¶ De mendicitate ſpūali 7 carceribꝰ pro crimine detinent̉. quoꝝ vtiqꝫ ꝯtinua eſt expectatio ꝯparēdi ante iudi cem. Quid fane tales abſqꝫ intermiſſione deſiderāt/ niſi ſuā liberationē? quātūqꝫ in eis hoc ferueat deſiderium/ teſtificant̉ exte riora quelibet ſigna. verbis ⁊ operibꝰ. nūc apud iudicē. nūc apud cauſarū patronos: nunc apud alios quoſlibet qui p̄ſidio eſſe pn̄t/ exhibita. Minime profecto tunc eis ridere/ aut iocari libet. aut cū ſuis cōcaptiuis petulanter aut rixoſe cōuerſari. qͥnimo tota humilitate de ſolis ſuis ꝑiculis ⁊ miſerijs ꝯferunt. intra ſe pn̄iaꝫ amaram agen tes ſuſpirātes ⁊ gemētes. ¶ Dic ergo mihi o anima. Nōne ⁊ tu vt a principio fatebare es captiua? Sed in quo queſo carcere? Certe in carne. feda. moleſta. plena obſcuritate miſerie ⁊ pene infinite neceſſitatꝭ de quo quidē carcere egreſſura es/ ⁊ diſtricto tremēdoqꝫ dei iudicio/ ſuꝑ tuis morta libus criminibꝰ pn̄tanda. vbi nō de quali bet morte corꝑali/ cauſa verſabit̉ ſed eterna. Ignoras aūt horā qua porta huiꝰ carceris attollet̉ vt hinc egrediaris. Quomō igit̉ hec aīaduertens/ poteris tua deſideria aliorſum cōferre/ p̄terqͣꝫ ad ſolicite petēdū auxiliū ⁊ liberationē. p̄ſertim cum videas hmōi pauꝑes tanto ſtudio vacare. īmo etiam plerūqꝫ ꝑ diem integrā in vno eodēqꝫ loco reſidere ꝓ buccella panis aūt ꝑuo aliquo denario obtinēdo? Cur igit̉ non illic figes plene deſideriū tuū vbi cōſtat plenaꝫ ab omni malo liberationem ⁊ ſecuritatem te indubie reperturā? ¶ Anima ¶ Talis eſt fateor(o homo) mea miſeria. tātꝰqͣꝫ meꝰ defectus. Et idcirco vacabo ex nūc. ⁊ cona bor amplius/ mea illic deſideria colligere. Cognoſcis tn̄ ⁊ ꝑpēdis qm̄ mihi incūbit corꝑi intēdere ⁊ ꝓ eius ſuſtētatione ⁊ alim̄ to frequenter impediri. ⁊ varijs inuolui la boribꝰ. ſicqꝫ plurimū deorſum in terris ver ſari. cū ſurſum merito mens tolli deberet ⁊ ſuis elemoſynis petēdis ſtudioſius intendere. ¶ Hō ¶ Nō eſt ꝓfecto prudentis(o anima) ꝓprijs negocijs neglectis aliena ꝓſequi. atqꝫ ita curā alteriꝰ gerere/ vt hinc ſibiip̄i iacturā afferat grauiſſimā. Suſtentandū quidē eſt atqꝫ alendū corpus. ſed lō ge mīore diligētia/ breuioreqꝫ labore ac re miſſiori ſtudio id fieri poſſet ⁊ deberet qͣꝫ facias. Hoc ſane eſt quod te turbat ⁊ fallit quia nimis ⁊ ſupra qͣꝫ poſtulat neceſſitas/ corpori cōplacere curas. eiqꝫ diligentius ſeruire. nō attendēs illiꝰ qͣꝫ deordinatus ſit appetitus/ qͣꝫ inſolens/ qͣꝫ auidus. īmo inſatiabilis/ ſi illi ad plenū ac de oībꝰ rn̄dere curabis. Erit igit̉ illi veſtitꝰ ne frigeat. alimentū ⁊ paſtus/ ne fame ſitiqꝫ pereat. De reliquo/ pro teip̄a ſolicita eris ⁊ velut prudens ⁊ fidelis tibiip̄i vacabis. ¶ Anima. ¶ Iſta volo quidē facere o hō ſed infeſtū mi hi nimis eſt corpus ⁊ ſatellites eius. nec qͦuis mō volunt ꝯtētari pn̄tibꝰ. qͥnimo ſemper rebꝰ nouis inhiant. atqꝫ indies ſibi ali quid deeſſe querunt̉. Petunt oculi pulcra vndiqꝫ intueri. in veſtibꝰ. in equis. in edifi cijs. ceterisqꝫ oībꝰ rebꝰ. Plangit os et importune clamat; dū ſibi vina ⁊ eſce modis omnibꝰ exquiſite atqꝫ delicate/ deficiunt: Quid de auribꝰ dicā que vanis ſermonibꝰ detractorijs aūt adulatorijs inſuꝑ ⁊ ſonorum reſonātijs atqꝫ alijs ſil̓ibꝰ innumeris petulantijs ſaturari nullatenꝰ pn̄t? Sed heu quis linguā frenabita ſuo clamoroſo ac libero eloquio. quē queſo ſtrepitū qͣntū diſturbiū quale murmur mihi frequenter cōcitat? Erubeſcerē pudēdos tactꝰ mores aꝑire. cuiꝰ inſatiabilis eſt appetitus ad lubricas ⁊ fedas immo abomīabiles carnis delectationes. ¶ Ideoqꝫ affirmo tibio hō nullū mihi adeſſe poſſe deſideriū ſanctum qd̓ ſurſum valeat libere ꝑgere ⁊ volare his obuiantibꝰ diſturbijs/ quibꝰ intra hoſpiti um cordis mei exꝑior velut forū quoddaꝫ ꝯmune ac theatrū tumultuoſum/ quotiēs menti deberet dari quies ⁊ ꝑ ſanctū deſide rium in celū deportari ad ea ꝑagenda que ſuades. ¶ Hō ¶ Iam rn̄di tibi o aīa atqꝫ demonſtraui ꝙ hec impedimēta ſuperare poteris atqꝫ ſecura ⁊ quieta p̄terire/ ꝑ intēſum ⁊ vehemens deſideriū ad tuā in tanto diſcrimine ſubuētionē. vn̄ fiet vt ſub obtē tu tam neceſſarie ſubuētionis ꝯtēnas plā ctum ⁊ clamorē quātūlibet infeſtū corꝑis et vaſalloꝝ eius. ¶ Et qͣꝫuis exēpla que p̄ceſſerūt merito ad hoc ſufficerent. accedūt tn̄ adhuc ⁊ alia. Aīaduerte p̄cor ſi pauper aliquis/ vnam ex ſuis ouibꝰ amiſerit/ vel ſi domus ſua incendio ꝑeat. vel ſi filius eius morti incūbat/ nonne mox omnibꝰ pretermiſſis/ ouē ſuā diligētiſſime querit/ aut oc currit ſue domꝰ incendio/ vel ſui filij ꝑiculo ꝯſulere ſatagit? Minime tunc aduertit quid ſuū corpꝰ aut ſatellites eiꝰ qͦꝝ tātū dixiſti eē ſtrepitū agāt. aut dicant. ſed oīa illa aure ſurda p̄teriens/ ſuo tm̄modo negocio Bb 4