abbatis yſaac de oratione egipti morabant̉. ſimplicitatis errore ſuſceptū. vt ecōtrario memoratū ponti­ficē velut hereſi grauiſſima deprauatū pars maxima ſenioꝝ ab vniuſo fraterni tatis corpore decerneret deteſtandū. qd̓ ſcꝫ impugnare ſcripture ſancte ſentētiā videret̉. negās omnipotentē deū hūane figure cōpoſitione formatuꝫ. ad eius imaginē creatū adam ſcriptura manife­ſtiſſime teſtaret̉. Deniqꝫ ab his erāt in heremo ſcithi cōmorantes. quiqꝫ ꝑfe­ctione ac ſcīa omībus erant in egipti monaſterijs p̄minebant. ita eſt hec epl̓a refutata. vt p̄ter abbatem pafuntiū nr̄ę congregationis preſbiteꝝ nullus ce­terorū p̨̄ſbiterorū qui in eadem heremo alijs tribus eccleſijs p̨̄ſidebāt. nec legi dem ac recitari in ſuis cōuentibꝰ ꝓrſus admitterēt. De abbate ſerapione et antropomorphitarum here­ſi qua ſimplicitatis errore con­traxit. Cap̄. iij. Nter hos ergo detinebāt̉ errore fuit antiquiſſime diſtri­ctionis atqꝫ in actuali diſcipli­na oīa conſūmatꝰ noīe ſerapion. cuiꝰ imꝑitia ſuꝑ p̄dicti dogmatis opinione tm̄ p̄iudicabat cunctꝭ veram tenētibꝰ fi­dem. qͣꝫtum ip̄e vel vite merito vel antiqͥ tate tꝑis omēs fere monachos antebat. Cūqꝫ hic ſancti p̄ſbiteri pafuntij multꝭ adhortationibꝰ ad tramitē recte fidei poſſet adduci. eo nouella ei ꝑſuaſio­nec ab anterioribꝰ aliqn̄ ꝯperta vl̓ tͣdita videret̉. accidit vt qͥdam dyaconꝰ ſum­me ſcīę vir noīe p̄hotinus deſiderio vi­dendi fratres in heremo eadem cōma­nebant de capadocie partibꝰ adueniret Quē btūs pafuntiꝰ ſumma gͣtulatiōe ſuſcipiens. ad confirmationē fidei q̨̄ fue rat p̄dicti pontificꝭ lr̄is cōprehenſa ꝓdu­cens in mediū. corā cūctis fratribꝰ ſciſci­tatur. quemadmodū illud qd̓ in geneſi dr̄. Faciamus hoīem ad imaginē ſil̓i­tudinem nr̄am. catholice totiꝰ orientꝭ in terpretarent̉ eccl̓ie. Cūqꝫ ille ẜm hu­milem lr̄ę ſonum ſꝫ ſpiritalit̓ imaginem dei ac ſimilitudinem tradi ab vniu̓ſis ec­cleſiarū pͥncipibꝰ explanaret. idqꝫ copi­oſo ſermone ac pl̓imis ſcripturaꝝ teſti­monijs aꝓparet. nec poſſe in illā immē­ſam incōp̄henſibilem atqꝫ inuiſibileꝫ maieſtatē aliqͥd hmōi cadere qd̓ hūana cōpoſitiōe valeat ac ſil̓itudine circūſcri­bi. quippe q̨̄ incorporea incōpoſita ſim plexqꝫ natura ſit. q̨̄qꝫ ſicut oculis depre hendi ita mente valeat eſtimari. tan­dem ſenex multis ac validiſſimis doctiſ ſimi viri aſſertionibꝰ motus. adfideꝫ ca tholice traditionis attractꝰ eſt. Cunqꝫ ſuꝑ eius aſſenſu. infinita vel abbatem pafuncium vel nos oēs leticia r̄pleuiſſꝫ ſcꝫ virū tante antiquitatꝭ tantꝭqꝫ ꝟtu­tibus ꝯſummatū. imꝑitia ſola ſimpli­citate ruſticitatis errantem. neqͣqͣꝫ vſqꝫ ad finem deuiare dn̄s a tramite recte fi­dei ꝑmiſiſſet. et pro gratiarūactione ſui gentes p̄ces dn̄o parit̓ funderemꝰ. ita ē in oratione ſenex mente ꝯfuſus. eo illā antropo morphon imagineꝫ deitatꝭ quā ꝓponere ſibi in oratione ꝯſueuerat abo­leri de ſuo corde ſentiret. vt in amariſſi­mos fletus crebroſqꝫ ſingultus repente ꝓrumpens. in terrāqꝫ ꝓſtratus. eiula tu validiſſimo ꝓclamaret. Heu me mi­ſeruꝫ. tulerunt a me deū meum. quem nunc teneam habeo. vel quē adorem aut interpellem neſcio. Suꝑ re val­de ꝑmoti. nec non etiā p̨̄terite collatiōis ꝟtute adhuc in nr̄is cordibꝰ inſidente. ad abbatē yſaacrediuimꝰ. quē cominꝰ intuentes his ẜmonibus adorſi ſumus De reditu noſtro ad abbatem yſaac et inquiſitiōe erroris que ſenex ꝑdictus incurrit. Ca. iiij. Icet nos etiā citra eius rei quę nuper oborta eſt nouitatē. pre terite collationis quę ſuper ora tionis ſtatu digeſta eſt. deſideriū recur­rere ad tuam beatitudinē poſtpoſitꝭ omī­bus inuitaret. adiecit tn̄ aliquid huic cu­piditati etiam abbatis ſerapionis tam gͣuis error. nequiſſimoꝝ vt arbitramur demonū calliditate ꝯceptus. Non eniꝫ