¶ Contemplationis I do. aꝑiendoqꝫ ſuā neceſſitatē ⁊ indigentiā exponēdo. ſed ⁊ memorādo eoꝝ magnam gratiā atqꝫ largitatē. dep̄cando etiā eos vt dignarent̉ intercedere ꝓ ſe ad deū omnipo tentē qꝛ ꝑſonaliter ꝯparere coraꝫ eo digna nō eſſet. ¶ Uerū eſt/ dictā ꝑſonā in hmōi meditatōe plura ſenſiſſe impedimēta extra nearuꝫ cogitationū atqꝫ fantaſiarū. ip̄a tn̄ forti ꝑſeuerātia/ ſe artauit. atqꝫ in dicto loco continuit inde non mouendo ſeu diſcedendo; quouſqꝫ quod q̄ſiuit inuenit. eſſet qꝫ ſtabilita oīno in hmoi or̄one. nec aliqͥd aliud intēderet. ¶ Per dies aūt plurimos modū dictū ꝯtinuabat fueratqꝫ interdum ad duas/ tres vel quatuor horas/ priuſqͣꝫ qd̓ petiuit hr̄e potuiſſet. ſcꝫ ſuaruꝫ cogitationū ⁊ affectionū vnitatē atqꝫ recollectionem/ ad vnū tale quale diximꝰ ſupra. Et ꝑ modū talē quaſi ſemꝑ ꝑuenit ad qd̓ tendebat. qn̄qꝫ tn̄ citiꝰ. interdū vero tardiꝰ. ꝑcepitqꝫ clare verū eſſe dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i ꝓmiſſum. qͥ ꝑſeuerauerit pulſans petendo/ ape riet̉ ei ¶ Poteſtis igit̉ optime ꝑpēdere qͥn ta fuerint huiꝰ ꝑſone deſideria ardentia/ et anxia ſuſpiria atqꝫ gemitus/ erga ſanctos/ mō ad vnū mō ad alterū. ſpēaliꝰ ad eos qͦꝝ feſtū tūc colebat̉. qn̄ abſqꝫ ſuccurſu ⁊ auxilio ꝑceptibili/ ꝑmiſerāt dictā ꝑſonā ad ſuos pedes ꝓuolutā/ ad tanti tꝑis ſpaciū per manere in bello cōtinuo/ ſuarū cogitationū/ tumultū nō modicū atqꝫ in ſuo aſcēſu impedimētuꝫ validū cauſantiū. nec ꝑ ſancta deſideria loqui ꝑmittētiū eiſdē. Ip̄i tn̄ tandē de eadē optime ſe qͥtabāt; aīe ſue deſideriū eidem tribuēdo. ẜm dei volūtatē ⁊ eiꝰ vtilitatē. ¶ Reperit itaqꝫ dicta ꝑſonahmōi exꝑtā difficultatē/ ſibi ꝯuerti ad ꝓfectum. vt exhinc diſceret viuaciꝰ ⁊ ardentiꝰ flagitare. Un̄ accidit ꝙ ſe de cetero in ſua or̄one reꝑit citiꝰ atqꝫ qͣſi ſine impedimēto collectā in modū talem ad ſuarū cogitatio nū vnionē atqꝫ ſimplicitatē. leuiuſqꝫ mō p̄ dicto ⁊ ceteris/ bona conſuetudine comite ad p̄dicta ꝑuenit. ¶ Et puto iſtū modum in initio guilhelmū pariſien̄. doctorē precipuū tenuiſſe. quē affirmaſſe legendo rep peri qꝛ pauꝑes trutāni atqꝫ captiui/ ipſuꝫ deū exorare docuerūt. ¶ In libris etiā eiuſ dem patet quēadmodū oratōeꝫ vni viato ri ꝑadiſum adeūti pro impetrāda elemoſy na ⁊ auxilio/ pulcre comꝑat. In quo pariter libro quaſi ꝑ totū ad deū ad dominūqꝫ noſtrū ih̓m xp̄m/ ⁊ ſuos ſanctos. ſpēalius ad virginē mariā. rōnes adducit: quatenꝰ auxilient̉ creature eis ſupplicāti ſuāqꝫ pau pertatē allegāti. Loquit̉ itē de corā iudicibus pn̄tatis. qūo tales in ſuis petitionibꝰ ſint circūſpecti atqꝫ ſapiētes. Nimirum. ti mēt enī ⁊ ꝑiculū ſibi vident īminere. Tali mō ⁊ nos īmo ⁊ adhuc ampliꝰ corā deo pn̄ tati facere nobis multū expediret. Capitulum XL. Cōmendatio iſtius modi contēplationis tanqͣꝫ ſecuri vtilis ⁊ leuis. Stum modū inchoandi ꝯtem plationē/ cui placet ſequi poteſt ſatis enī eſt ſecurus ſimplex atqꝫ leuis. Conueniēs etiam gradui bene primo cōtemplatōnis antedicto qui aſſignat̉ humilis penitētia. Ibi enim nō aliud qͣꝫ indulgētia petit̉ atqꝫ bene ope randi tꝑe affuturo gr̄a. item etiā remediuꝫ cōtra plagas ſuas ⁊ peccatoꝝ infirmitates varias. Ad qd̓ nō parū/ orōes beati ancelmi/ diuerſorūqꝫ ceteroꝝ ſanctoꝝ/ edite ad ſanctos ⁊ ſanctas ꝓficiunt. Liber qͦꝫ de qͦ pridē locutꝰ ſum rhetorica diuina intitula tur a guilhelmo ꝑiſien̄. ꝯpilatus multū ad iſta vtilis. ¶ Suꝑ mō iſto iniciādi ꝯtemplationē/ dudū optabā orōnē quādā fabri care/ in modū pauꝑis/ panē ſuū oſtiatī q̄rētis vel indulgētia q̄rētis ⁊ petētis ad inſtar incarceratoꝝ aūt certe ad ſil̓itudinem elemoſynā petētiū. nō quidē ꝓ ſeip̄is ſed ꝓ in hoſpitalibꝰ degētibꝰ. Sepe enī aliqͥs de uotionē ſuā ꝓ alio interpellādo reꝑit magis qͣꝫ ſi ꝓ ſe deū exoraret ibiqꝫ multuꝫ ꝓficit. Tenent̉ etiā ad hͦ plures ex officio ſuo quēadmodū viri eccl̓iaſtici. alijqꝫ ex elemo ſina vitā ducētes corꝑis. īmo dico oēs debere hoc facere tā ꝓpter dei mādatū. qͣꝫ etiā ꝓpter bn̄ficia ab alijs recepta ſiue talia ſint bona nature a ſuis parētibꝰ; ſiue bona for tune/ ipſis collata iure hereditario poſſidē da a viuis aūt a mortuis. ¶ Cōpilaui pri dem orationē quādam ad dn̄m ih̓m xp̄m. iniciantē Ieſu ſponſe virginitatis ⁊c̄. In tendo autē ſi deo placituꝫ fuerit de hoc/ in breui diffuſius cōſcribere opus. Uerū eſt omnes mūdi ſcripturas nō poſſe ꝑducere cōtemplatiuū quo tendere habet. quēadmodū facit fortis ꝑſeuerātia auxiliante dei gratia faciendo exemplo ꝑſone ſupra memorate. ponēdoqꝫ ſe ad practicā ſcilicꝫ ad opus. qꝛ affectiones ſcribi nequeunt. neqꝫ
zum Hauptmenü