abbatis yſaac de oratione egipti morabant̉. ꝓ ſimplicitatis errore ſuſceptū. vt ecōtrario memoratū pontificē velut hereſi grauiſſima deprauatū pars maxima ſenioꝝ ab vniuſo fraterni tatis corpore decerneret deteſtandū. qd̓ ſcꝫ impugnare ſcripture ſancte ſentētiā videret̉. negās omnipotentē deū hūane figure cōpoſitione formatuꝫ. cū ad eius imaginē creatū adam ſcriptura manifeſtiſſime teſtaret̉. Deniqꝫ ⁊ ab his qͥ erāt in heremo ſcithi cōmorantes. quiqꝫ ꝑfectione ac ſcīa omībus qͥ erant in egipti monaſterijs p̄minebant. ita eſt hec epl̓a refutata. vt p̄ter abbatem pafuntiū nr̄ę congregationis preſbiteꝝ nullus eā ceterorū p̨̄ſbiterorū qui in eadem heremo alijs tribus eccleſijs p̨̄ſidebāt. nec legi qͥ dem ac recitari in ſuis cōuentibꝰ ꝓrſus admitterēt. De abbate ſerapione et antropomorphitarum hereſi qua ſimplicitatis errore contraxit. ¶ Cap̄. iij. Nter hos ergo q̄ hͦ detinebāt̉ errore fuit antiquiſſime diſtrictionis atqꝫ in actuali diſciplina ꝑ oīa conſūmatꝰ noīe ſerapion. cuiꝰ imꝑitia ſuꝑ p̄dicti dogmatis opinione tm̄ p̄iudicabat cunctꝭ veram tenētibꝰ fidem. qͣꝫtum ip̄e vel vite merito vel antiqͥ tate tꝑis omēs fere monachos antebat. Cūqꝫ hic ſancti p̄ſbiteri pafuntij multꝭ adhortationibꝰ ad tramitē recte fidei nō poſſet adduci. eo ꝙ nouella ei hͦ ꝑſuaſionec ab anterioribꝰ aliqn̄ ꝯperta vl̓ tͣdita videret̉. accidit vt qͥdam dyaconꝰ ſumme ſcīę vir noīe p̄hotinus deſiderio videndi fratres qͥ in heremo eadem cōmanebant de capadocie partibꝰ adueniret Quē btūs pafuntiꝰ ſumma gͣtulatiōe ſuſcipiens. ad confirmationē fidei q̨̄ fue rat p̄dicti pontificꝭ lr̄is cōprehenſa ꝓducens in mediū. corā cūctis fratribꝰ ſciſcitatur. quemadmodū illud qd̓ in geneſi dr̄. Faciamus hoīem ad imaginē ⁊ ſil̓itudinem nr̄am. catholice totiꝰ orientꝭ in terpretarent̉ eccl̓ie. Cūqꝫ ille nō ẜm humilem lr̄ę ſonum ſꝫ ſpiritalit̓ imaginem dei ac ſimilitudinem tradi ab vniu̓ſis eccleſiarū pͥncipibꝰ explanaret. idqꝫ copioſo ſermone ac pl̓imis ſcripturaꝝ teſtimonijs aꝓparet. nec poſſe in illā immēſam ⁊ incōp̄henſibilem atqꝫ inuiſibileꝫ maieſtatē aliqͥd hmōi cadere qd̓ hūana cōpoſitiōe valeat ac ſil̓itudine circūſcribi. quippe q̨̄ incorporea ⁊ incōpoſita ſim plexqꝫ natura ſit. q̨̄qꝫ ſicut oculis depre hendi ita mente nō valeat eſtimari. tandem ſenex multis ac validiſſimis doctiſ ſimi viri aſſertionibꝰ motus. adfideꝫ ca tholice traditionis attractꝰ eſt. Cunqꝫ ſuꝑ hͦ eius aſſenſu. infinita vel abbatem pafuncium vel nos oēs leticia r̄pleuiſſꝫ ꝙ ſcꝫ virū tante antiquitatꝭ tantꝭqꝫ ꝟtutibus ꝯſummatū. imꝑitia ſola ⁊ ſimplicitate ruſticitatis errantem. neqͣqͣꝫ vſqꝫ ad finem deuiare dn̄s a tramite recte fidei ꝑmiſiſſet. et pro gratiarūactione ſui gentes p̄ces dn̄o parit̓ funderemꝰ. ita ē in oratione ſenex mente ꝯfuſus. eo ꝙ illā antropo morphon imagineꝫ deitatꝭ quā ꝓponere ſibi in oratione ꝯſueuerat aboleri de ſuo corde ſentiret. vt in amariſſimos fletus crebroſqꝫ ſingultus repente ꝓrumpens. in terrāqꝫ ꝓſtratus. cū eiula tu validiſſimo ꝓclamaret. Heu me miſeruꝫ. tulerunt a me deū meum. ⁊ quem nunc teneam nō habeo. vel quē adorem aut interpellem iā neſcio. Suꝑ qͣ re valde ꝑmoti. nec non etiā p̨̄terite collatiōis ꝟtute adhuc in nr̄is cordibꝰ inſidente. ad abbatē yſaacrediuimꝰ. quē cominꝰ intuentes his ẜmonibus adorſi ſumus ¶ De reditu noſtro ad abbatem yſaac et inquiſitiōe erroris que ſenex ꝑdictus incurrit. Ca. iiij. Icet nos etiā citra eius rei quę nuper oborta eſt nouitatē. pre terite collationis quę ſuper ora tionis ſtatu digeſta eſt. deſideriū recurrere ad tuam beatitudinē poſtpoſitꝭ omībus inuitaret. adiecit tn̄ aliquid huic cupiditati etiam abbatis ſerapionis tam gͣuis error. nequiſſimoꝝ vt arbitramur demonū calliditate ꝯceptus. Non eniꝫ