Liber. II. de canonico nocturnarum ſpūs eſſe definiūt. Nam neqꝫ ſalutaria precepta quempiam poſſe obtemperantibus p̨̄ſtituere. niſi eum qͥ prius vniuer ſis ꝟtutū diſciplinis fuerit inſtructꝰ. nec obedire quēqͣꝫ ſeniori poſſe. niſi eū qͥ con ſūmatus timore dei ⁊ humilitatis fuerit ꝟtute perfectꝰ. Ideoqꝫ diu̓ſitates typorum ac regulaꝝ ꝑ ceteras ꝓuīcias cer nimus vſurpatas. qd̓ plerūqꝫ ſenioruꝫ inſtitutionis expertes monaſterijs p̄eſſe audemus. ⁊ abbates nos an̄qͣꝫ diſcipulos ꝓfeſſi quod libitum fuerit ſtatuimꝰ. ꝓmptiores noſtroꝝ inuentoꝝ exigere cu ſtodiam. quā examinatā maiorū ſeruare doctrinā. Sed dum orationū modū qui potiſſimū debeat cuſtodiri volumus explicare. inſtitutis patruꝫ auidius pro uocati. narrationem quā ſuis reẜuabamus locis propero exceſſu preuenimus. Nunc itaqꝫ ad ꝓpoſitum reuertamur. ¶ Ꝙ ꝑ egyptū et thebayden duodenarius pſalmoruꝫ numerus obſeruetur. ¶ Cap̄. iiij. Gitur ꝑ vniuerſam vt diximꝰ egyptū ⁊ thebayden duodena rius pſalmorū numerꝰ tam in veſꝑtinis qͣꝫ in nocturnis ſolennitatibꝰ cuſtodit̉. ita dumtaxat vt poſt hunc nu merū due lectiōes veteris ſcꝫ ac noui te ſtamenti ſingule ſubſequant̉. Qui mo dus antiquitus ꝯſtitutꝰ. idcirco ꝑ tot ſecula penes cuncta illarū ꝓuintiarum monaſteria intemeratus nunc vſqꝫ perdurat. qꝛ nō humana adinuentione ſta tutus a ſenioribꝰ affirmat̉. ſed celitꝰ an geli magiſterio patribꝰ fuiſſe delatus ¶ De duodenario pſalmoruꝫ nu mero angeli traditiōe ſuſcepto ¶ Cap. v. Am cū in pͥmordijs fidei pauci quidem ſꝫ ꝓbatiſſimi monachorum noīe cenſerent̉. qͥ ſicut a beate memorie euangeliſta marco qui pͥmus alexandrine vrbi pontifex prefuit normā ſuſcepere viuendi. nō ſolum illa magnifica retinebāt q̨̄ primitꝰ eccleſiaꝫ vel credentiū turbas in actibꝰ apl̓orum legimus celebraſſe. multitudīs ſcꝫ credē tium erat cor vnū ⁊ anima vna. nec qͥſqͣꝫ eorū q̨̄ poſſidebat aliqͥd ſuū eē dicebat. ſed erāt illis omīa cōmunia. quotqͦt enī poſſeſſores agroꝝ aut domorum erant. vendentes afferebant p̄cia eorū q̨̄ vendebant. et ponebant an̄ pedes apl̓o rum. diuidebat̉ autem ſingul̓ ꝓut cuiqꝫ opus erat. verū etiam his multo ſublimiora cumulauerant. Et enī ſecedentes in ſecretiora ſuburbioꝝ loca. agebāt vitam tanto abſtinētie rigore diſtrictā. vt etiam his qui erant religionis externi ſtupori eſſet tam ardua cōu̓ſationis. eorū ꝓfeſſio. Eo enim feruore ſcriptura. rum diuinaꝝ lectionibus orationiqꝫ ⁊ operi manuū diebus ac noctibꝰ incuba bant. vt nec eſcarū quidem appetitꝰ vel memoria niſi alio tertiove die corporis interpellaret inedia. cibumqꝫ ac potum non tam deſideratū qͣꝫ neceſſariū ſumerent. et ne hūc qͥdeꝫ an̄ ſol̓ occaſum. vt tꝑus lucis cum ſpiritaliū meditationuꝫ ſtudijs. curam ꝟo corporꝭ cū nocte ſocia rent. aliaqꝫ his multo ſublimiora ꝑficerent. De quibꝰ etiaꝫ is qͥ minus indigenarum relatione cognouit eccleſiaſtica hiſtoria poterit edoceri. Ea igit̉ tēpeſta te cū eccleſie illius pͥmitiue ꝑfectio penes ſucceſſores ſuos adhuc recenti memoria inuiolata duraret. feruenſqꝫ paucorū fi des nec dū in multitudinem diſperſa te puiſſet. venerabiles patres ꝑuigili cura poſterꝭ conſulētes. qui nam modus qͦtidiano cultui ꝑ vniuerſum fraternitatis corpus decerni deberet tractaturi cōueniunt. vt hereditatē pietatꝭ ac pacis etiā ſucceſſoribꝰ ſuis abſolutā ab omī diſſen ſionis lite tranſmitterent. verentes ſcilicet ne qua in quotidianis ſolennitatibus inter viros eiuſdem culture conſor tes diſſonātia vel varietas exorta. quā doqꝫ in poſterū erroris vel emulationis ſeu ſciſmatis noxium germen emitteret. Cūqꝫ ꝓ ſuo vnuſqͥſqꝫ feruore infirmita tis immemor aliene id ſtatui debere cēſe ret. quod contēplatione fidei ac roboris
zum Hauptmenü