¶ De mendicitate ſpūali 75 Sed aīaduerte cautius ꝙ is nō legitime ac veraciter ſe condemnat qͥ ſe ꝓ poſſe non emendat. ¶ Aīa ¶ Satiſfeciſti hō bene mee petitioni/ oſtendēs ⁊ ꝓponēs tres egre gias veritates quas ignorādo/ frequēs in me fuit turbatio. Nūc igit̉ aīm recipio. vo loqꝫ(vt admones) per ſanctū deſiderium meip̄am ad deuotionē ꝯmouere. inſuꝑ et recurſum facere ad ſanctos ad meip̄am cō dēnandū ⁊ puniendū. Ita enī prius a prīcipio ſuaſiſti vt diſcere mēdicare ⁊ queſtū facere. Doce me igit̉ rogo te quid mihi incūbat faciendū. ¶ Dō ¶ Mihi videturo anima ꝙ hoc facile diſcere poteris/ ſi diligenter inſpexeris modos ⁊ conatus/ quibꝰ vtunt̉ pauꝑes mendicantes oſtiatim vari os diſcurſus hincinde facientes. pro ſuble uandis ſuis corꝑalibꝰ neceſſitatibꝰ. Conſidera queſo captiuos vel conſpectui iudi cis pn̄tatos. ſuasqꝫ ſnīas trepidis animis expectantes. Proſpice infirmos graui qͣli bet egritudine corruptos. Perquire pauperū īconomoꝝ occultas ⁊ verecūdas indigentias. Et generaliter oculū dirige ad omnes in quacūqꝫ aduerſitate vel ꝑiculo cōſtitutos. puta in cōiunctoꝝ funeribꝰ. in exilio. in incēdio. in diluuio. in bello. Anī aduerte inquā ⁊ ſtudioſo mentis intuitu ꝑluſtra/ qͣꝫ ardens ſit in his deſiderium ad ſuam liberationē aūt ſubuētionē. Inſuꝑ attēde quid dicāt ⁊ quid gerāt. ⁊ hec om̄ia confer in teipſam/ tuos recognoſcens defectus ac miſerias. tuā captiuitatē tuā mor tem. tuū exiliū. quā peccādo incurriſti. tuā inſuꝑ deſolationē ꝑpendēs. quoniā deum tuū ⁊ patrē ſed ⁊ celeſtē patria/ tua culpa ꝑ didiſti. ¶ Ita ſi feceris ⁊ cuꝫ tali deſiderio et conatu/ audacter affirmo ꝙ hoc tibi ad ſalutē ſufficiet. eris bonaqꝫ queſtuaria bo norum ſpiritualiū ⁊ alimoniarū gr̄e ⁊ virtutū. atqꝫ ita inuenies auxiliū deſuꝑ in cūctis tuis neceſſitatibꝰ. īmo ꝙ ampliꝰ eſt/ efficieris admodū diues. īmo dn̄a bonoruꝫ totius mūdi. Cur ita? Qm̄ ſi facta eris he res dei tui patris. de cuiꝰ hereditate eſt totus mundus. Ita enī dixit apl̓s ꝙ ſi filij ⁊ heredes ⁊c̄. ¶ Anima ¶ Rem magnā mihi promittis o homo. magnā dignitatem excellentiā nobilitatem/ que mihi ex dicta queſtuoſa mendicitate prouenient. Volo igitur eſſe huiꝰ officij. qͣꝫuis vituꝑabile ml̓ tum atqꝫ inhoneſtū illud iudicet mūdus. preſertim ꝑſone generoſe ⁊ alte proſapie. Homo ¶ Non aliter qͣꝫ tibi affirmaui iudicabis o anima mea. niſi oīno deſipuerꝭ Et vt hoc tibi certiꝰ appareat/ ꝓpono oculis tuis ſummū imꝑatorē mūdi qui voluit eſſe huiꝰ officij ſicut ip̄e ꝑ ꝓph̓aꝫ proteſtat̉. Ego inquit mēdicus ſum ⁊ pauꝑ. Apparuit hoc in oībꝰ ſuis orationibꝰ qͣs ad deuꝫ patrē fecit. p̄ſertim in cruce qn̄ dixit deus meus deꝰ meus vt qͥd me dereliquiſti Ma gna igit̉ eſt differētia corꝑalis illiꝰ ⁊ coacte mēdicitatis/ que iudicio plurimoꝝ cenſet̉ fugienda ⁊ vituꝑabilis ⁊ huiꝰ ſpūalis de qͣ ſermo quā volūtarie ſuſceperūt oēs ſancti īmo ip̄e xp̄s vt dictū eſt. Nōne ⁊ rex ille po tentiſſimꝰ dauid in ſuo pſalterio ſe huiꝰ q̄ſtuoſe mēdicitatis ſectatorē ꝓfitet̉. dum ſe noīat nūc infirmū. nūc orphanū. nūc vulneratū. nūc cecū. nūc ſurdū. nūc impotentē nūc alienū ꝑegrinū. nūc captiuū iacentem in puluere ⁊ ſtercore ⁊ ſic de alijs innumeris neceſſitatibꝰ? Et ſalomō ille ſapientiſſi mus ſe dicebat pauperē infirmū breuiſſimi tꝑis. minorē ad intelligendū legem dei Et ita in tota ſcriptura diſcurrēdo inueni mus vl̓iter de oībꝰ ſanctis. ¶ Aīa ¶ Mul tū ꝓfecto laudabilis ē hmōi queſtꝰ quē cōſtat oībꝰ ſanctis fuiſſe cōem. īmo ⁊ ip̄i xp̄o deo ⁊ homī. Ueꝝ qꝛ iaꝫ dixiſti mihi tu hō ſpūalē hunc queſtū facile diſci poſſe ſi diligenti ꝓſpectu mētis attēdant̉ ea que in qͣſtu corꝑali ab his qͥ in aduerſitatibꝰ ⁊ indi gentijs ꝯſtituti ſunt obſeruant̉. Accedamꝰ igit̉ inuicē ꝓpiꝰ. ⁊ pleniꝰ de his miſerabilibus ꝑſonis ⁊ eaꝝ obſeruātijs cōferamus. Homo ¶ Ita fiat aīa. qm̄ hoc tibi nō par uo veniet ꝓfectui. Tum ꝓpter cōpaſſionē quā inde cōcipies ad ꝓximū. adimplens le gem caritatis in officio pietatis ⁊ mīe. Tū propter fructuoſam inſtructionē tuā/ quā exemplo corꝑalis hmōi queſtꝰ accipies in queſtu ſpūali. cognoſcēs ꝑ hoc quo pacto queres opem in tuis ſpūalibꝰ neceſſitatibꝰ multo ꝑiculoſioribꝰ. vt ab illis liberatꝰ glo rioſum illū eterne felicitatis fructū tādē cō ſequaris. ¶ Loqͣmur itaqꝫ in primis de his mēdicis qui nō incluſi degūt victum quotidianū oſtiatim querētes ⁊ eoꝝ exem plo diligentiā diſcamꝰ. Hi nāqꝫ qͣꝫuis plu rimū debiles ⁊ ſenio vel egritudine vl̓ alio quouis accidēte fracti/ ſeip̄os vel baculoꝝ beneficio portant. vel manibꝰ trahunt. vel aliorum innixi viribus/ qͣꝫuis difficulter ⁊ impedite incedunt. Suſtinēt nihilominꝰ Bb 3
