Liber. II. de canonico nocturnarum mus ibidē plenius digeſturi. cum de ea rum qualitate ſeu iugitate verbis eoruꝫ diſſerere ceperimꝰ. neceſſariū tn̄ reor pro oportunitate loci ac narrationis ipſius. qm̄ ita obtulit ſeſe occaſio. etiā in p̄ſenti pauca p̨̄ſtringere. vt formantes interim exterioris hoīs motus. ⁊ velut q̨̄dā nūc orationis fundamenta iaciētes. minore poſt hͨ labore cū ceperimꝰ de ſtatu interio ris hoīs diſputare. orationū qͦꝫ eiꝰ faſtigia conſtruamꝰ. Illud an̄ omīa ꝓuidētes. vt ſi nos ab illa narratione quaꝫ cu pimꝰ oportune deo volente digerere. p̄ueniēs vitę noſtre finis excluſerit. vl̓ ini tia vob̓ rei preſertim tā neceſſarie hͦ opere relinquamꝰ. quibꝰ ꝓ ardore deſiderij totum tardū eſt. vt dū nobis huius commorationis tribuunt̉ indutie. ſaltem qͣſ dam tātiſper orationū vobis lineas pre ſignemꝰ. quibꝰ hi vel maxime qͥ in cenobijs cōmorant̉ valeant aliqͣtenus infor mari. Simul etiā ꝓſpicientes his qͥ forſitan huic tm̄mō occurſuri ſunt libro. ⁊ ad illū ꝑuenire nō potuerīt. vt īſtructi one huius erga orationis qͣlitatē vel ex parte reperiant̉ imbuti. vt quēadmodū ſunt de habitu ⁊ amictu exterioris hoīs inſtituti. ita etiā qualiter eum ad offerēda ſpiritalia ſacrificia debeant exhibere non neſciāt. Siquideꝫ hi libelli quos in preſenti cudere dn̄o adiuuante diſponi mus. ad exteriorꝭ hoīs obſeruantiā ⁊ īſti tutionem cenobiorū cōpetentius apta buntur. illi ꝟo ad diſciplinā interioris ac perfectionem cordis. ⁊ anachoretaruꝫ vitā atqꝫ doctrinā potius pertinebunt. ¶ Cū quāto ſilentio et breuitate orationes apud egyptios colli gantur. ¶ Cap̄. x. Um igitur predictas ſolēnita tes quas illi ſynaxis vocāt cele braturi cōueniunt. tm̄ a cūctis. ſilentiū prebet̉. vt cū in vnū tā innumeroſa fratrum multitudo cōueniat. preter illū qͥ conſurgēs pſalmū decātat in me dio. nullus hoīm penitus adeſſe credat̉. ac precipue cū conſūmat̉ oratio. in qua non ſputū emittit̉. non excreatio obſtre pit. nō tuſſis int̓ſonat. nō oſcitatio ſom nolenta diſſutis malis ⁊ hiātibꝰ trahit̉. nulli gemitus nulla ſuſpiria etiā aſtantes impeditura ꝓmunt̉. nulla vox abſqꝫ ſacerdotis precem concludentis audi tur. niſi forte hec quę ꝑ exceſſum mentis clauſtra oris effugerit. q̨̄qꝫ īſenſibiliter cordi obrepſerit. immoderato ſcꝫ atqꝫ ī tolerabili ſpūs feruore ſuccēſo. dum ea quę ignita mens in ſemetipſa non p̨̄ualet continere. ꝑ ineffabilem quendam ge mitum ex intimis pectoris ſui cōclauibꝰ euaporare conatur. Illum vero qui con ſtitutus in tepore mentis cū clamore ſuꝑplicat. aut aliquid horū q̨̄ prediximus ē faucibus ſuis emittit. aut p̄cipue oſcita tionibus preuenitur. duplicit̓ peccare ꝓ nunciant. Primo qd̓ orationis ſue reꝰ ſit. ꝙ eam videlicet negligenter offerat deo. Scd̓o ꝙ indiſciplinato ſtrepitu. al terius qͦꝫ qui forſitan ardentiꝰ orare potuit intercipit ſenſum. Ideoqꝫ p̨̄cipiunt eā celeri fine concludi. ne forte immoran tibus nob̓ in ea. redundantia q̄daꝫ ſpu ti ſeu flegmatis interrūpat noſtrę oratio nis exceſſum. Et idcirco dum adhuc fer uet. velute faucibus inimici velociter ra pienda eſt. Qui proculdubio cum ſit no bis ſemper infeſtus. tūc maxime adſiſtit infeſtior. cum contra ſe offerre nos preces domino velle peruiderit. cogitationi bus ſeu diuerſis humoribus excitatꝭ ab ducere mentem noſtram a ſupplicationis intentione feſtinans. ⁊ per hoc eaꝫ te pefacere a cepto feruore contendens. Ꝙͣ obrem vtilius cenſent breues quidē orationes. ſed creberrimas fieri. illud quidē vt frequentius dominū deprecantes iugiter eidem coherere poſſimus. Hęc vero vt inſidiantis diaboli iacula quę infligere nobis tunc precipue cuꝫ oramus inſiſtit. ſuccincta breuitate vitemus. ¶ Qua diſciplīa apud egyptios pſalmi dicantur. ¶ Ca. xi T idcirco ne pſalmos quidem ip̄os quos in ꝯgrega
zum Hauptmenü