſita iu xta ſe poſita magꝭ ſentiātur Sil̓eꝫ aſſigͣre poſſumꝰ cāꝫ. cur iraſcibilis ab ira potius qͣꝫ a ſpe vl̓ audacia noīetur Ira qͥppe reſpi cit minoratōem ſeu vilipēſionē. q̄ int̓ mala maxīe fugit̉. ſicut ex aduerſo excellentia magis appetitur. ⁊ ita appetitur vt vite ꝓ prie aliquādo p̄feratur quēadmodū ītroducit poeta. Euualꝰ rn̄t ad niſum. Et hic eſt animꝰ mortis cōtemptor ⁊ illū. Qui vi. ta bene credat emi quē queris honorem. Conſideratio. VII. 25 Aſſiōes oēs in aīalibꝰ brutis/ cen p Iſende ſunt bone et pulcre. Exēpli grā audacia ⁊ aīoſitas in leone et gallo. ira ī tigride ⁊ apro re voluptas ī por co hirco ⁊ paſſere. timiditas ī lepore ⁊ oue fraudulētia in vulpe. adulatio in cane ſuꝑ bia in equo. triſticia melancolica in catto auaricia in cornice ¶ Itaqꝫ paſſiōes iſte. neqꝫ male ſunt vl̓ deformes in genere mo ris. cū deſit ip̄is aīalibꝰ libertas arbitrij/ ī qua fundatur rō laudis vel vituꝑij. Neqꝫ turpes dici pn̄t aūt male in genere entis/ qm̄ ens ⁊ bonū ⁊ pulcrū cōuertūtur. propterea tantūdeꝫ hꝫ q̄libet res ſit ſubſtātia ſit accidēs de bono ⁊ pulcro quātū de ente. nec hr̄e p̄t malū ꝯͣriū. Ampliꝰ vero q̄libet res naturalis dirigitur in ſuis motibꝰ ab intelligētia nō errāte vt dictū eſt/ iaꝫ ex ſentētia ph̓orū. cui ꝯformās ſe auguſt. di xit ꝙ deꝰ ſic res qͣs condidit āminiſtrat. vt eas ꝓprios motꝰ agere ſinat. vbi āt deeſt error ⁊ adeſt rei id qd̓ ſibi ē ꝓpriū. deſit ⁊ tur pitudo neceſſe eſt ¶ Ꝙ paſſiōes in brutis aliqn̄ turpitudinis arguimꝰ vel horremꝰ ⁊ odimꝰ ⁊ expugnamꝰ Rn̄demꝰ hoc iō fieri. qꝛ nobis ⁊ deſiderijs nr̄is aduerſantur inferūtqꝫ leſionē. aut aliqͣ tali rōne Monſtra ꝓinde q̄ vidētur eē pctā ⁊ turpitudīes in natura/ quō ad cāꝫ primā ⁊ finē vltimū relata pulcra ſint; videre facile eſt. Conſideratio VIII Aſſiōes aīales in hoībꝰ viatoribꝰ p ſunt vt pl̓imū vituꝑabiles ⁊ male turpes ¶ Inueniemꝰ hoc eſſe veꝝ nō ſolū ex determīatōe fidei. ſꝫ ex naturali deductōe ſi ꝓſpexerimꝰ cōditionē ⁊ finem ẜm quē hō cōditꝰ eſt ¶ Hō nāqꝫ cū ſit nature rōnalis. ip̄e factꝰ eſt vt diſcerneret int̓ bonū ⁊ malū. ⁊ vt magis bonū magis dili geret. Conſtat vero deū eē ſummū bonū. Ordinatꝰ eſt igitur hō ad ꝯgnoſcēdū ⁊ di ligēdū deū. in quo ſtat ſua iuſticia. ſua bo nitas ⁊ gioria. Oportet qͦꝫ vt hoc aſſequa tur aliqn̄ hō. alioqͥn fruſtra ⁊ inſipiēter ad hunc finē fuiſſet ordīatus ſupra brutaleꝫ naturā ¶ Ex hac radice veritatꝭ ph̓ice ſeqͥt̉ ꝙ hō dꝫ ſummū bonū ſumme diligere et magis qͣꝫ ꝑua bona aūt qͣꝫ mala. Debꝫ ad oꝑatōes ꝑtis ſue principalis q̄ eſt rō magis inclinari qͣꝫ ad illas corꝑis Debet qͣn to erit iuſtior iuſticia morali/ vel nll̓o mō vel minus affligi. Debet ẜm portōem ſuꝑiorē ⁊ diuiniorē ac liberā dirigere inferi orē ⁊ ei libere ⁊ ſine cōtradictōe dn̄ari Dꝫ hr̄e corpus ſuū tanqͣꝫ inſtrumentū cōforme rōni. immortale.ſ. nec impediēs ſꝫ ad iuuās rōem. ac minꝰ indigēs qͣꝫ corꝑa īferioꝝ naturaꝝ ¶ Sꝫ oīm iſtoꝝ ac ſimiliū videmꝰ in hoībꝰ cōtrarium ꝓpter paſſiōes corꝑis. que trahūt aīam ad dilectōes ſordidas ⁊ malas. trahūt in errores ⁊ ſuperſti tioſas īſanias. trahūt magis ad oꝑatiōes corꝑis qͣꝫ ad oꝑatōes virtuoſas. trahunt ad obligatōem. ignorantiā. ⁊ inqͥetudinē trahūt ad afflictōes ad rebelliones ad penā ⁊ mortē plꝰ qͣꝫ in brutis ⁊ in iuſtis ſepe plꝰ qͣꝫ in iniuſtis ¶ Quid ſuꝑeſt/ niſi con cludere tales paſſiōes eſſe cōtra rectū ⁊ de bitū ordinē nature primitꝰ inſtitute. Hic aūt ordo nō aliter ꝑuerti potuit ⁊ p̄t qͣꝫ ex culpa libere ꝑpetrata ꝑ īgratitudinē contra deū. ſicut vidit qͥ deplorās dicebat Hō cū in honore eēt. ⁊c̄. Sꝫ heu iā nō ſil̓is ſꝫ deterior ⁊ turpior. Sūt igitur paſſiones hmōi vituꝑabiles. qꝛ tollūt obedientiam Sunt ⁊ male ⁊ turpes/ tanqͣꝫ priuātes in hoīe ex vitioſa radice modū ſpēm ⁊ ordinē. p̄ueniūt qͥppe iudiciū rōis qd̓ oporteret ſubſeqͥ. turbāt ligāt atqꝫ tyrāniſant do miniū rōis. ita vt nimis ſentiat hō illā ſen tētiā. Corpꝰ qd̓ corrūpitur aggrauat aīaꝫ Et illd̓ Iugū graue ſuꝑ filios adā. Dēiqꝫ multi phorū experiētia ⁊ rōe ꝯuicti ꝯfeſſi ſunt hāc corruptōꝫ. licet ad verā cām neqͣqͣꝫ ꝑuenerīt ¶ Tādē ex his radicibꝰ q̄ ml̓ti pliciꝰ extēdi potuerāt neceſſitas oritur re creatōis hūane ꝑ mediatorē xp̄ꝫ deū ⁊ hominē. alioqͥn finis hūane creatōis ī nihilū corruiſſꝫ ꝓ tota ſpē qꝛ n̄ ad gl̓aꝫ ſue viuificatōis ⁊ fruitōis ſꝫ ad penā et̓ne dāna tionis tota deueniſſꝫ. qd̓ ſapīe d̓ine fueqꝫ ry 5