vacat. qͥnimo nec de qualibet alia re loquētem aliū quēlibet nec attendit. Cur igit̉ ettū/ dū es leſaliter ſauciata ⁊ ꝑdita ꝑ peccatum. inſuꝑ ⁊ tētationibꝰ prauis eſtuās nōpoteris tuū ꝯuertere deſideriū ad petendūin tanto tuo ꝑiculo ſubſidiū. Caue ne tuaculpa tibi ſis impedimēto; quo minꝰ hocfacere valeas. dum tuo corꝑi adminiſtrando. minus prudenter intēdis. laxans ſibinimis habenas. querens illud nō ſolū nutrire/ ſed laſciue tractare atqꝫ oblectare nimis ſine mō. Unde fit/ vt te ⁊ illud ꝑdas ⁊deſtruas ac tandē etiā cū illo ꝑeas. ¶ Anima ¶ His a te dictis o homo nequeo contradicere ex quo vtiqꝫ ampliꝰ mea ꝑmaxīainnoteſcit miſeria. qm̄ p̄ter hec que expoſuiſti ꝯſidero qd̓ dictū eſt in pueris. quosdū matres aliqn̄ ſolitarios relinquūt/ mirum videri pōt/ quāta deſolatione torq̄antur. qͣꝫ feruēti etiā deſiderio illas requirāt/flentes inceſſanter ⁊ eiulātes. nec aliud qͥcqͣꝫ cogitātes. Quāto magis ego miſera merito dolerē ⁊ in meo exardeſcerē deſiderio.dū mea culpa me video ꝑdidiſſe meum patrem celeſtē ⁊ ſua gr̄a priuatā que eſt meamater ⁊ nutrix ¶ Fert̉ de multis/ qui parētibꝰ orbati vel etiā hereditate fraudati pat̓na. ſeip̄os ꝑemerūt. Legit̉ inſuꝑ de qͣꝫplurimis feminis q̄ a ſuis derelicte maritis/ ꝑmortē aut alias. ſibijp̄is necē intulere. Atego heu infelix ꝑſepe perpēdo me patremceleſtē offendiſſe/ ac ꝓinde a ſua pn̄tia legitime ꝓſcriptā ⁊ paterna hereditate equiſſimo iure priuata. ſed ⁊ is qͥ mihi eſſet ſpouſus ob meas inſolentias ⁊ lubricas feditates/ me ꝯtēnit abijcit ⁊ repellit. ¶ Quotiens inuētū eſt/ vt ꝓ amico ꝑdito alter ſibinecē inferret. Et qͥs talis ac tātus amicꝰ ſicut dn̄s nr̄ ih̓s xp̄s/ qui ꝓ mea ſalute/ mortem ſuſcepit qua nec ꝓ meip̄a vellem ſuſtinere? Itaqꝫ ſi hec ꝓpter infortunia aūt dāna tꝑalia fiant. merito in tāto meo ſpirituali detrimēto/ mihiip̄i dabo vexationē/ eroqꝫ ſupra modū dolens ⁊ triſtis. Quo nonobſtante/ loquar ad te ꝯfidenter. ⁊ exponāquid in hac re aliqn̄ mihi cōtingat. Inuenio enī dum ꝑ deſiderium clamo ad dominum ⁊ ad ſanctos auxiliū petēs. de ſuꝑ nullam adeſſe cōſolationē. nullū meis neceſſitatibꝰ afferri p̄ſidiū. Unde fit vt remaneāapud me frigidior ac minꝰ feruida ad eosdep̄candū ⁊ oranduꝫ. ¶ Hō ¶ Non hincmiraberis o anima. qm̄ ita diſpoſuit aūt ꝑmittit fieri deus ꝓpter alterā cauſarū quasexponā. ¶ Una quidē eſt propter tuaꝫ inſtructionē. vt ex hoc videlicet officiū mendicandi tibi plenius innoteſcat. Si enimmox te petente/ petita acciꝑes. tunc vel donum dei paruipēdens ad alia facile tua diuerteres deſideria. vel dei beneficio ingrata/ ſuſceptum gratie munus iuſta viciſſitudine ꝑderes. per qd̓ et te diuinis redderesindignam beneficijs. Frequenter id fierividemus apud homines vt his qui beneficia cito ſuſcepta paruipēdunt. petita veldenegentur vel difficulter ⁊ tarde concedātur. quaſi vana ⁊ indigna ſit talibus factadonatio. Quēadmodū etiam mater aliqͦtiens infantē ſuū propter eius abſentiameiulantē ad tempus relinquit ſolū. vt poſtmodum apud eam diligētius remaneat eiqꝫ inhereat feruētius. Contingit etiam vtdelectet aliquādo filioꝝ amore per hoc experiri. ⁊ exꝑto dolore materne abſentie maiorem ad eos excreſcere dilectionē. Ita qͥdem diuinū indultuꝫ differri putandū eſtaliquādo. vt hinc tua innoteſcat diligētiahumilitas ⁊ patientia. vnde perpendituran vera ſit tua paupertas an ficta. Nam etſic fieri comperimus apud pauperes huius mundi/ quos per longam expectationem tentari cernimus/ an vera ſit vel ſimulata eorum paupertas. Quos enī deſidesimpatientes ⁊ murmurantes cū indignatione ⁊ cōtemptu dilate donationis inſpicimus. hos indubie ſimulatores pauꝑtatis iudicamus. Ita ⁊ apud quoſdā hypocritas ꝯtingit qui ſeip̄os intra ſe iuſtificātet cum ſe opulentos virtutibꝰ iudicēt nullius diuini doni ſe egere p̄ſumūt qͣꝫuis verbo tenus ꝯtrariū ſimulent. Deus aūt quiſcrutatur profunda maris hanc eorū ſuꝑbam ſimulationē agnoſcens/ per longamexpectationē eos miſericorditer ad patientiam ⁊ humilitatē reducit. dum in hac dilatione ſue miſerie atqꝫ indigentie facit eēcertiores. ¶ Anima ¶ Quomō queſo fieri poteſt o homo vt anima aliqua ſe diuitēet potentem arbitret̉. que ſe toi miſerijs anguſtijs carceribꝰ indigentijs ꝑiculisqꝫ grauiſſimis videt obnoxiā? ¶ Hō ¶ Merito profecto obſtupeſcis anima ſuper hactemeritate ſuperbiſſima. Eſt nihilominuſita vt aſſerui. Tum propter negligentiamet incuriam petendi auxilium de ſuper.quam vtiqꝫ deſidiam minime incurreret
