Seite
De mendicitate ſpūali I anima ſi eius miſeriā ⁊ deficientiā attēde­ret. Tum ꝓpter ſummā indignationē quā aduerſus eos cōciperet qui ſibi ſuā pauꝑ­tatem ⁊ miſerabilē conditionē ꝯmemora­rent. eam vt vere eſt peccatricē aſſerentes. quā nihilominus verbis ſimulatorijs pro fitetur. Nam ſi ex cōſcientia vere humilita tis hoc faceret. quid cauſe eſſe poſſet vt eos indigne ferret qui proprie ſue conſcientie teſtimonio cōcordarent. Non mirū igitur ſi taliter anima diſpoſita/ minime diuinuꝫ indultuꝫ ſuſcipiat ⁊ gratie impetret alimo niam. cum ſe nec illius indigentē recogno ſcat/ īmo plena manu adueniat petitura. Ita ſane non iniuria repellūtur mendici queſtuarij ⁊ fraudulenti; qui cū abundare cognoſcātur ſe fingunt verbis ⁊ ſignis mē dacibus deficere. Eſt ⁊ altera cauſa cur non ſtatim exaudit̉ anima. vt videlicet cō­gruo tempore/ ẜm occulta ſua iudicia/ deꝰ tribuat qd̓ mox cōcedere non expediret. vt vel ſic anima ſtudioſius vacet/ ⁊ ſine inter miſſione ſingulis horis ānonā celeſtem ex pectet. ⁊ nō torpeat; certificata de tꝑe indu bitato benefice ꝑceptōis. Eſt deinceps et alia huiꝰ dilationis cauſa vt ſic deꝰ mo­ram faciens tunc primū cum videbit̉ inur banus denegator/ vberius ſua dona largi tur. ſicut frequēter pauperi diutius tardan ti ⁊ etiam iniurias ⁊ opprobria humiliter et equanimiter toleranti/ pinguior accedit largitio. Contingit etiam hinc rationa biliter pauperem aliquem a ꝑceptione ele moſyne repelli. quia cognoſcitur alijs que poſſet ⁊ deberet impendere pietatis officia denegare. Ita nimiruꝫ accidit anime con­tra proximum indurate; que ſuis debitori bus nihil vult dimittere. nihilqꝫ largiri pe tentibus. Interdū etiam fit; vt ſtudio­ſe/ pauperi alicui hocipſum neſcienti/ lar­ga manu ſuccurratur. ſubtiliter ac occulte ſua munera in domū eius inferendo vt fe­cit beatus nicolaus. vel etiam amicis ſuis tradendo/ quatenus ei prout viderint op­portunū fideliter adminiſtrent. Et hoc fit plerūqꝫ/ dum talis p̄ſumit̉ ꝑceptis donis nō bene vſurus ſed vel ad faſtū ꝯuerſurus vel ad voluptatē. Poteſt ⁊ hmōi dilatō diſpēſatione diuina ꝯtingere. que maiora et largiora p̄mia reſeruat ſuo tꝑe cōferēda. ad modū quo pater filio nō ſtatim heredi­tatem ſuā largitur. ſed ei vſqꝫ ad annos pu bertatis legitima ordinatōe reẜuat. Tar­dat etiā aliqn̄ deus petita largiri quia cuꝫ ſint nimis exigua que petuntur/ vult con­gruo tꝑe maiora tribuere. ad inſtar regis magnifici qui ſuū aliquē p̄dilectū ſeruito rem/ humile aliquod officiū puta cliente­le petente: non audit. volens ⁊ intēdens eū ad altiora promouere Cōtingit p̄terea. ideo etiā aliqn̄ nō exaudiri petentē. qꝛ pro pter ingratitudinē p̄teriti beneficij/ ſe indi gnuꝫ fecit ad ꝑceptionē futuri. ſicut ſi pau per aliquis mox duꝫ elemoſynā acceperit ſe a donante auertat nullā viciſſitudinem honoris aūt gratiarūactionis ei retribuēs qui tamen anteqͣꝫ acciꝑet ſummā humili­tatem fingebat. Sed ⁊ fraudat̉ aliquā­do quis ſue petitionis effectu; quia mens petendo cogitatione vel locutione auerti­tur a deo. ad terrena penitus diſtracta. ve­lut deo exhibens manū ad recipiendum. ⁊ ad mundū faciem cōuertens. quod vtiqꝫ ꝑ maxime diſcōuenit pauperi mendicāti vel reo criminis elemoſynā aūt gratiam requi renti. Contingit inſuꝑ aliqn̄ quia talē orantē habet deus velut ꝓphanū ⁊ excōica tum. aut nolenteꝫ audire ip̄m loquentē in ſuis ſermonibꝰ ⁊ ſcripturis. ſicqꝫ nimirum deus talē ſpernit in ſuis petitionibꝰ. Cō tingit deniqꝫ hoc aliqn̄ qꝛ talentū creditū recondit̉ ⁊ nō multiplicat̉ ad intētionē do nantis ꝑ bonū vſum illius. quēadmoduꝫ pater minime daret filio. C. libras ad vſuꝫ negociationis. quē non ſperaret negocian do alias centū ſuꝑlucraturū. Eſt itaqꝫ no­bis ſpūalis negociatio cum deo videlicet donis ſuis bene vti ⁊ vigilanter operari. Anima Sunt(vt ex te audio o hō) iudi cia dei plurimuꝫ admirabilia ⁊ circa me­as petitiones iuſtiſſima. Aīaduerto enim ꝙ frequenter deus mihi petita mea ꝯcede ret iratus multū ⁊ indignatus. qm̄ hec cō­ceſſio plerūqꝫ eſſet mihi nociua ⁊ dānabi­lis. Magis itaqꝫ mihi cōuenit ſepiꝰ tarda re ⁊ dilationē ferre. nec ideo multū aīo exul tare ⁊ cōfidere ſi qn̄qꝫ me ꝑpendo exaudi­tam. ne forſan hec ſit mea merces ⁊ illa fu­tura eterna iuſto dei iudicio deneget̉. Nec etiam ideo parte ex altera nimium deijci ⁊ contriſtari/ ſi non ſtatim me contingat ex­audiri ſed potius hinc conſolari ⁊ ſperare quoniam hoc nouit deus ad ſalutem meā expedire. Comprehendo itaqꝫ ex cau­ſis quas expoſuiſti plures conditiones in oratione mea obſeruandas. Puta ꝙ fiat